Thomas Is A Tank Engine

Ken je dat gevoel, dat je ergens vastzit? Dat je altijd maar hetzelfde rondje rijdt, dezelfde klusjes doet, dezelfde mensen ziet? Nou, zo voelt Thomas de Stoomlocomotief zich af en toe ook. Alleen dan op rails.

Thomas, die blauwe stoomloc met dat onverzettelijke gezicht, is net als wij allemaal: een beetje ondeugend, soms een beetje onhandig, maar altijd met de beste intenties. Hij wil graag nuttig zijn, hij wil graag laten zien wat hij kan. En soms… gaat dat een beetje mis.

Vergelijk het maar met die keer dat je dacht een snelle en makkelijke route naar huis te kennen, en uiteindelijk twee uur in de file stond, langs een of ander industriegebied met alleen maar borden die je niet begreep. Thomas kent die pijn. Hij heeft ook "shortcut"-momenten. Die dan meestal eindigen met hem ergens vast in de modder, of met een lading kippen die alle kanten op fladdert.

Een eiland vol karakters

Het eiland Sodor, waar Thomas en zijn vrienden wonen, is eigenlijk net een kleine gemeenschap. Je hebt de 'bullebak' (Gordon, die grote blauwe express-locomotief), de 'wijze oudere' (Edward, die altijd wel een goed advies heeft), en de 'beste vriend' (Percy, klein, groen, en altijd klaar voor een avontuur). En dan heb je nog de rest, zoals James met zijn rode verf en ijdelheid, of Henry die af en toe last heeft van een klein 'griepje' (lees: hij is bang om de tunnel in te gaan als het regent).

Het is net een dierentuin, maar dan met stoomlocomotieven. En net als in een dierentuin (of bij een familiefeest) is er altijd wel iemand die ruzie zoekt. Vooral Gordon en James zijn daar goed in. Het is alsof ze constant met elkaar in competitie zijn over wie de mooiste, de snelste of de belangrijkste is. Wat natuurlijk heel herkenbaar is, want wie kent niet de strijd om de beste parkeerplek, of de meest indrukwekkende vakantiefoto's?

En laten we Sir Topham Hatt (The Fat Controller) niet vergeten. De baas van de spoorwegmaatschappij. Hij is net als je eigen baas: soms streng, soms onredelijk, maar diep van binnen wil hij alleen maar dat alles goed loopt. En dat iedereen zijn werk doet. En soms… soms is hij gewoon een beetje onhandig. Zoals die keer dat hij op de verkeerde trein stapte en in een heel ander dorp terecht kwam.

Kleine locs, grote lessen

De avonturen van Thomas gaan niet alleen over treinen die op tijd moeten rijden. Ze gaan ook over vriendschap, over verantwoordelijkheid, en over het leren van je fouten. Thomas maakt genoeg fouten, geloof me. Hij botst tegen wagons, hij raakt de weg kwijt, en hij negeert soms de adviezen van de andere locomotieven. Maar hij leert er altijd van.

Het is net als met koken. Je kunt het recept nog zo goed volgen, er gaat altijd wel iets mis. Je verbrandt de uien, je vergeet de zout, of je gebruikt per ongeluk chilipoeder in plaats van paprikapoeder. Maar je leert ervan. De volgende keer doe je het beter. En zo is het met Thomas ook. Elke misstap is een les.

En laten we eerlijk zijn, wie van ons heeft er nooit een fout gemaakt op zijn werk? Wie heeft er nooit per ongeluk een e-mail naar de verkeerde persoon gestuurd, of een presentatie verpest door een loszittende kabel? Thomas maakt dezelfde soort fouten, alleen dan met wagons en kolen.

De verhalen zijn ook vaak simpel. Een simpele boodschap, een simpele plot. Maar dat maakt ze juist zo krachtig. Het is net als met een goed liedje: je hoeft geen ingewikkelde teksten of ingewikkelde melodieën te hebben om iets te raken. Soms is een simpel verhaal over vriendschap en teamwork genoeg om je dag op te fleuren.

Meer dan alleen treinen

Waarom vinden we Thomas de Stoomlocomotief eigenlijk zo leuk? Misschien omdat we onszelf erin herkennen. In zijn struggles, in zijn dromen, in zijn onhandigheid. Hij is niet perfect, en dat is juist wat hem zo menselijk (of moeten we zeggen: locomotieflijk?) maakt.

Het is alsof je naar een spiegel kijkt. Een spiegel die je laat zien dat het oké is om fouten te maken, dat het oké is om hulp te vragen, en dat het oké is om gewoon jezelf te zijn. Zelfs als je een blauwe stoomlocomotief bent met een neiging tot avontuur.

Denk er maar eens over na: we hebben allemaal wel eens een "Percy-moment" gehad, dat we te enthousiast waren en iets stoms deden. Of een "Gordon-moment", dat we ons beter voelden dan de rest. En we hebben allemaal wel eens een "Sir Topham Hatt-moment" gehad, dat we ons afvroegen hoe we in hemelsnaam alles draaiende moesten houden.

Uiteindelijk gaat het erom dat we leren van onze fouten, dat we aardig zijn voor elkaar, en dat we ons best doen. En dat is precies wat Thomas de Stoomlocomotief ons al jaren leert. Met een beetje stoom en veel goede wil komt alles uiteindelijk goed. Zelfs als je per ongeluk een lading taarten in een rivier laat vallen.

Dus, de volgende keer dat je je down voelt, of dat je het gevoel hebt dat je vastzit in een repetitieve routine, denk dan even aan Thomas. Denk aan zijn avonturen, aan zijn vrienden, en aan zijn onverzettelijke optimisme. En misschien, heel misschien, krijg je dan toch weer zin om vol gas vooruit te gaan.

En wie weet, misschien vind je wel een nieuwe "shortcut"… die deze keer wel werkt.