Schaduwen Van De Tijd Santa Montefiore

Oké, dus laat me jullie even meenemen op een literaire trip. We gaan het hebben over Santa Montefiore, specifiek over haar boek Schaduwen van de Tijd. Het klinkt misschien als een stoffig geschiedenisboek, maar geloof me, het is meer soapy dan een aflevering van Goede Tijden, Slechte Tijden tijdens de zomercliffhanger. Serieus!

Ik zat dus een tijdje geleden in een café, zoals nu, en een vriendin van me – laten we haar even Brenda noemen (omdat haar naam Brenda is) – zat me al dagen aan te sporen om dit boek te lezen. "Je moet het lezen!" zei ze. "Het is zo… Italiaans! Met geheimen, liefde, en olijfbomen!" Nou ja, olijfbomen deden het 'm. Ik ben gek op olijven.

Wat is Schaduwen van de Tijd nou eigenlijk?

Kort gezegd: het is een verhaal over de familie Lennox. Ze wonen in een prachtig, maar blijkbaar ook behoorlijk dramatisch, Italiaans landhuis genaamd Villa Lennox. Stel je voor: een gigantische, ietwat vervallen villa, gelegen in de glooiende heuvels van Toscane. Klinkt idyllisch, toch? Nou, wacht maar tot je de familieleden ontmoet. Die zijn dramatischer dan een Italiaanse opera.

De hoofdpersoon is Emilia Lennox, een jonge vrouw die na de dood van haar vader naar Italië reist om meer te weten te komen over haar familiegeschiedenis. En die geschiedenis, lieve mensen, is net zo ingewikkeld als een bord spaghetti.

De personages: een bonte verzameling excentriekelingen

Even een snelle kennismaking met de cast. Het is een beetje alsof je een familiebijeenkomst bijwoont waar iedereen zijn eigen geheimen en frustraties heeft, alleen dan in het Italiaans en met een flinke dosis amore en tradizione.

• Emilia: Onze heldin, de zoekende ziel. Ze is een beetje verlegen, maar ook vastbesloten om de waarheid over haar familie te achterhalen. Ze is de detective in dit verhaal, en eerlijk gezegd, ik denk dat ze een betere detective zou zijn dan Scooby Doo.
• Sofia: De mysterieuze grootmoeder. Ze weet meer dan ze laat zien, en ze heeft een geheim dat groter is dan een pizza Margherita. Stel je voor: een oude dame met een geheim zo groot, dat je er een compleet seizoen van een Netflix-serie mee kunt vullen.
• De rest van de familie: Er zijn ooms, tantes, neven en nichten, allemaal met hun eigen problemen en agenda's. Het is net een aflevering van The Real Housewives of Toscane, maar dan met meer literatuur en minder botox.

De plot: een rollercoaster van emoties

Dus Emilia komt aan in Italië en begint meteen te graven. Ze ontdekt al snel dat haar familiegeschiedenis vol zit met geheimen, leugens en verborgen liefdes. Oh la la! Het is net alsof iemand een doos oude brieven opent, alleen bevatten deze brieven geen lieve woordjes, maar pikante details over affaires, ruzies en verraad. Het type brieven waar je spijt van hebt als je ze na je dood terugvindt.

De plot is als een goed gemaakte Italiaanse saus: langzaam gesudderd en vol smaak. Er zijn onverwachte wendingen, romantische verwikkelingen en dramatische confrontaties. En natuurlijk, zoals Brenda al had beloofd, veel olijfbomen. Misschien iets té veel. Na het lezen van dit boek, had ik bijna een olijfboom in mijn appartement gezet. Mijn kat zou me waarschijnlijk vermoord hebben.

Wat maakt het boek zo vermakelijk?

Nou, ten eerste, de setting. Toscane! De prachtige landschappen, de pittoreske dorpjes, het heerlijke eten… het is alsof je zelf op vakantie bent. Je kunt bijna de zon voelen, de geur van de cipressen ruiken en de smaak van de lokale wijn proeven. En laten we eerlijk zijn, wie droomt er niet van een Italiaanse romance?

Ten tweede, de personages. Ze zijn complex, flawed en relatable. Je herkent jezelf (of je familieleden) in hun eigenaardigheden en hun worstelingen. En je voelt met ze mee, ook al doen ze soms hele domme dingen. Zoals dat ene familielid dat altijd dronken op bruiloften is. We kennen ze allemaal, toch?

Ten derde, de spanning. Het boek houdt je in zijn greep van begin tot eind. Je wilt weten wat er gaat gebeuren, wie er schuldig is en of Emilia eindelijk haar antwoorden zal vinden. Het is net een goed potje Cluedo, maar dan met een romantische Italiaanse twist.

Is het de moeite waard om te lezen?

Absoluut! Als je op zoek bent naar een boek dat je meeneemt op een emotionele reis, dat je laat lachen, huilen en nadenken, dan is Schaduwen van de Tijd zeker een aanrader. Het is perfect voor een luie zondagmiddag op de bank, met een kop thee (of een glas Italiaanse wijn, als je durft) en een grote zak chips (want drama kijken maakt hongerig!).

Maar pas op: het kan verslavend zijn! Nadat ik dit boek had gelezen, wilde ik meteen al Santa Montefiore's andere boeken lezen. En ik kreeg een onbedwingbare drang om Italiaans te leren en naar Toscane te verhuizen. Ik ben blij dat ik die laatste impuls heb onderdrukt. Mijn kat zou echt niet blij zijn met een olijfboom én een verhuizing naar Italië.

Dus, de volgende keer dat je in de boekwinkel bent, geef Schaduwen van de Tijd een kans. En bedank Brenda dat ze me heeft overtuigd. Nu moet ik alleen nog even uitzoeken hoe ik die olijfolievlek uit mijn favoriete trui krijg...

Samenvattend: waarom je dit boek moet lezen (of in ieder geval op je "nog te lezen" lijst moet zetten)

• Italië! Prachtige setting, heerlijk eten, romantische sfeer. Wat wil je nog meer?
• Drama! Geheimen, leugens, verborgen liefdes. Het is net een aflevering van je favoriete soap, maar dan met meer diepgang.
• Emotie! Je zult lachen, huilen en meeleven met de personages. Het is een rollercoaster van gevoelens.
• Olijfbomen! Oké, misschien niet voor iedereen een reden, maar voor mij wel!

En onthoud: als je het boek niet leuk vindt, kun je het altijd nog gebruiken als onderzetter voor je kopje thee. Maar ik denk niet dat het zover zal komen. Ciao!