Jill Mansell A Walk In The Park

Nou, luister eens even, want ik ga je iets vertellen over een boek dat zo zoet is, dat je er bijna een gaatje van krijgt. Serieus. We hebben het over Jill Mansell's A Walk in the Park. Het is alsof iemand een enorme suikerspin heeft gemaakt, die vervolgens in een boek is gestopt. En ik ben er stiekem dol op.

Ik weet het, ik weet het. Ik ben een volwassen vrouw (meestal), maar er is iets aan Jill Mansell dat me gewoon terugtrekt. Het is als die guilty pleasure serie die je eigenlijk niet mag kijken, maar toch elke avond aanzet. Laten we eerlijk zijn, we hebben ze allemaal.

Wat is A Walk in the Park eigenlijk?

Oké, dus stel je voor: Een klein, idyllisch dorpje in Engeland. Natuurlijk. Waar anders? En dan hebben we onze hoofdpersoon, een jonge vrouw genaamd Lori. Lori is… laten we zeggen… niet gezegend met een fantastische smaak in mannen. Ik bedoel, we hebben het over het type dat zou daten met een vuilnisbak als die vuilnisbak knappe ogen had. (Geen belediging voor vuilnisbakken met knappe ogen.)

En dan is er ook nog Tobin. Ah, Tobin. De mysterieus aantrekkelijke buurman. Elke romantische komedie heeft er een nodig, toch? Tobin is een beetje een einzelgänger, een beetje geheimzinnig, en natuurlijk bloedheet. Wat wil je nog meer?

Dus, je hebt Lori, die wanhopig op zoek is naar de liefde (hoewel haar keuzes haar niet echt helpen), en Tobin, die iets verbergt. Voeg daar een handvol excentrieke dorpelingen, een paar misverstanden en een flinke dosis romantische spanning aan toe, en je hebt A Walk in the Park. Het is als een kruising tussen Bridget Jones en een aflevering van Midsomer Murders, maar dan zonder de moorden. (Gelukkig!)

Waarom je dit boek (misschien) wel leuk vindt

Oké, ik weet wat je denkt: "Nog zo'n zoetsappig liefdesverhaal?" En ja, dat is het ook. Maar het is stiekem heel goed geschreven. Mansell heeft een manier om haar personages tot leven te brengen. Ze zijn charmant, gebrekkig en ontzettend herkenbaar. Zelfs als je nog nooit de fout hebt gemaakt om te daten met een pratende vuilnisbak (hopelijk niet), kun je je toch inleven in Lori's onhandigheid en haar verlangen naar liefde.

• De humor: Mansell is grappig. Echt grappig. Haar dialogen zijn scherp, haar observaties zijn raak, en ze is niet bang om een beetje zelfspot te gebruiken. Je zult hardop lachen, ik beloof het.
• De personages: Zoals ik al zei, de personages zijn geweldig. Ze zijn allemaal een beetje gek, maar op een leuke manier. Je wilt eigenlijk gewoon met ze in een pub zitten en een biertje drinken.
• De feel-good factor: Dit is een boek dat je een warm gevoel geeft van binnen. Het is als een deken op een koude dag, of een kop warme chocolademelk voor de open haard. Het is gewoon… lekker.
• Het onverwachte: Oké, het is een romantische komedie, dus je weet dat het goed afloopt. Maar Mansell weet je toch nog wel te verrassen met een paar onverwachte wendingen en plotlijnen.

Wat je (misschien) niet leuk vindt

Laten we eerlijk zijn, A Walk in the Park is niet voor iedereen. Als je op zoek bent naar literaire diepgang en complexe thema's, dan kun je beter doorlopen. Dit is geen boek dat je filosofische vragen laat stellen over de zin van het leven. Tenzij je filosofische vragen stelt over de zin van de liefde, natuurlijk. Dan ben je hier aan het juiste adres.

• Het voorspelbare: Ja, het is een romantische komedie. Dus je weet dat de hoofdpersonen uiteindelijk bij elkaar komen. Er is geen spoiler alert nodig.
• De zoetsappigheid: Zoals ik al zei, dit boek is zo zoet, dat je er bijna een gaatje van krijgt. Als je een hekel hebt aan zoetsappige verhalen, dan is dit waarschijnlijk niets voor jou.
• De clichés: Er zitten zeker clichés in dit boek. De mysterieuze buurman, de onhandige hoofdpersoon, de perfecte bruiloft… ze zijn er allemaal. Maar Mansell weet ze op een leuke manier te gebruiken.
• Het realisme (of het gebrek eraan): Laten we eerlijk zijn, dit is geen realistische weergave van de liefde. Het is een fantasie. Maar soms is dat precies wat je nodig hebt.

Dus, moet je het lezen?

Nou, dat is aan jou natuurlijk. Maar als je op zoek bent naar een leuk, charmant en licht verteerbaar boek om mee te ontspannen, dan is A Walk in the Park zeker het proberen waard. Zie het als een traktatie. Een guilty pleasure. Een manier om even te ontsnappen aan de realiteit. En wie weet, misschien leer je er nog iets van over de liefde (of over wat je niet moet doen als je op zoek bent naar de liefde).

Ik bedoel, laten we eerlijk zijn, we kunnen allemaal wel een beetje meer vrolijkheid gebruiken in ons leven. En Jill Mansell is de koningin van de vrolijkheid. Ze is als de goede fee van de romantische komedie. En ik ben haar heel dankbaar.

Oh, en nog een laatste ding: als je dit boek leest, vergeet dan niet om een flinke doos tissues bij de hand te houden. Niet omdat het zo verdrietig is, maar omdat je van het lachen misschien wel een traantje wegpinkt. Of omdat je je realiseert dat je nooit zo'n knappe buurman zult hebben als Tobin. Hoe dan ook, je bent gewaarschuwd.

Dus, pak een kop thee, kruip onder een dekentje en duik in de wereld van Jill Mansell. Je zult er geen spijt van krijgen. (Tenzij je tanden beginnen te rotten van de zoetheid. Maar dat is dan weer jouw probleem.) Happy reading!

En tot slot, een verrassend feitje over Jill Mansell (omdat ik nu toch bezig ben):

Wist je dat Jill Mansell haar carrière begon als verpleegster? Ja, echt waar! Ik weet niet hoe ze van ziekenhuiszalen naar romantische dorpjes is gegaan, maar ik ben blij dat ze het gedaan heeft. Misschien heeft ze wel inspiratie opgedaan bij al die doktersromans die ze in haar vrije tijd las. Wie zal het zeggen?

En nog iets: ze is blijkbaar dol op tuinieren. Dus, als je haar ooit tegenkomt, weet je wat je moet vragen: "Hoe krijg je in godsnaam zo'n mooie rozenstruik?!" Ik denk dat ze er wel over wil praten. Net zoals ze graag over de liefde praat. En over knappe buren. En over pratende vuilnisbakken (misschien). Oké, ik stop nu. Beloofd!