Gabor Mate The Myth Of Normal

Hé jij! Zullen we het even hebben over een boek dat mijn wereld op z'n kop zette? Gabor Maté's "De Mythe van Normaal". Ja, ja, weer zo'n zelfhulpboek, hoor ik je denken. Maar wacht even! Dit is anders. Beloofd.

Want zeg nou zelf, wat is normaal eigenlijk? Is het die reclamefamilie die altijd lachend om de eettafel zit? Of die Insta-influencer met haar perfecte leven? (Spoiler: waarschijnlijk niet!) Maté zegt dat "normaal" in onze cultuur vaak een recept is voor ellende. En da’s nogal wat, toch?

Wat is dat, die Mythe van Normaal?

Oké, even serieus (voor zover dat lukt met mij ;)). De Mythe van Normaal, dat is eigenlijk het idee dat wat we als "normaal" beschouwen in de westerse maatschappij, vaak helemaal niet gezond is. Sterker nog, het maakt ons ziek. Fysiek en mentaal. Oef!

Hij legt uit dat onze cultuur ons vaak dwingt om onze authentieke zelf te onderdrukken. Om te voldoen aan verwachtingen, om erbij te horen, om aardig gevonden te worden. (Want wie wil er nou niet aardig gevonden worden? Behalve misschien die ene buurman...). En dat heeft consequenties.

Denk aan stress, angst, depressie, chronische pijn... allemaal dingen die volgens Maté vaak hun wortels hebben in onze jeugd en de manier waarop we geleerd hebben om onszelf aan te passen aan een zieke maatschappij. Snap je een beetje wat ik bedoel?

Het trauma van 'normaal' zijn

Nu komt het "enge" gedeelte: trauma. Ja, ja, dat woord waar iedereen tegenwoordig mee gooit. Maar Maté heeft het niet alleen over die grote, overduidelijke trauma's (oorlog, misbruik, you name it). Hij heeft het ook over de kleinere, meer alledaagse dingen. De momenten waarop we als kind niet gezien, gehoord, of begrepen werden. Die ene keer dat je vader te druk was om naar je tekening te kijken. Of die opmerking van je moeder dat je "toch niet zo goed bent in sport". Klinkt onschuldig? Misschien. Maar het kan diepe wonden achterlaten.

Die kleine trauma's, die noemt hij 'relationele trauma's'. En ze vormen ons. Ze bepalen hoe we onszelf zien, hoe we relaties aangaan, en hoe we omgaan met stress. Dat is toch mindblowing? Alsof je hele leven gebaseerd is op een fundering van subtiele misverstanden... Ai.

En wat doen we dan? We gaan door. We passen ons aan. We worden "normaal". Maar diep van binnen knaagt er iets. Dat is, volgens Maté, vaak de bron van onze problemen. En nu?

Wat kunnen we eraan doen?

Oké, genoeg doemdenken. Wat kunnen we wel doen? Want het idee dat we allemaal slachtoffer zijn van een zieke maatschappij, is ook niet echt motiverend, toch?

Maté's antwoord is... zelfcompassie. Ja, je hoort het goed. Lief zijn voor jezelf. Klinkt simpel, maar is o zo moeilijk, toch? Want wie heeft ons dat nou geleerd?

Het begint met het erkennen van je pijn. Niet wegstoppen, niet negeren, maar voelen. En jezelf toestaan om te rouwen om wat je hebt gemist. Om de onvoorwaardelijke liefde en acceptatie die je als kind misschien niet hebt gekregen.

En dan? Begrijpen. Proberen te begrijpen waar je gedrag vandaan komt. Welke patronen je hebt ontwikkeld om te overleven. Waarom je zo reageert op bepaalde situaties. (Vaak is het een echo van iets wat vroeger gebeurd is, hè?).

Het gaat erom dat je je eigen innerlijke kind leert kennen. Die kleine versie van jezelf die nog steeds hunkert naar liefde en aandacht. En die versie van jezelf geven wat hij of zij nodig heeft. Dat is toch prachtig?

De weg naar heling

Natuurlijk is dit geen quick fix. Het is een proces. Een reis. En het kan best eng zijn. Want je moet oude wonden openkrabben. En dat is niet altijd prettig. (Maar hé, wie zegt dat persoonlijke groei makkelijk moet zijn?).

Maté benadrukt het belang van verbinding. Zoek mensen die je begrijpen. Die je steunen. Die je zien voor wie je bent. (En niet voor wie je denkt dat je moet zijn!). Praat erover. Deel je verhaal. Je bent niet alleen.

En wees niet bang om hulp te zoeken. Therapie, coaching, mindfulness... alles wat je kan helpen om meer in contact te komen met jezelf. (En om die innerlijke criticus de mond te snoeren!).

Het mooie? Je hoeft niet perfect te zijn. Je hoeft niet "normaal" te zijn. Je mag imperfect zijn. Je mag kwetsbaar zijn. Je mag jezelf zijn. Echt.

Dus, wat neem je mee van dit alles? Misschien dat "De Mythe van Normaal" je aan het denken heeft gezet. Misschien dat je jezelf herkent in sommige van de dingen die ik heb gezegd. Of misschien denk je wel: "Wat een zweverig gedoe!". (Ook prima!).

Maar als er één ding is dat ik hoop dat je meeneemt, is het dit: wees lief voor jezelf. Je verdient het. En de wereld verdient een versie van jou die authentiek en heel is, ondanks alles wat er is gebeurd. Oké? Koffie?

En onthoud, de zoektocht naar je ware zelf is een levenslange reis. Er is geen eindstreep, dus geniet van de rit.