Deathly Hallows Part 1 Film
Okay, even voor de duidelijkheid, Deathly Hallows Part 1… We gaan het er even over hebben. Koffie? Lekker bakkie erbij, want dit wordt een zit.
Waar begin je eigenlijk bij zoiets epics? Het einde van een tijdperk. Althans, bijna het einde. We zitten middenin een soort cliffhanger 2.0, want we hebben nog een film te gaan. Slimme marketing, toch? Ik bedoel, wie had gedacht dat ze één boek in twee films zouden splijten? GENIAAL! (of gewoon heel commercieel, laten we eerlijk zijn).
De Donkere Tijden zijn Aangebroken
De toon is in ieder geval gezet. Voldemort is aan de macht, het Ministerie van Toverkunst is gevallen, en de Death Eaters lopen rond alsof ze de boel bezitten. Alles is super duister en deprimerend. Niet echt gezellig om naar te kijken, maar hé, past wel bij het verhaal, toch?
Must Read
Arme Harry. Hij heeft net 17 kaarsjes uitgeblazen (proficiat, ouwe!), en nu moet hij de hele tovenaarswereld redden. Geen druk, hoor. En dan zijn er nog al die Horcruxes… Dat wordt een leuke jacht.
Ron en Hermione zijn er gelukkig nog, alhoewel… Die relatie, jongens. Zoveel spanning! Je voelt gewoon de hormonen door het scherm gieren. En dan Ron die jaloers is? Pfff, dramaqueen. Maar hey, dat maakt hem wel menselijk, toch? (Behalve als hij een Horcrux draagt, dan is hij gewoon een eikel).
Waar zijn de Horcruxes verstopt?
De zoektocht naar de Horcruxes is basically de rode draad van deze film. Een soort lange roadtrip door Groot-Brittannië, maar dan zonder de gezellige muziek en leuke bezienswaardigheden. Meer bossen, tenten en dooddoeners. Klinkt als een heerlijke vakantie, nietwaar?
En die tent? Heeft er iemand ooit zo'n belachelijk kleine tent van binnen gezien die zo groot is? Dat is magisch realisme op z'n best. Of gewoon een script-dingetje. Maakt ook niet uit, eigenlijk.
Die scene met de Horcrux en Ron? Oh man, zo hartverscheurend! De Horcrux speelt echt met zijn geest. En Rupert Grint acteert alsof zijn leven ervan afhangt. Topspul!
En Hermione... die is gewoon de lijm die alles bij elkaar houdt. Ze weet altijd wat te doen, ze heeft altijd de juiste boeken bij zich (hoe doet ze dat toch? Een hele bibliotheek in haar tas?), en ze is mega loyaal. #HermioneForPresident!
Grootschalige Actie, Kleinschalige Locaties
Deze film voelt anders dan de voorgaande. Geen Hogwarts meer (althans, niet veel), geen Quidditch, geen grote zalen vol leerlingen. Het is intiemer, meer persoonlijk. Het gaat echt om Harry, Ron en Hermione, en hun struggle om te overleven. En, uh, de tovenaarswereld te redden, ja.
De gevechten zijn intens, maar ze zijn ook schaars. Het is meer een film van spanning en achtervolging dan van pure actie. De scene met de Death Eaters in het café? Brrrr, creepy!
En dan die animatie sequentie met het verhaal van de Deathly Hallows... Prachtig! Eerlijk waar, de stijl, de muziek, het verhaal zelf... Kippenvel! Dat is hoe je een complex verhaal op een simpele manier vertelt.
De Twijfel Slaat Toe
De hele sfeer is zo... hooploos. Ze weten niet waar ze naar zoeken, ze worden constant aangevallen, en ze beginnen aan elkaar te twijfelen. Harry voelt de verantwoordelijkheid op zijn schouders, en je ziet hem worstelen. Daniel Radcliffe doet het echt goed in deze film. (Geef die man een Oscar! Nou ja, misschien niet, maar hij verdient wel een schouderklopje).
De relatie tussen Harry en Hermione wordt ook steeds dieper. Ze steunen elkaar, ze beschermen elkaar... Zou er meer in de lucht hangen? (Nee, natuurlijk niet, want Ron is er ook nog. Anders waren de fans boos geworden, toch?).
En dan Dobby... Dobby! Die scène aan het einde... Zoveel emotie! Ik ga er niet te veel over zeggen, want anders ga ik huilen. Okay, misschien heb ik al een beetje gehuild. Maar dat is niet relevant. Het was heroïsch, dapper en gewoon... DOBBY! (Sorry, ik word weer emotioneel).
De Cliffhanger van de Eeuw
En dan... het einde. Voldemort die de Elder Wand in handen krijgt. BAM! Cliffhanger! Moeten we een jaar wachten om te zien wat er gebeurt? Serieus? Dat is wreed! Alsof de ellende nog niet compleet was.
Dus, Deathly Hallows Part 1. Een donkere, intense en emotionele film. Misschien niet de meest vrolijke, maar wel een belangrijke. Het zet de toon voor de finale, en het laat zien hoe groot de inzet is. En het laat ons achter met een hoop vragen. En een flinke dosis spanning. En een tissue, voor al die tranen.
Was het de moeite waard om het boek in tweeën te splitsen? Tja, daar kan je over discussiëren. Maar ik denk dat het wel heeft geholpen om het verhaal meer ruimte te geven. En het heeft ons in ieder geval een extra jaar Harry Potter gegeven. Wat wil je nog meer?
Nou, nu we er toch over bezig zijn, zin om Deathly Hallows Part 2 ook nog even te bespreken? Maar dan wel met een nieuwe bak koffie. En misschien wat koekjes. We verdienen het wel.
