The Maze Runner Trilogy Books

Oké, laten we het even hebben over die epische boekenreeks die je waarschijnlijk (of stiekem, als je cool wil doen) hebt verslonden: The Maze Runner Trilogy. Ken je dat gevoel dat je soms hebt, dat je vastzit in een doolhof van je eigen leven? Werk, relaties, verplichtingen... Nou, Dashner heeft dat gevoel genomen en er een Young Adult dystopie van gebakken die je achterlaat met het idee: "Mijn problemen vallen best mee."

De kern van de zaak? Een groep tieners, die allemaal hun geheugen kwijt zijn (behalve hun algemene vaardigheden, blijkbaar, wat een handige plot device is), worden wakker in een soort grasveld genaamd de Glade. Omringd door gigantische muren. Die muren gaan 's nachts dicht en overdag openen ze zich naar een levensgevaarlijk doolhof. Het doel? Ontsnappen. Alsof een complexe IKEA handleiding niet al erg genoeg is!

The Maze Runner: De Hel van Oriëntatie

Het eerste boek, The Maze Runner, is een beetje zoals de eerste dag op een nieuwe school. Iedereen kijkt je aan, je snapt geen snars van de regels en je probeert wanhopig cool over te komen terwijl je eigenlijk de weg naar het toilet zoekt. Thomas, onze protagonist, komt aan in de Glade en gelijk gebeurt er van alles. Iedereen is verbaasd, en hij is ook verward. Het is alsof iemand besloot om je zonder enige context midden in een groepsgesprek te dumpen.

Dan heb je de Grievers. Stel je voor: je bent aan het hardlopen in het bos en plotseling komt er een spin van de grootte van een auto achter je aan. Met metalen poten en dodelijke injectienaalden. Klinkt leuk, toch? Nou, zo ongeveer zijn Grievers. Nachtmerrie brandstof, noem ik dat. Ze leven in het doolhof en ze zijn niet bang om een tiener van de kaart te vegen. Het doolhof is, kortom, een onwijs gevaarlijk oord.

En de Runners? Dat zijn de helden die elke dag het doolhof ingaan om een uitweg te zoeken. Ze zijn de topsporters van de Glade, degenen die vrijwillig kiezen voor de meest stressvolle ochtendjogging ooit. Alsof de Tour de France niet al heftig genoeg is!

Humoristische Situaties en Herkenbare Personages

Wat de boeken zo leuk maakt, is de mix van spanning en humor. Neem nou Newt, de charmante en praktische jongen die de boel bij elkaar houdt. Hij is de lijm die de Glade gaande houdt, de volwassene in een kamer vol tieners die niet snapt hoe de vaatwasser werkt. Dan heb je Minho, de leider van de Runners, een sarcastische en ontzettend loyale gozer. Hij is het type vriend dat je uitlacht als je valt, maar je wel weer overeind helpt. En vergeet Chuck niet, het kleine mollige jongetje dat de mascotte is van de Glade. Hij is de reden waarom je een brok in je keel krijgt aan het einde van het eerste boek. Sorry voor de spoiler, maar serieus, je weet dat ik gelijk heb.

De interacties tussen de personages zijn heerlijk herkenbaar. De ruzies, de grappen, de onhandige flirtpogingen... Het is net een aflevering van een realityshow, maar dan in een dodelijk doolhof. En laten we eerlijk zijn, wie houdt er niet van een goede realityshow?

The Scorch Trials: Van Doolhof naar Woestijn, Lekker Dan

Oké, dus je bent ontsnapt uit een levensgevaarlijk doolhof. Wat is de volgende stap? Uiteraard een woestijn met zombie-achtige mensen die gek zijn. The Scorch Trials is een beetje zoals de eerste dag van een festival: je bent moe, je bent vies en je vraagt je af waarom je dit ook alweer wilde. Maar je doet het toch maar. De Gladers worden gedwongen om een nog gruwelijker avontuur aan te gaan: de Scorch oversteken, een brandende woestijn vol met de Crank, mensen die zijn geïnfecteerd met een dodelijk virus genaamd de Flare.

En alsof dat nog niet erg genoeg is, worden ze constant geconfronteerd met morele dilemma's. Wie kunnen ze vertrouwen? Wie niet? Zijn ze pionnen in een veel groter spel? Het is alsof iemand de groep een gigantische puzzel heeft gegeven zonder de plaatjes op de doos. Je moet constant opletten, want iedereen kan een dubbele agenda hebben. Spanning!

Dit boek is een beetje vergeten, maar ook een nodig onderdeel van de reeks. Het is wat trager, maar het bouwt spanning op voor het slot.

The Death Cure: Het Bitterzoete Einde

Het laatste boek, The Death Cure, is de grote finale. Alle puzzelstukjes vallen (hopelijk) op hun plek, de antwoorden worden (hopelijk) onthuld en de Gladers moeten kiezen waar ze voor staan. Het is als het eindexamen: je hebt hard gestudeerd (of je hebt geprobeerd te studeren) en nu is het tijd om te laten zien wat je waard bent. De stakes zijn onwijs hoog, met de toekomst van de mensheid op het spel.

En dan komt het einde. Sommige mensen vonden het geweldig, sommigen vonden het teleurstellend. Maar laten we eerlijk zijn, elk einde is teleurstellend. Het betekent dat het verhaal voorbij is, dat je afscheid moet nemen van de personages waar je mee hebt meegeleefd. En geloof me, na drie boeken voel je je alsof je ze persoonlijk kent. Het einde van The Death Cure is bittersweet. Er zijn verliezen, er zijn overwinningen en er zijn dingen die je nooit helemaal zult begrijpen. Maar dat is het leven, toch?

Waarom zou je The Maze Runner lezen?

Simpel: omdat het spannend is, meeslepend en vermakelijk. Het is het type boek dat je in één ruk uitleest, dat je ’s nachts wakker houdt en dat je doet nadenken over de grote vragen des levens. En omdat het de perfecte ontsnapping is aan de dagelijkse sleur. Even geen zorgen over rekeningen en deadlines, maar wel over Grievers en Cranks. Klinkt toch heerlijk?

Of je nu op zoek bent naar een avontuurlijk verhaal, een dystopische wereld of gewoon een goede manier om de tijd te doden, The Maze Runner Trilogy is een goede keuze. Pak een kop thee, kruip onder een dekentje en laat je meeslepen door het doolhof. Je zult er geen spijt van hebben. Nou ja, misschien een beetje als je bang bent voor spinnen. Maar verder niet. Beloofd!

Dus, ga ervoor. Lees de boeken, kijk de films (alhoewel de boeken beter zijn, duh). Maak kennis met Thomas, Newt, Minho en de rest van de Gladers. En onthoud: Alles komt goed. Uiteindelijk. En zo niet, dan is het nog niet het einde.