And Then There Were 4

Oke, laten we het even hebben over die momenten in het leven… Je kent ze wel. Van die situaties die zo onvermijdelijk zijn als regen in Nederland of een kat die stiekem van je bord eet. Ik heb het over de "And Then There Were Four"-momenten. Uh, vijf, drie, twee, maakt niet uit! Het getal verandert, maar het gevoel blijft hetzelfde. Het gevoel van uitdunnen, van survival of the fittest, maar dan in de meest onschuldige en soms hilarische context.

Denk bijvoorbeeld aan een pak koekjes. Je begint vol goede moed met een gloednieuw pak stroopwafels. Heerlijk! Bij de eerste kop koffie gaan er twee. Geen probleem, er zitten er nog genoeg in. 's Middags, bij de thee, verdwijnen er weer twee. "Mmm, lekker!" Denk je nog. Maar dan… dan kijk je in de avond nog eens, en BAM! Nog maar vier. "And Then There Were Four!" Het is alsof die koekjes 's nachts stiekem een escape room hebben gebouwd in je keukenkastje. Ze zijn gewoon verdwenen! Je vraagt je af: waar is de tijd gebleven? En belangrijker nog, waar zijn al die koekjes gebleven?!

Het feestje

Of neem een feestje. In het begin is het huis gevuld met blije gezichten, luide muziek en vrolijk geklets. Iedereen is er! De sfeer is top! Maar dan… langzaam maar zeker beginnen mensen af te druipen. De één moet de trein halen, de ander heeft een vroege afspraak, en weer een ander is gewoon doodmoe. Rond een uur of 2 's nachts kijk je rond en zie je… nog maar vier mensen. "And Then There Were Four!" Het is net alsof de rest van je vrienden een geheime afspraak hadden om tegelijkertijd te verdwijnen. Ineens lijkt de muziek harder, de ruimte groter en de gesprekken… intenser. Je deelt geheimen die je normaal nooit zou delen, omdat je denkt: "Ach, er zijn toch maar vier mensen over!". Het is de magie van het uitdunnen.

En dan heb je nog die groepschat. In het begin ontploft je telefoon! Grappige memes, serieuze discussies, eindeloze planningen voor uitjes. Maar na een paar weken (of soms dagen!) wordt het stiller en stiller. De memes worden minder grappig, de discussies minder serieus, en de uitjes… die worden helemaal afgeblazen. Uiteindelijk zijn er nog maar vier mensen actief. De rest heeft de groep stilletjes verlaten of gemute. "And Then There Were Four!" Het is alsof de groepschat zichzelf langzaam heeft opgegeten. De overgebleven vier voeren nu gesprekken die zo inside zijn dat niemand anders ze nog zou begrijpen. Het is hun eigen kleine cult.

De Meeting

En dan, oh jee, vergaderingen! In het begin zit de hele afdeling braaf aan tafel, klaar om de wereld te verbeteren. Maar na een uur zijn er al twee mensen die zogenaamd een telefoontje moeten plegen. Na anderhalf uur verdwijnt er nog iemand met een "dringende" e-mail. En na twee uur… "And Then There Were Four!". De overgebleven vier zijn meestal degenen die te beleefd (of te bang voor de baas) zijn om weg te gaan. Ze zitten daar, turend naar hun notities, proberend te doen alsof ze nog steeds iets leren van deze marathon-sessie. De vergadering voelt dan aan als een survival game, waar alleen de sterksten overleven...of degenen met de meeste cafeïne in hun bloed.

Het zijn niet alleen maar koekjes, feestjes, groepschats en vergaderingen. Het kan ook gaan om je planten. Je begint vol trots met een heleboel verschillende soorten planten. Je geeft ze water, je praat tegen ze, je geeft ze de beste plek in huis. Maar dan… de onvermijdelijke planten-apocalyps. De ene plant krijgt bruine bladeren, de andere krijgt beestjes, en weer een andere… die sterft gewoon. Uiteindelijk hou je er nog maar vier over. "And Then There Were Four!". En die vier behandel je dan alsof het je eigen kinderen zijn. Je bent trots op ze. Ze zijn de survivors. De helden van je vensterbank.

En wat dacht je van je Netflix-lijst? Je begint vol goede moed met een eindeloze lijst van films en series. "Die ga ik allemaal kijken!", denk je. Maar na een paar weken is je lijst geslonken tot een paar series en films die je al minstens tien keer hebt gezien. De rest… die heb je opgegeven. Te lang, te saai, te ingewikkeld. "And Then There Were Four!". Je blijft hangen bij die ene serie waar je altijd op terug kunt vallen, die feel-good movie die je uit je hoofd kent. Het is je comfort zone, je veilige haven in de oceaan van entertainment.

Snap je het? Het gaat niet zozeer om het getal vier zelf, maar om het proces van eliminatie, van uitdunning. Het is een herinnering dat dingen veranderen, dat mensen komen en gaan, dat koekjes opraken (helaas!). Maar het is ook een herinnering dat er altijd iets overblijft. Een kern, een essentie, een groepje die-hards die er nog steeds zijn. En misschien, heel misschien, is dat wel genoeg.

Dus, de volgende keer dat je in zo'n "And Then There Were…" situatie belandt, lach erom! Omarm de absurditeit! Wees blij met de vier overgebleven koekjes, vrienden, planten of series. Want wie weet, misschien zijn die vier wel de beste die er zijn. En misschien, heel misschien, begint er wel iets nieuws…

Oh, en mocht je je afvragen… ja, ik heb op dit moment nog maar vier stroopwafels in huis.