A Fault In The Stars

Oké, laten we even praten over The Fault in Our Stars. Je weet wel, dat boek (en die film!) waar we allemaal collectief om hebben gehuild. Alsof er iemand een gigantische ui voor onze ogen stond te pellen. Serieus, wie had tissues nodig? Iedereen toch?

Het verhaal, voor degenen die onder een steen hebben gelegen (grapje!), draait om Hazel Grace Lancaster. Ze heeft kanker, en ze gaat naar een steungroep… de horror, zou je denken. Maar wacht! Daar ontmoet ze Augustus Waters. En Augustus… pfff, Augustus! Wie wil er nou niet een beetje verliefd worden op Augustus Waters? (Behalve misschien Hazel, in het begin dan.)

En hij heeft natuurlijk ook kanker, maar hij is ook… anders. Charismatisch. Grappig. En hij zegt van die diepzinnige dingen. Zeg nou zelf, wie spreekt er nou op die leeftijd over betekenis en "oblivion"? Dat is toch perfect materiaal voor jonge liefde!

Waarom we er allemaal zo hard om huilden

Echt, waarom raakte dit verhaal ons nou zo? Ik denk dat het komt omdat het zo rauw en eerlijk is. Het is niet de typische tienerromance met roze wolken en happily ever after. Oh nee. Dit is de realiteit, zonder filter.

Het laat zien dat liefde en geluk mogelijk zijn, zelfs in de moeilijkste omstandigheden. Maar het is ook pijnlijk realistisch over de onvermijdelijkheid van verlies. En dat is wat ons zo raakt, denk ik. De kwetsbaarheid. De besef dat het allemaal zo anders kan lopen dan gepland.

En laten we eerlijk zijn, John Green is een meester in het bespelen van onze emoties. Die man kan je laten huilen om een boterham met pindakaas als hij zou willen. Ik bedoel, de dialogen zijn zo scherp, zo intelligent… en toch zo menselijk. Het is net alsof je echt naar twee tieners luistert die proberen te navigeren in een wereld die ze niet begrijpen.

De onvergetelijke personages

Hazel Grace! Wat een heldin. Ze is slim, sarcasisch en ongelooflijk sterk, ondanks alles wat ze meemaakt. Ze is niet perfect, ze is soms chagrijnig en geïrriteerd. Maar dat maakt haar juist zo echt. Ze is iemand waar je je mee kan identificeren, ook al heb je zelf geen kanker.

En dan Augustus. Zucht. Die jongen met z'n eeuwige sigaret (die hij niet rookt, natuurlijk) en zijn grootse gebaren. Hij is de dromer, de romanticus, de perfecte tegenpool van Hazel. Hij wil een stempel drukken op de wereld, herinnerd worden. Dat streven is eigenlijk best tragisch in zijn situatie. Of niet?

En Isaac! De beste vriend die blind wordt… en nog steeds een bizar gevoel voor humor behoudt. Hij is de lijm die Hazel en Augustus bij elkaar houdt, de stabiele factor in een wervelwind van emoties.

De reis naar Amsterdam

Oh jongens, de reis naar Amsterdam. Wie droomde er nou niet van om in de voetsporen van Hazel en Augustus te treden? Het Anne Frank Huis bezoeken, dineren bij dat speciale restaurant… Allemaal super romantisch. Of, nou ja, zo romantisch als het kan zijn als je kanker hebt.

Maar serieus, Amsterdam wordt bijna een personage op zich in het verhaal. De grachten, de bruggen, de fietspaden… Het geeft het verhaal een sprookjesachtige sfeer, zelfs te midden van alle ellende. En dan die ontmoeting met Peter Van Houten. Wat een ellendeling.

Die schrijver is echt een karikatuur van een mislukte auteur. Eigenlijk best wel treurig, maar ook weer grappig. Hij is grof, onbeschoft en totaal ongevoelig. Maar door hem realiseren Hazel en Augustus zich nog meer wat er echt toe doet in het leven.

De boodschap van het verhaal

Wat is de boodschap nou eigenlijk? Is het dat liefde alles overwint? Is het dat je van elke dag moet genieten? Ik denk dat het iets complexer is dan dat. Het is een boodschap over acceptatie, veerkracht en de kracht van verbinding.

Het is een boodschap over het vinden van betekenis, zelfs als het leven zinloos lijkt. Het is een boodschap over het omarmen van je imperfecties en het vinden van schoonheid in de lelijkheid. En het is een boodschap over het feit dat het oké is om bang te zijn, om te rouwen, om te huilen.

Het gaat erom dat we allemaal een stempel willen drukken, herinnerd worden. Maar dat het misschien wel genoeg is om gewoon lief te hebben en geliefd te worden. Zelfs als het maar voor een korte tijd is. Is dat niet mooi?

The Fault in Our Stars: Meer dan een tranentrekker

Oké, ja, het is een tranentrekker. Dat ontken ik niet. Maar het is zoveel meer dan dat. Het is een krachtig en ontroerend verhaal dat je nog lang bijblijft. Het zet je aan het denken over het leven, de dood, de liefde en alles daartussenin.

Het is een verhaal dat je laat lachen en huilen, soms tegelijkertijd. En dat is, denk ik, de kracht van goede literatuur. Het raakt je op een diep niveau en laat je achter met een gevoel van… ja, van wat eigenlijk? Hoop? Melancholie? Dankbaarheid? Allemaal tegelijk?

Dus, als je het nog niet hebt gelezen of gezien, doe het dan! Neem een doos tissues mee, bereid je voor op een emotionele achtbaan, en laat je meeslepen door het verhaal van Hazel en Augustus. Je zult er geen spijt van krijgen (hoewel je misschien wel een paar dagen nodig hebt om bij te komen van al het huilen).

En laten we eerlijk zijn, wie houdt er nou niet van een goede huilfilm? Het is een beetje cathartisch, toch? Het is alsof je al je opgekropte emoties er even uit kan gooien. En daarna voel je je een stuk beter. Beloofd!

Dus pak een kop koffie (of thee, als je dat liever hebt), kruip op de bank, en laat je overweldigen door The Fault in Our Stars. Het is een ervaring die je niet snel zult vergeten. En wie weet, misschien leer je er nog iets van ook. (Maar vooral huilen, dat staat vast.)

En onthoud: "Okay?" "Okay." (Je snapt 'm hé?)