We Must Talk About Kevin

Oké, laten we het er eens over hebben. Over Kevin. Niet je buurjongen, niet je neefje. We hebben het over de Kevin. We Must Talk About Kevin. Herkenbaar? Ja, die ja! Klaar voor een duik in de duisternis, maar dan wel op een gezellige manier?

Het is een boek. Het is een film. Het is... een gespreksonderwerp dat je niet meer loslaat. Gegarandeerd. Dus, wat maakt deze Kevin zo boeiend, of eigenlijk, zo... creepy?

Waar komt al die Kevin-hype vandaan?

Nou, daar zit die Lionel Shriver achter. De schrijfster van het boek. Zij bedacht Eva Khatchadourian, de moeder. En die heeft het zwaar. Zwaar onderstreept.

Eva krijgt een kind. Kevin. En vanaf het begin is er iets... mis. Een ongemakkelijke spanning. Een kind dat anders is. Heel anders.

Het boek is geschreven als brieven van Eva aan haar man, Franklin. Ze probeert te begrijpen. Wat ging er mis? Waar ligt de schuld? Was het haar? Was het Kevin zelf? Of gewoon pure pech?

Die vragen blijven je achtervolgen. En dat is precies de bedoeling. Shriver wil dat je nadenkt. Over moederschap. Over schuld. Over de aard van het kwaad. Best zware kost, maar dan verpakt in een super spannend verhaal.

De film: Tilda Swinton die briljant acteert

Dan is er de film. Met Tilda Swinton. Als Eva. He-le-maal geweldig. Ze zet zo’n intense vertolking neer. Je voelt haar wanhoop. Haar frustratie. Haar liefde. Of het gebrek eraan. Brr.

De film is een visueel meesterwerk. Veel rood. Veel symboliek. Het is geen makkelijke film om te kijken. Maar wel eentje die je bijblijft. Lang.

En dan is er Ezra Miller. Als Kevin. Hij speelt de rol van de ijskoude, manipulatieve tiener perfect. Je krijgt er rillingen van. Echt. Rillingen.

Denk aan: vervelende blikken, opzettelijke ongehoorzaamheid, en dan die onheilspellende stilte... Je weet dat er iets gaat gebeuren, maar je weet niet wat.

De film is minder expliciet dan het boek. Maar de sfeer is er niet minder om. Sterker nog, soms is het juist de suggestie die het extra eng maakt.

Waarom is Kevin zo’n ‘evil genius’?

Kevin is niet zomaar een vervelende puber. Hij is... anders. Hij lijkt geen emoties te voelen. Hij manipuleert zijn moeder. Hij geniet van haar pijn.

Is hij een psychopaat? Is hij een sociopaat? Is hij gewoon een product van een slechte opvoeding? De film en het boek geven geen duidelijke antwoorden. En dat is juist het interessante.

Je blijft je afvragen: wat is er in zijn hoofd omgegaan? Waarom doet hij wat hij doet? Is hij echt evil? Of is hij gewoon beschadigd?

En dat is het lastige aan dit verhaal. Er zijn geen makkelijke antwoorden. Geen zwart-wit. Alles is grijs. En dat maakt het zo intrigerend.

Stel je voor. Je bent Eva. Je weet dat er iets mis is met je kind. Maar je kan er je vinger niet opleggen. Je probeert alles. Maar het lijkt niet te werken. Wat doe je dan? Wat doe je dan?!

Het is een nachtmerrie voor elke ouder. En dat is precies wat Shriver en Ramsay (de regisseur van de film) ons willen laten voelen.

Grappige feitjes (ja, echt!) over 'We Must Talk About Kevin'

Oké, even wat luchtigs. Want we hebben het wel over een serieus onderwerp. Maar er zijn ook best wat leuke feitjes te vinden over 'We Must Talk About Kevin'.

Wist je bijvoorbeeld dat Tilda Swinton eigenlijk niet de eerste keuze was voor de rol van Eva? Er waren andere actrices in de race. Maar Swinton was degene die de rol echt wist te pakken. En maar goed ook! Niemand anders had Eva zo overtuigend kunnen neerzetten.

En wist je dat Ezra Miller, die Kevin speelt, eigenlijk een heel aardige jongen is in het echt? Ongelooflijk toch? Zo’n eng personage spelen en dan in het echt heel relaxed zijn. Knap hoor.

Nog een leuk feitje: de film is opgenomen op verschillende locaties in de Verenigde Staten. Maar de meeste scènes zijn gefilmd in Stamford, Connecticut. Dus als je ooit in de buurt bent, kun je misschien de locaties herkennen.

Waarom je 'We Must Talk About Kevin' (toch) moet kijken/lezen

Oké, toegegeven. 'We Must Talk About Kevin' is geen feelgood film. Het is geen boek dat je leest voor het slapengaan om lekker te dromen. Maar het is wel een verhaal dat je aan het denken zet. Dat je uitdaagt. Dat je niet meer loslaat.

Het is een verhaal over moederschap. Over schuld. Over de complexiteit van menselijke relaties. En over de vraag of mensen van nature goed of slecht zijn.

Het is een verhaal dat je laat nadenken over je eigen opvoeding. Over je eigen relaties. Over je eigen angsten.

En ja, het is misschien een beetje eng. Een beetje ongemakkelijk. Maar het is ook fascinerend. Het is ook boeiend. Het is ook... belangrijk.

Dus, als je op zoek bent naar een boek of een film die je echt raakt, die je aan het denken zet, die je niet meer loslaat, dan is 'We Must Talk About Kevin' zeker een aanrader.

Wees gewaarschuwd: het is geen makkelijke kost. Maar het is wel de moeite waard. Beloofd! En daarna kunnen we er lekker over napraten. Want je gaat erover willen napraten. Geloof me.

Dus, pak je popcorn (of je tissues, je weet maar nooit), zoek een comfortabele plek, en bereid je voor. Op Kevin. Op Eva. Op een verhaal dat je niet snel zult vergeten. En vertel me wat je ervan vond!