Where The Wild Things Book

Oké, laten we het even hebben over Waar de Wilde Kerels Zijn, oftewel Where the Wild Things Are. Ken je dat boek niet? Serieus? Alsof je nog nooit een woedeaanval hebt gehad waarbij je jezelf mentaal naar een eiland hebt verbannen met harige monsters. Kom op, we zijn toch allemaal wel eens Max geweest?!

Stel je voor: je bent, laten we zeggen, een beetje pissig. Je hebt net ruzie gehad met je ouders (of je partner, je kat, de printer… maakt niet uit). Ze hebben je iéts ontzegd. Misschien een extra koekje, een langer computerspel sessie, of de vrijheid om je kamer te transformeren in een replica van Jurassic Park. En dan, BAM! De frustraties exploderen. Je schreeuwt, je stampt met je voeten, misschien gooi je zelfs een kussen (of twee). Herkenbaar?

Nou, dat is dus Max. Alleen, Max heeft het geluk (of pech) dat zijn woede een schip chartert en hem naar een eiland brengt vol Wilde Kerels. En die Kerels? Tja, die zijn net zo humeurig en wild als Max zelf. Het zijn de verpersoonlijkingen van al die opgekropte emoties die we allemaal wel eens voelen.

Een Spiegel Voor Onze Innerlijke Monsterboel

Wat Waar de Wilde Kerels Zijn zo briljant maakt, is dat het een metafoor is voor die innerlijke monsterboel die we allemaal bezitten. Die monsters die tevoorschijn komen als we ons rot voelen, als we teleurgesteld zijn, of gewoonweg gefrustreerd.

Denk er even over na. Heb je ooit een meeting gehad waarin je de hele tijd aan het vechten was om niet uit je slof te schieten? Dat is dus jouw persoonlijke Wilde Kerel-eiland. En die collega die constant je ideeën afkraakt? Dat is zo'n harig monster met scherpe klauwen en een onbegrijpelijk gebrul.

Maar het boek is niet alleen maar een representatie van onze woede. Het gaat ook over controle. Max wordt koning van de Wilde Kerels. Hij kan ze temmen, hij kan ze laten dansen, hij kan ze doen laten stoppen met herrie maken. Dat is een machtig gevoel, nietwaar? Het is het gevoel van grip krijgen op je eigen emoties.

De Koning Van Chaos

Het koningschap van Max is natuurlijk van korte duur. Want hoeveel plezier is er nou aan de baas spelen als er geen liefde is? Als er geen...tja...connectie is? De Wilde Kerels vinden het geweldig om te feesten en te brullen, maar uiteindelijk missen ze toch iets. Net als Max.

Hij voelt zich eenzaam. Hij heeft honger (letterlijk en figuurlijk). Hij mist het gevoel van geborgenheid, van een warme maaltijd, van iemand die om hem geeft, ondanks zijn woede-uitbarsting.

Dit is het moment waarop het boek echt raak slaat. Het gaat niet alleen over het uiten van je emoties, maar ook over de consequenties daarvan. Het gaat over het vinden van de balans tussen het zijn van een Wilde Kerel en het zijn van een liefdevol, sociaal wezen.

En dan, het Eten...

En dan komt Max terug. Hij zeilt terug naar huis, en wat vindt hij? Een warme maaltijd. Klaar. Stoomt van de warmte. Het is het ultieme symbool van vergeving, van liefde, van acceptatie. Zelfs nadat je de hele boel hebt lopen afbreken (figuurlijk gezien, natuurlijk), is er nog steeds een plek voor je aan tafel. Dat is toch een heerlijke gedachte?

Denk even aan de keren dat je zelf 'wild' bent geweest. Heb je ooit iemand de huid volgescholden? Heb je ooit een deur dichtgeslagen? Heb je ooit iets gezegd waar je spijt van had? Waarschijnlijk wel. En waarschijnlijk was er daarna ook iemand die je vergeving aanbood, een kop thee zette, of gewoon naast je kwam zitten zonder iets te zeggen. Dat is de essentie van Waar de Wilde Kerels Zijn.

Waarom Dit Boek Nog Steeds Relevant Is

Waarom is dit boek, dat al decennia oud is, nog steeds zo relevant? Omdat het een universeel verhaal vertelt over emoties, over woede, over eenzaamheid, over vergeving en over de behoefte aan liefde. Het is een verhaal dat kinderen (en volwassenen!) helpt om hun emoties te begrijpen en te verwerken. En het doet dit op een manier die zowel fantasierijk als herkenbaar is.

Het is niet zozeer een handleiding voor het omgaan met woede, maar eerder een spiegel. Het laat je zien dat het oké is om je boos te voelen, dat het oké is om je soms een beetje een monster te voelen, maar dat er altijd een weg terug is naar huis, naar de warmte en de geborgenheid.

Dus, de volgende keer dat je merkt dat je innerlijke Wilde Kerels aan het roeren zijn, denk dan even aan Max. Denk aan zijn reis, aan zijn koningschap, aan zijn eenzaamheid en aan zijn terugkeer naar huis. En onthoud: zelfs de wildste kerels hebben soms gewoon een warme maaltijd nodig.

En hey, wie weet, misschien is het tijd om het boek zelf weer eens te lezen. Of om het voor te lezen aan je kinderen (of je partner, je kat, de printer…). Je zult er versteld van staan hoeveel je erin kunt herkennen.

Het is echt zo'n boek dat je voelt, weet je wel? Zo'n boek dat stiekem een beetje wijsheid verstopt onder een laagje brullende monsters en wilde dansen. Dus pak het erbij, leun achterover en laat je meevoeren naar het eiland waar de Wilde Kerels zijn. En wie weet, misschien ontdek je wel iets nieuws over jezelf.

Maar pas op, voor je het weet ben je zelf aan het brullen en met je voeten aan het stampen. Welkom op het eiland!

En als je je afvraagt waar je die Wilde Kerels zelf kunt vinden? Kijk eens in de spiegel na een lange dag. Ze zijn dichterbij dan je denkt. Gegarandeerd.