Bukowski Run With The Hunted

Ken je dat gevoel? Dat je eigenlijk helemaal geen zin hebt om iets te doen, maar de wereld om je heen schreeuwt dat je moet? Dat je aan het rennen bent, niet eens zozeer naar iets toe, maar vooral weg van iets? Alsof je achtervolgd wordt door een stelletje chagrijnige deurwaarders die 'efficiëntie' en 'verantwoordelijkheid' heten? Ja? Dan snap je Bukowski's 'Run With the Hunted'. Het is alsof hij in je ziel heeft gekeken en dacht: "Hé, die heeft ook last van de maandagochtend blues in het kwadraat!".

Laat ik het even uitleggen voor wie 'm niet kent. 'Run With the Hunted' is een verzameling korte verhalen van Charles Bukowski, de koning van de katerliteratuur. Het is een bonte verzameling van kroegverhalen, sexcapades (vaak met een flinke dosis awkwardness), beschouwingen over het leven (die meestal neerkomen op: "Het leven zuigt, maar bier niet") en een heleboel mensen die proberen te overleven. Het is alsof je naar een bizarre reality show kijkt, maar dan zonder de irritante reclames en met een veel hoger gehalte aan cynisme.

Maar wat maakt het nou zo herkenbaar? Nou, ten eerste, Bukowski is meester in het beschrijven van de alledaagse ellende. Dat gevoel van vastzitten in een baan waar je ongelukkig van wordt? Check. Die awkward date die nergens op uitloopt behalve een gigantische rekening? Dubbelcheck. Die constante strijd om rond te komen? Driedubbelcheck. Het is alsof hij een vergrootglas houdt boven de kleine, ongemakkelijke momenten die we allemaal liever zouden vergeten. En dat is best fijn, want het geeft je het gevoel dat je niet de enige bent die zich soms een complete idioot voelt.

En dan is er nog de jacht, de 'hunted' waar de titel naar verwijst. Het is niet altijd een concrete achtervolging. Soms is het de maatschappij zelf, met al haar verwachtingen en regeltjes. Soms is het je eigen verleden, dat aan je blijft knagen. Soms is het gewoon de constante angst om te falen. Het is alsof je constant op je hoede moet zijn, alsof er elk moment iets mis kan gaan. Klinkt bekend? Alsof je constant op je telefoon zit te wachten op die ene mail van je baas, terwijl je eigenlijk gewoon een dutje wilt doen?

De Jacht: Meer dan Alleen Achtervolging

Denk er eens over na. Wanneer voel jij je opgejaagd? Is het die deadline op je werk? Is het de druk om te presteren in je sociale leven? Is het die constante stroom aan nieuwsberichten die je vertellen dat de wereld naar de knoppen gaat? We worden allemaal wel eens opgejaagd, op de een of andere manier. En Bukowski geeft ons een stem. Hij schreeuwt niet om hulp, hij klaagt niet zielig, hij laat gewoon zien hoe het is. Hij rent mee met de opgejaagden en laat ons zien dat we niet alleen zijn.

Een voorbeeldje: Stel, je hebt een afspraak met vrienden. Je weet dat je er eigenlijk geen zin in hebt. Je wilt gewoon thuisblijven, op de bank ploffen en een hele pizza naar binnen werken (met een fles wijn, uiteraard). Maar ja, je hebt al toegezegd, dus je moet wel. Dat is de jacht. De jacht van de sociale verplichtingen. Bukowski zou waarschijnlijk de hele afspraak afzeggen, zich volgooien met bier en een gedicht schrijven over hoe kut het leven is. Maar goed, dat is dan weer Bukowski.

De Kunst van het Overleven (à la Bukowski)

Hoe overleef je dan die jacht? Volgens Bukowski is er geen magische formule. Er is geen gouden ticket naar geluk en succes. Het enige wat je kunt doen is doorzetten. Je kunt proberen om er het beste van te maken. Je kunt proberen om de humor in de ellende te zien. En je kunt proberen om af en toe een biertje te drinken. Of twee. Of een hele krat. (Doe wat je moet doen, oordeel niet.)

Maar serieus: Bukowski laat zien dat het oké is om niet perfect te zijn. Het is oké om fouten te maken. Het is oké om je soms kut te voelen. Hij laat zien dat de meeste mensen maar wat aanmodderen en dat er geen schande is om toe te geven dat je het even niet meer weet. En dat is best een geruststellende gedachte, toch?

Denk aan die keer dat je een belangrijke presentatie moest geven. Je had je de hele dag zenuwachtig gevoeld, je had slecht geslapen en je koffie omgestoten over je nieuwe shirt. Tijdens de presentatie was je de draad kwijt, je had gestotterd en je had de namen van je collega's door elkaar gehaald. Een complete ramp, toch? Maar achteraf bekeken, was het zo erg? Waarschijnlijk niet. Je collega's hebben er waarschijnlijk om gelachen en je baas is het waarschijnlijk alweer vergeten. En jij hebt er weer een mooi verhaal bij om op verjaardagen te vertellen (met een dramatische ondertoon, uiteraard).

Bukowski zou waarschijnlijk een heel boek schrijven over die presentatie. Hij zou elk detail uitvergroten, hij zou zichzelf belachelijk maken en hij zou de hele situatie tot in den treure analyseren. Maar uiteindelijk zou hij er ook de humor van inzien. Hij zou concluderen dat het leven nou eenmaal vol zit met ongemakkelijke momenten en dat het enige wat je kunt doen is erom lachen (en misschien een biertje drinken).

Dus, Waarom 'Run With the Hunted' Lezen?

Omdat het je een spiegel voorhoudt. Een spiegel die niet altijd even flatterend is, maar wel eerlijk. Omdat het je laat zien dat je niet alleen bent in je strijd tegen de alledaagse ellende. Omdat het je aan het lachen maakt, zelfs als je eigenlijk zou willen huilen. En omdat het je eraan herinnert dat het leven, ondanks alles, de moeite waard is. Al is het maar om de volgende zonsopgang te zien (of om een volgend biertje te drinken).

Het is alsof Bukowski zegt: "Hé, ik weet dat het leven soms een zooitje is. Maar we zitten er allemaal in. Laten we er dan maar samen van genieten (of in ieder geval proberen er niet aan kapot te gaan)".

Dus, als je je ooit opgejaagd voelt, pak dan 'Run With the Hunted' erbij. Lees een paar verhalen. Lacht een beetje. Huil een beetje. En onthoud dat je niet de enige bent die aan het rennen is. We zijn allemaal 'running with the hunted', op de een of andere manier.

En mocht je je echt down voelen, doe dan wat Bukowski zou doen: zet een fles bier open, zet een plaat op, en laat de wereld even wachten. Morgen is er weer een dag (en waarschijnlijk weer een heleboel redenen om je opgejaagd te voelen, maar laten we daar nu even niet aan denken).

Proost!