Where The Wild Things Are Book Max

Hé hallo! Zin in een bakkie? Laten we het eens hebben over Max uit Waar de Wilde Dingen Zijn. Je weet wel, dat jochie met die wolfspak?

Seriously, wie is er niet opgegroeid met dat boek? Maurice Sendak, genius.

Dus, Max. Wat voor jongen is dat nou eigenlijk? Een beetje een stoute jongen, toch? Hij draagt een wolfspak, rent door het huis... klinkt als mijn neefje op een gemiddelde dinsdag. Maar hij heeft ook een enorme fantasie.

Waarom draagt hij trouwens een wolfspak? Is dat een statement? Een uiting van zijn innerlijke wildheid? Of gewoon omdat hij het cool vindt? Ik denk het laatste. Kinderen zijn simpel, soms. (Sorry, kinderen!).

En dan die rotzooi die hij maakt! Jeetje mina! Zijn moeder wordt knettergek van 'm, snap je? En dan roept hij dat ze hem "wild beest" moet noemen. Pfff, alsof dat helpt.

Kijk, ik snap hem wel een beetje. Soms wil je gewoon even lekker uit je dak gaan. Niet luisteren, rondrennen, gek doen. Herkenbaar, toch? Of is dat alleen bij mij?

Maar die reactie van zijn moeder... "Ik eet je op!" Poeh! Beetje heftig, of niet? Oké, oké, misschien figuurlijk. Maar toch.

Straf!

En dan... bam! Naar bed zonder eten! AUW! Dat is echt een straf. Geen avondeten? Als kind zou dat mijn einde zijn geweest. Ik leefde op pasta!

Maar wat er dan gebeurt! Dat is toch magisch? Zijn kamer verandert in een bos, en dan in de oceaan! Alsof je Malle Pietje in Narnia tegenkomt!

En dan komt hij aan in het land van de Wilde Dingen. Wat een bende ongeregeld! Grote tanden, rare ogen... Maar ook wel een beetje schattig, toch? (Toegegeven, ik ben een softie.)

Hij wordt koning! Koning van de Wilde Dingen! Hoe cool is dat? Eerst gestraft, en nu de baas! Zoiets kan alleen in een kinderboek gebeuren.

Wild Geraas!

En dan begint het Wilde Geraas! Rammelen, tieren, gek doen! HEERLIJK! Je voelt gewoon de energie door het boek heen spatten!

Stel je voor: Max, die kleine jongen, die eigenlijk gewoon een beetje boos en gefrustreerd is, is nu de dirigent van een orkest van monstertjes. Hij heeft de controle. Hij kan ze laten doen wat hij wil.

Maar... wordt hij er wel gelukkig van? Is het echt zo leuk om de baas te zijn?

Je ziet het aan zijn gezicht, toch? Ergens, achter al dat gebrul en gespring, is hij toch een beetje... eenzaam.

De Terugreis

Hij mist iemand. Hij mist zijn thuis. Misschien mist hij zelfs zijn moeder, ook al was ze even een beetje streng.

En dan... poef! Hij zegt de Wilde Dingen vaarwel. Ze vinden het niet leuk, natuurlijk. "We eten je op! We houden van je!" Drama!

Maar Max weet wat hij wil. Hij stapt in zijn boot en vaart terug naar huis. Naar zijn eigen kamer. Naar... warm eten!

En daar staat het. Warm, dampend. Zijn moeder heeft het voor hem klaar gezet. Vergeet niet, ze had hem weggestuurd zonder eten. Maar ze houdt van hem. Natuurlijk houdt ze van hem.

Het is toch een prachtig einde? Zo simpel, maar zo krachtig.

Wat is de boodschap?

Dus, wat kunnen we nu leren van Max? Dat het oké is om boos te zijn? Dat je je fantasie de vrije loop moet laten? Dat je altijd weer terug naar huis kunt?

Ik denk dat het een beetje van alles is. Het boek is een metafoor voor het omgaan met emoties, voor het vinden van je plek in de wereld, voor de onvoorwaardelijke liefde van een moeder.

Of misschien is het gewoon een leuk verhaal over een jongen die gekke avonturen beleeft. Wie zal het zeggen?

Maar één ding is zeker: Waar de Wilde Dingen Zijn is een meesterwerk. En Max is een iconisch personage.

En nu? Nog een bakkie? Of gaan we zelf eens wild doen? (Misschien niet. Misschien houd ik het bij koffie.)

Denk er eens over na: Zou jij Koning (of Koningin!) van de Wilde Dingen willen zijn? Wat voor wild geraas zou jij organiseren?

Laten we eerlijk zijn, die beesten zagen er best wel knuffelbaar uit, ondanks alle gekke tanden en klauwen. Ik zou ze misschien wel een high five geven... of een kopje thee aanbieden. Ja, ik ben een softie. Dat had ik al gezegd.

En Max? Die kleine kerel met zijn wolfspak? Die heeft ons toch maar mooi wat geleerd over onszelf, nietwaar? Of... is dat te diepzinnig voor een gesprek over een kinderboek?

Ach, who cares? Het was leuk om er even over te kletsen. Tot de volgende koffie!