Wars Episode Vii The Force Awakens

Oké, even eerlijk. Ik herinner me nog levendig dat ik in de bioscoop zat voor The Force Awakens. De zaal was bomvol, iedereen zat op het puntje van zijn stoel. En toen... die iconische opening, die bekende muziek. Kippenvel! Echt, ik zweer het, de persoon naast me begon zowaar te snikken. Een beetje overdreven misschien, maar het zegt wel wat, toch? We waren allemaal zo snode benieuwd of J.J. Abrams het zou verpesten. Spoiler alert: hij deed het niet, nou ja, grotendeels niet. Er is altijd wat te zeuren, toch?

Dat gevoel van opwinding en nostalgie is precies waar The Force Awakens zo goed in is. Het speelt in op onze collectieve herinneringen aan de originele trilogie, maar probeert tegelijkertijd iets nieuws te brengen. En dat is een delicate balans. Eentje waar niet iedereen even blij mee was, maar daar komen we zo op.

Het verhaal: Bekend en toch anders?

The Force Awakens speelt zich dertig jaar na de gebeurtenissen in Return of the Jedi af. De New Republic is gevestigd, maar er is een nieuwe dreiging in de vorm van de First Order, een militaire junta die de oude glorie van het Empire wil herstellen. (Klinkt bekend, hè? Politiek en Star Wars, altijd een goede combi). We volgen Rey, een schroothandelaar op Jakku, en Finn, een afvallige stormtrooper. Hun paden kruisen en ze raken betrokken bij de zoektocht naar Luke Skywalker, die al jaren spoorloos is.

Even samenvatten voor wie het allemaal vergeten is:

• Rey: De heldin van het verhaal, met een mysterieuze achtergrond en een enorme kracht.
• Finn: Ex-stormtrooper met een geweten. Humoristisch en loyaal.
• Poe Dameron: De beste piloot van het verzet. Charismatisch en dapper.
• Kylo Ren: De slechterik. Geobsedeerd door Darth Vader en worstelend met zijn innerlijke conflict. (Meer drama dan je tante op een familiefeest!)

De overeenkomsten met A New Hope zijn overduidelijk. Een jonge held/heldin op een afgelegen planeet, een droid met belangrijke informatie, een kwaadaardige organisatie die de melkweg bedreigt... je kent het riedeltje. Maar is dat erg? Ik denk het niet. Het is een veilige manier om een nieuwe generatie kennis te laten maken met Star Wars, en om oude fans te verzekeren dat de essentie van de serie bewaard is gebleven. Alhoewel...

Nostalgie versus Originaliteit: De eeuwenoude strijd

Hier wordt het interessant. The Force Awakens is een perfect voorbeeld van hoe nostalgie kan werken... en hoe het kan tegenwerken. De film zit vol met knipoogjes naar de originele trilogie. Denk aan de Millennium Falcon, Han Solo en Chewbacca, Luke Skywalker die zich afgezonderd heeft... Het zijn allemaal elementen die herkenning oproepen en ons een warm gevoel geven. (Alsof je onder een dekentje kruipt met een kop warme chocolademelk... alleen dan met lightsabers).

Maar te veel nostalgie kan ook een probleem zijn. Sommigen vonden dat The Force Awakens té veel leunde op de originele film, dat het een soort remake was in plaats van een vervolg. En ze hebben ergens wel een punt. Het plot is grotendeels hetzelfde, de personages vertonen overeenkomsten en de algemene structuur van de film is ook bekend. Vraag jezelf eens af: vond je het destijds storend of juist geruststellend? Er is geen goed of fout antwoord!

De makers hebben geprobeerd om een balans te vinden, door nieuwe personages te introduceren en een nieuw verhaal te vertellen. Maar de constante vergelijking met de originele trilogie bleef aan de film kleven. Misschien was het onvermijdelijk, gezien de lange tijd die verstreken was sinds Return of the Jedi. Het publiek hunkerde naar die vertrouwde wereld, maar wilde tegelijkertijd iets nieuws zien. Moeilijk, moeilijk...

De nieuwe cast: Een verademing of een afknapper?

Eén van de sterkste punten van The Force Awakens is de nieuwe cast. Daisy Ridley (Rey), John Boyega (Finn) en Oscar Isaac (Poe Dameron) brachten frisse energie en dynamiek naar de serie. Ridley was overtuigend als de onafhankelijke en krachtige Rey, Boyega zorgde voor de nodige humor en Isaac was gewoon cool als Poe. (Wie wil er nou niet zo'n piloot als beste vriend?).

Maar ook hier was er kritiek. Sommigen vonden dat Rey te krachtig was (een zogenaamde "Mary Sue"), dat Finn's karakter inconsistent was en dat Poe's rol te klein was. Ik vind dat die kritiek grotendeels onterecht is. Rey's kracht wordt in de volgende films verder uitgediept en verklaard, Finn's onzekerheid is juist wat hem menselijk maakt en Poe krijgt in de vervolgen meer screentime. (Geduld is een schone zaak, nietwaar?).

De terugkeer van de originele cast was natuurlijk ook een groot pluspunt. Harrison Ford als Han Solo was fenomenaal. Hij bracht de humor, de charme en de stoïcijnse vastberadenheid die we van hem gewend waren. Carrie Fisher als Leia was ontroerend en Mark Hamill als Luke Skywalker... tja, die zagen we pas op het einde, maar het was een krachtig moment. (Ik kreeg er weer kippenvel van!).

Kylo Ren: De Vader Complex ten top

Laten we het even hebben over Kylo Ren. Adam Driver zette een complexe en interessante slechterik neer. Hij is niet de typische "evil overlord" zoals Darth Vader of Emperor Palpatine. Hij is jong, onzeker en worstelt met zijn identiteit. Zijn obsessie met Darth Vader is duidelijk, maar hij wil ook zijn eigen pad bewandelen. (Het is een beetje alsof je puberdochter constant ruzie met je maakt, maar stiekem wel je kleren draagt).

Veel fans vonden Kylo Ren in eerste instantie teleurstellend. Hij was woedend, onbeheerst en miste de autoriteit van Darth Vader. Maar juist die kwetsbaarheid maakt hem interessant. Hij is een product van zijn omgeving en van de verwachtingen die op hem gelegd zijn. Hij is een gebroken figuur, die wanhopig op zoek is naar een doel. En dat maakt hem uiteindelijk veel complexer dan menig andere Star Wars villain.

Conclusie: Een goede start, maar niet perfect

The Force Awakens is een prima film. Het is een spannende, vermakelijke en visueel indrukwekkende toevoeging aan de Star Wars saga. Het introduceert nieuwe personages, brengt de oude bekenden terug en zet de basis voor een nieuwe trilogie. Maar de film is niet perfect. De overduidelijke overeenkomsten met A New Hope, de soms wat gemakzuchtige verhaallijnen en de verdeeldheid over de nieuwe personages zijn minpunten die niet genegeerd kunnen worden.

Uiteindelijk is The Force Awakens een succesvolle reboot van de Star Wars franchise. Het wist een nieuwe generatie fans aan te spreken en tegelijkertijd de oude fans te plezieren. Het is een film die je met een glimlach bekijkt en die je doet verlangen naar meer. (En stiekem hopen we allemaal dat J.J. Abrams het volgende deel wél helemaal goed doet, toch?).

Mijn eindoordeel? Kijk hem, geniet ervan en vorm je eigen mening. Want uiteindelijk is dat toch het leukste aan Star Wars: er over discussiëren met je vrienden, familie en totale vreemden op het internet. May the Force be with you!