Waarom Mag Engeland Meedoen Met Ek Na Brexit

Dus, daar zit je dan. Met een kop koffie (of thee, laten we eerlijk zijn), en je vraagt je af: "Waarom mag Engeland, na al die Brexit-toestanden, nog steeds meedoen aan het Eurovisie Songfestival?" Het lijkt een beetje op die ex die je na een heftige break-up nog steeds tegenkomt op verjaardagen van gemeenschappelijke vrienden. Je mompelt iets van "Wat dóe je hier nog?!" maar diep van binnen... is er toch een klein beetje nieuwsgierigheid.

Laat me je geruststellen. Je bent niet de enige die zich dit afvraagt. Het is een vraag die minstens zo vaak gesteld wordt als "Waar is m'n andere sok toch gebleven?" en "Waarom smaakt cola uit een glazen fles toch anders?".

Eurovisie: Een Familiefeest, Maar Dan Ingewikkelder

Het antwoord, zoals zo vaak in het leven, is niet zwart-wit. Het is meer een caleidoscoop van politiek, vriendschap, muzikale smaak (die soms discutabel is, laten we wel wezen) en een vleugje pure nostalgie.

Denk er eens over na: Eurovisie is eigenlijk een gigantische, Europese karaoke-avond. Alleen dan met 200 miljoen toeschouwers en acts die meer glitter en veren dragen dan een Las Vegas show. En net als bij karaoke, draait het niet alleen om goed zingen. Het gaat om de sfeer, de show, en dat ene nummer dat iedereen meezingt, al verstaan ze er geen woord van.

Maar goed, hoe komt het dat Engeland nog steeds aan tafel zit, ook al hebben ze de Europese Unie verlaten? Het is eigenlijk vrij simpel: Eurovisie wordt georganiseerd door de EBU (European Broadcasting Union), een organisatie van publieke omroepen. En lidmaatschap van de EBU staat los van lidmaatschap van de EU. Zie het als een sportclub. Je kunt best weggaan bij de hockeyclub (de EU), maar nog steeds lid blijven van de bridgeclub (de EBU) in hetzelfde clubhuis.

De EBU is een brede organisatie, die veel meer landen omvat dan alleen de EU-landen. Denk aan landen als Zwitserland, Noorwegen, Israël, Australië (ja, echt!). Allemaal lid van de EBU en dus allemaal potentiële deelnemers aan het Eurovisie Songfestival. Het is dus meer een Europese cultuuruitwisseling, dan een politiek statement.

De BBC: Meer Dan Alleen een Omroep

De BBC, de Britse publieke omroep, is al sinds de begindagen een actief en belangrijk lid van de EBU. Ze hebben de show al vaak georganiseerd en geleverd, laten we eerlijk zijn, soms legendarische (en soms ook beschamende) inzendingen. De BBC heeft een lange traditie van kwaliteitsuitzendingen en is een belangrijke speler in de mediawereld. Het zou zonde zijn om zo'n partij te verliezen. Het is een beetje alsof je je beste kok uitnodigt voor een etentje, ook al heb je ruzie gehad over wie de afwas moet doen.

En dan is er nog de economische kant. Eurovisie is big business. Het genereert inkomsten voor de gaststad, de deelnemende landen en natuurlijk de EBU zelf. Het is een win-win situatie voor iedereen. Behalve misschien voor de mensen die wonen in de buurt van de locatie, die wekenlang met afgesloten straten en horden uitgelaten fans te maken hebben. Maar goed, dat is een ander verhaal.

Dus, om het even samen te vatten: Engeland kan nog meedoen aan Eurovisie omdat ze lid zijn van de EBU, en dat lidmaatschap staat los van de EU. Het is een cultureel evenement, een economische motor en een kans voor landen om te laten zien wat ze muzikaal in huis hebben. Zelfs als dat soms een beetje... bijzonder is.

Brexit: Een Rommeltje, Maar Geen Eindstation

Natuurlijk, Brexit heeft wel degelijk impact gehad. De relatie tussen Engeland en de rest van Europa is er niet makkelijker op geworden. Maar cultuur en muziek kunnen bruggen bouwen, zelfs waar de politiek faalt. Eurovisie is een plek waar we even de verschillen kunnen vergeten en samen kunnen genieten van slechte liedjes, overdreven kostuums en de onvermijdelijke punten die aan buurlanden gegeven worden.

Het is een beetje als die familiebijeenkomsten waar iedereen weet dat er spanningen zijn, maar waar toch iedereen zijn best doet om er een gezellige dag van te maken. Er wordt geknuffeld, er wordt gelachen en er wordt stiekem geroddeld achter de rug van oom Gerard. Maar aan het einde van de dag gaat iedereen toch met een warm gevoel naar huis.

De Toekomst van Engeland en Eurovisie

Hoe de toekomst eruitziet? Wie zal het zeggen. Misschien wint Engeland volgend jaar wel, en dan organiseren ze de show in Londen. Of misschien besluiten ze over een paar jaar om er toch mee te stoppen. Maar voorlopig zijn ze er nog bij. En laten we eerlijk zijn, het zou toch een stuk saaier zijn zonder ze. Stel je voor, geen comments meer van Graham Norton, geen over-the-top acts die de boel opfleuren en geen kans meer om stiekem te lachen om hun soms... aparte smaak.

Dus de volgende keer dat je op de bank zit te kijken naar het Eurovisie Songfestival, en je ziet Engeland optreden, denk dan niet "Wat doen ze hier nog?". Denk eerder: "Fijn dat jullie er zijn! Laten we er een mooi feest van maken, ondanks alles." Want uiteindelijk is dat waar Eurovisie om draait: een feest van diversiteit, van vriendschap en van de liefde voor muziek (zelfs als die soms verschrikkelijk is).

En vergeet niet: het is maar een liedjeswedstrijd. Het is niet de oplossing voor alle problemen in de wereld. Maar het kan wel een beetje vrolijkheid brengen in een tijd waarin we dat allemaal goed kunnen gebruiken.

Dus pak die chips er maar bij, schenk nog een glas in en geniet van de show! En wie weet, misschien zing je wel stiekem mee met het Engelse nummer... zelfs al ben je er eigenlijk tegen dat ze nog meedoen. Het is menselijk, het is begrijpelijk en het is vooral heel erg Eurovisie.

"Nil points!" (Maar stiekem vinden we je toch wel leuk, Engeland).