Toxic Mel Wallis De Vries

Oké, oké, laten we het even hebben over... Walli. Ja, die Walli. Toxic Walli, om precies te zijn. Je weet wel, de jeugdboeken-koningin van Nederland. Maar wacht even, toxic? Is dat niet wat heftig? Misschien. Maar luister even naar me...

Want serieus, heb je ooit écht nagedacht over haar boeken? Je leest ze als tiener, slikt alles voor zoete koek, en dan jaren later denk je: "Huh? Wat een bizarre boodschap zat daar eigenlijk in?"

De Verkeerde Keuzes van Walli’s Personages

Laat me even beginnen met de personages. Ze zijn altijd... nou ja, niet bepaald rolmodellen, toch? Denk aan al die meiden die slechte keuzes maken. Continu! Het is alsof ze er een sport van maken om de meest domme beslissingen ooit te nemen.

Is dat realistisch? Misschien. Zijn tieners soms dom? Absoluut! Maar is het écht nodig om het zo te benadrukken in ELK boek? Dat vraag ik me dan af, hé.

En dan die relaties... Oef. Drama, drama, drama. Iedereen liegt, bedriegt, en manipuleert elkaar. Het is net een aflevering van Goede Tijden, Slechte Tijden, maar dan met nog meer puberale angst.

Vriendschappen: Een Slangenkuil

De vriendschappen, oh my god, de vriendschappen! Zijn die ooit positief? Volgens mij niet. Het is altijd gekonkel, geroddel en jaloezie. Meiden die elkaar constant in de haren vliegen om de stomste dingen.

Je zou bijna denken dat ze les hebben gehad van Regina George uit Mean Girls. "Stop trying to make 'fetch' happen!" en "You can't sit with us!" zijn waarschijnlijk dagelijkse kost in Walli’s fictieve wereld.

Maar serieus, waar is de girl power? Waar zijn de steunende vriendinnen die elkaar door dik en dun helpen? Ik mis het! Ik wil gewoon een boek waarin meiden elkaar supporten en niet constant proberen elkaar de loef af te steken.

Liefde: Een Rode Vlaggen Parade

En dan de liefde... De jongens in die boeken? Rode vlaggen, rode vlaggen, overal rode vlaggen! Ze zijn jaloers, controlerend, en soms zelfs ronduit creepy. Het is net een dating app voor psychopaten.

Begrijp me niet verkeerd, er zijn vast wel lieve jongens te vinden in Walli’s boeken, maar ze worden overschaduwd door de bad boys. En, laten we eerlijk zijn, welke tiener valt er nou niet (stiekem) op een bad boy? Dat is het probleem, toch?

Het normaliseert eigenlijk ongezond gedrag in relaties. Alsof het normaal is dat je partner constant je telefoon checkt of je verbiedt om met bepaalde vrienden om te gaan. Nee dus!

De Boodschap Achter de Drama

Maar goed, wat is de boodschap achter al die drama? Moeten we bang zijn voor de wereld? Moeten we niemand vertrouwen? Is het leven één grote, akelige roddelshow?

Ik denk dat het gedeeltelijk de bedoeling is om tieners te waarschuwen voor de gevaren van het leven. Maar het slaat soms een beetje door, vind je niet? Het is alsof ze probeert ons te vertellen: "Iedereen is slecht. Vertrouw niemand. En het leven is kut."

En dat is jammer, want er is zoveel meer in het leven dan drama en verraad. Er is vriendschap, liefde, avontuur, en persoonlijke groei. Waarom zien we daar zo weinig van terug in haar boeken?

Is Walli Echt Zo Erg?

Oké, oké, misschien ben ik wat hard. Walli heeft natuurlijk ook haar goede kanten. Ze schrijft spannend, haar boeken lezen lekker weg, en ze weet precies hoe ze de aandacht van tieners moet vasthouden.

En ja, ze behandelt belangrijke thema's zoals pesten, online veiligheid, en seksuele intimidatie. Dat is zeker positief. Maar het is de manier waarop ze die thema's aanpakt... dat is het punt, toch?

Is het te sensationalistisch? Is het te negatief? Worden tieners er bang van, of leren ze er juist van? Dat zijn de vragen die ik mezelf stel.

Misschien moeten we Walli’s boeken zien als een soort waarschuwing. Een soort "pas op voor dit!"-bord langs de snelweg van het tienerleven. Maar dan wel een bord dat wat minder schreeuwerig is en wat meer nuance bevat.

Mijn Conclusie (Voorlopig...)

Dus, is Toxic Walli echt toxic? Ik denk dat het een beetje genuanceerder ligt. Haar boeken zijn niet per se slecht, maar ze zijn ook niet per se goed. Ze zijn... complex. En een beetje verontrustend.

Als je Walli’s boeken leest, is het belangrijk om kritisch te blijven nadenken. Vraag jezelf af: is dit realistisch? Is dit gezond? En vooral: laat ik me hierdoor bang maken, of laat ik me hierdoor sterker maken?

En misschien, heel misschien, moeten we Walli gewoon een beetje minder serieus nemen. Het zijn tenslotte maar boeken, toch? Of... is dat wat ze wil dat we denken? 🤔

Maar goed, dit is mijn mening. Wat vind jij? Ben ik te streng voor Walli? Of ben je het met me eens? Laat het me weten! Ik ben benieuwd naar jouw perspectief. Want hé, wie weet heb ik het wel helemaal mis. ¯\_(ツ)_/¯

Laten we eerlijk zijn, er zijn genoeg andere jeugdboeken die wél positieve rolmodellen bieden, die wél laten zien dat vriendschap en liefde mooi kunnen zijn, en die wél hoop geven voor de toekomst. Dus waarom zouden we onszelf dan constant onderdompelen in al die drama? Misschien is het tijd voor een nieuwe generatie jeugdboeken die wat minder toxic en wat meer inspirerend zijn.

En weet je wat? Misschien moet ik er zelf maar eentje schrijven! Wie weet word ik wel de anti-Walli. De schrijfster van boeken vol girl power, gezonde relaties, en happy endings. Klinkt goed, toch?

Maar voor nu... een kop koffie en wat minder toxische lectuur. Proost!