Three Men And A Boat

Hé! Dus, laatst zat ik te denken… ken je dat gevoel dat je gewoon écht even weg moet? Je hoofd zit vol, de muren komen op je af… Precies! Dat gevoel had Jerome K. Jerome (de schrijver, duh) dus ook. En wat doe je dan? Nou, als je Jerome K. Jerome bent, schrijf je er een hilarisch boek over.

We hebben het natuurlijk over Three Men in a Boat (To Say Nothing of the Dog). Lekker lange titel, hè? Voelt alsof je al een heel hoofdstuk gelezen hebt voordat je überhaupt begonnen bent. Maar goed, waar gaat het over? Simpel: drie vrienden (Jerome, George, en Harris) en een hond (Montmorency) die een boottocht maken over de Thames. Wat kan er misgaan, toch?

De Grote Ontsnapping (of een Poging Daartoe)

Het hele idee begint eigenlijk met een soort hypochondrische aanval van Jerome. Hij voelt zich vreselijk. Alle ziektes beschreven in een medisch handboek, je kent het wel. (Heb je dat zelf nooit? Nooit gedacht dat je een zeldzame teenkramp had die alleen voorkomt bij Tibetaanse bergbeklimmers?). De dokter stelt voor dat hij rustig aan moet doen. En wat is er rustiger dan een ontspannen boottocht?

Maar… is het wel zo ontspannen? Spoiler alert: absoluut niet. Dat is natuurlijk de hele grap. Jerome, George, en Harris zijn, laten we zeggen, niet de meest competente zeelui. Sterker nog, je zou ze waarschijnlijk beter kunnen omschrijven als een georganiseerde ramp op het water. En dan hebben we Montmorency nog, de hond. Die is ook niet bepaald behulpzaam. Ik bedoel, een hond op een boot? Wat verwacht je dan?

De Personages: Een Bonte Stoet van Chaos

Even een snelle introductie van de hoofdrolspelers, want anders raak je straks helemaal de draad kwijt (alsof er überhaupt een draad is in dit boek).

Jerome (J.): De verteller. Een beetje een pessimist, een beetje een kluns, maar wel grappig. Hij denkt dat hij alles onder controle heeft, maar dat is dus zelden het geval. Hij is eigenlijk gewoon een hele grote sufferd.

George: Iets minder beschreven dan Jerome en Harris. Hij werkt in een bank (saai!) en lijkt vooral mee te gaan met de stroom. Maar hij heeft zo zijn momenten, geloof me.

Harris: Misschien wel de grootste chaos van het stel. Hij denkt dat hij alles kan, maar hij maakt alles alleen maar erger. Hij is de belichaming van "fake it 'til you make it," maar dan zonder het "make it" gedeelte. Oh, en hij heeft een fascinatie voor ingewikkelde recepten die hij vervolgens compleet verpest.

Montmorency: De hond. Een kleine, irritante terriër die ervan houdt om dingen op te graven, te vechten met andere honden, en algemeen onheil te veroorzaken. Eigenlijk de perfecte toevoeging aan de chaos, vind je niet?

De Thames: Meer dan alleen een Rivier

De Thames is in feite een personage op zich. Het is de achtergrond voor al hun avonturen (en misverstanden). Van de schilderachtige dorpjes tot de drukke sluizen, de rivier brengt hen naar nieuwe plaatsen en nieuwe problemen. En Jerome strooit de hele tijd met historische anekdotes, die hij dan weer afwisselt met compleet irrelevante verhalen. Het is alsof je met je opa op vakantie bent, maar dan grappiger.

Je zou denken dat varen op de Thames een rustgevende ervaring is. Maar met Jerome, George, Harris, en Montmorency aan boord wordt het een aaneenschakeling van mislukkingen, hilariteit, en onverwachte wendingen. Denk aan het worstelen met ingeblikte ananas, het proberen een blik open te maken zonder blikopener (succes!), en het per ongeluk overboord gooien van de tent. Gewoon, standaard vakantieperikelen, toch?

De Lessen (of het Gebrek daaraan)

Leert dit gezelschap iets van hun avonturen? Ehm… waarschijnlijk niet. Misschien dat ze leren hoe je niet een boot moet besturen, of hoe je niet een tent moet opzetten. Maar uiteindelijk gaat het erom dat ze plezier hebben (soort van) en dat wij als lezers erom kunnen lachen. En dat lukt zeker.

Het boek is meer dan alleen een grappig verhaal. Het is een satire op de Victoriaanse samenleving, een parodie op reisverhalen, en een ode aan de vriendschap (zelfs als die vriendschap soms op de proef wordt gesteld door totale incompetentie). Het is een briljant boek. Echt waar.

Dus, als je ooit zin hebt in een goed boek, een boek dat je aan het lachen maakt, een boek dat je even uit je dagelijkse sleur haalt, lees dan Three Men in a Boat. En bereid je voor op een hilarische reis over de Thames, vol met onhandigheid, chaos, en onvergetelijke momenten. Wedden dat je geen spijt krijgt? (Oké, misschien een beetje spijt als je Montmorency de hond bent, maar voor de rest…)

En nu ga ik zelf maar eens een bootje huren. Misschien niet op de Thames, want ik ben bang dat ik daar ook een complete chaos zou veroorzaken. Maar misschien op een rustig meertje in de buurt. Zonder hond. En met een blikopener. Voor de zekerheid.

Cheers!