Thirty Seconds To Mars Amsterdam

Oké, even een bekentenis. Ik zat dus laatst te scrollen (zoals je doet, toch?), en BAM, daar was 'ie: een foto van Jared Leto, compleet met glitter oogschaduw en een outfit waar mijn oma nog van zou opkijken. Mijn eerste gedachte? "Serieus, is dit nog steeds een ding?" Maar dan, je weet hoe het gaat, nieuwsgierigheid wint. En ik dacht: hé, Thirty Seconds to Mars in Amsterdam? Dat is iets wat ik niet kon negeren.

Want laten we eerlijk zijn, 30 Seconds to Mars... waar moet je beginnen? Je hebt de muziek, natuurlijk. Die epische, soms wat bombastische sound die je óf geweldig vindt, óf keihard de andere kant op rent. (Geen oordeel hier, ik ben ook niet altijd in de stemming voor galactische rockopera’s.) Maar dan heb je ook Jared Leto zelf. Acteur, zanger, cultfiguur, stijlicoon... een soort wandelend kunstproject, zeg maar. En dat maakt het allemaal zo... interessant. Dus, 30 Seconds to Mars in Amsterdam? Dat moest wel een spektakel worden.

Was het de moeite waard? (Spoiler: ja, maar...)

Dus, de hamvraag: was het concert in Amsterdam de moeite waard? Laat ik het zo zeggen: het was... een ervaring. Maar wat voor ervaring? Laten we dat even uitpluizen.

De locatie: Ziggo Dome, the usual suspect

De Ziggo Dome. Tsja, wat moet je daarvan zeggen? Het is een grote zaal, dat is zeker. Praktisch, ja. Sfeervol...? Dat is een ander verhaal. Laten we het erop houden dat het functioneel is. Geluid is meestal prima, zicht is redelijk (tenzij je achter een reus staat, wat altijd een risico is), en de bierprijs... nou ja, laten we het niet over de bierprijs hebben. kuch afzetterij kuch

Maar goed, de Ziggo Dome is de Ziggo Dome. Het is een plek waar grote acts optreden, en 30 Seconds to Mars past daar prima tussen. Praktisch gezien is het ook best handig: goed bereikbaar met het openbaar vervoer, genoeg parkeerplaatsen (als je er op tijd bent), en een hoop eettentjes in de buurt om je avond te beginnen met een vette hap. Dus, location-wise, prima score.

De show: Episch, theatraal en een beetje... warrig?

De show zelf was... tja, hoe omschrijf je dat? Het was épisch. Groot. Theatraal. Jared Leto kwam op in een outfit die rechtstreeks uit een futuristische opera leek te komen. De lichtshow was fenomenaal. Confetti, lasers, gigantische videoschermen... alles was aanwezig om er een visueel spektakel van te maken. En dat was het ook zeker.

Maar... er was ook iets warrigs aan. Het voelde alsof er te veel gebeurde. Jared rende van links naar rechts over het podium, klom in de stellages, praatte tegen het publiek in onnavolgbare monologen (meer daarover later), en zong (of probeerde te zingen) zijn hits. Het was alsof hij probeerde om zoveel mogelijk te doen in zo weinig mogelijk tijd. En soms voelde het alsof hij zichzelf een beetje verloor in het spektakel.

• Positief: De visuele effecten waren echt bizar goed.
• Positief: De energie van de band was aanstekelijk.
• Negatief: Het was soms een beetje over the top.
• Negatief: De zang was... wisselend. (Laten we het daarop houden.)

Het publiek was in ieder geval enthousiast. Er werd meegezongen, gedanst, geschreeuwd... kortom, iedereen had het naar zijn zin. Of tenminste, dat leek zo. Ik zag ook wel wat verwarde gezichten, mensen die zich afvroegen wat er nou precies aan de hand was. Maar over het algemeen was de sfeer positief. Dus wat dat betreft, een geslaagde avond.

Jared Leto: Profeet, artiest, of gewoon een beetje gek?

Oké, we moeten het even over Jared hebben. Want laten we eerlijk zijn, hij is de reden dat de meeste mensen komen kijken. Hij is de frontman, het gezicht, het brein achter Thirty Seconds to Mars. En hij is... een figuur. (Een understatement van de eeuw, misschien?)

Zijn podiumpresentatie is... apart. Hij praat tegen het publiek alsof hij een soort goeroe is, strooit met wijsheden (waarvan je je soms afvraagt waar hij ze vandaan haalt), en moedigt iedereen aan om hun dromen na te jagen. (Allemaal heel inspirerend, natuurlijk, maar soms ook een beetje... klef? Sorry, ik kan het niet helpen.)

En dan heb je nog zijn outfit. Glitter, veren, oversized jassen... hij trekt alles uit de kast om er indrukwekkend uit te zien. En dat lukt hem ook wel. Maar soms vraag je je af of hij niet gewoon een beetje gek is. Op een goede manier, natuurlijk. Een creatieve, artistieke gek. Maar toch...

• Pluspunt: Hij heeft charisma als geen ander.
• Pluspunt: Hij weet hoe hij een publiek moet bespelen.
• Minpunt: Zijn preken kunnen soms wat irritant zijn.
• Minpunt: Die outfits... tja, smaken verschillen.

Maar goed, Jared is Jared. Je houdt van hem, of je haat hem. Er is weinig tussenweg. En hij weet dat ook. Hij speelt met zijn imago, hij provoceert, hij daagt uit. En dat is wat hem zo interessant maakt. Zelfs als je zijn muziek niet geweldig vindt, is hij nog steeds de moeite waard om te zien.

Conclusie: Een avond om niet snel te vergeten (of wel?)

Dus, wat is de conclusie? Was 30 Seconds to Mars in Amsterdam een succes? Ja, denk ik wel. Het was een avond vol spektakel, energie en... Jared Leto. Het was niet perfect. De zang was soms wisselend, de show was soms wat warrig, en Jared's preken waren soms wat irritant. Maar over het algemeen was het een leuke ervaring.

Zou ik weer gaan? Misschien. Als ik in de stemming ben voor een avondje vol bombastische rock en filosofische bespiegelingen. En als ik niet bang ben voor glitter oogschaduw. 😉

Voor de Echelon die trouw de band volgt; jullie zullen waarschijnlijk de show fantastisch hebben gevonden. Voor de nieuwkomers; het is een ervaring die je zelf moet beleven. En voor de sceptici; ach, misschien moet je gewoon een keer meegaan om te zien waar al die ophef over gaat. Wie weet, misschien word je wel verrast.

Uiteindelijk draait het allemaal om de ervaring. En 30 Seconds to Mars in Amsterdam, dat was zeker een ervaring. Eentje om niet snel te vergeten (of wel, als je er echt een hekel aan had). Maar in ieder geval iets om over na te praten. En dat is toch wat een goed concert hoort te doen, nietwaar?