Then There Was None Book

Oké, laten we het even hebben over Agatha Christie's "En toen waren er nog maar..." (of "And Then There Were None", zoals de cool kids het noemen). Ken je dat gevoel dat je hebt als je denkt: “Dit kan toch niet erger worden?” en dan BAM! Wordt het wel erger? Dat is dit boek in een notendop.

Stel je voor: je bent uitgenodigd voor een weekendje weg naar een super afgelegen eiland. Klinkt best oké, toch? Misschien een beetje spooky, maar hé, gratis vakantie! Je pakt je beste zwemkleding in (voor de vorm, want je weet dat je toch alleen maar in de verte naar de zee gaat kijken) en je stapt in de boot. Eenmaal daar, ontmoet je een bonte verzameling andere gasten, allemaal met hun eigen geheimpjes. Denk aan: een oude rechter, een zenuwachtige gouvernante, een stoere ex-militair... het complete plaatje, zeg maar. Alsof je naar een reünie van foute keuzes zit te kijken.

En dan, de aap komt uit de mouw. Er staat een grammofoonplaat op (ja, echt, zo oud is het boek), en die speelt een boodschap af waarin iedereen beschuldigd wordt van een verschrikkelijke misdaad. Iedereen! Plotseling is die gratis vakantie een stuk minder aantrekkelijk. Alsof je per ongeluk op een horror-themafeest bent beland, en je hebt niet eens je kostuum bij je.

Het Eiland der Verdwijningen

Het eiland zelf is al een karakter op zich. Een gigantische, onheilspellende steenmassa in de oceaan, afgesneden van de buitenwereld. Een perfecte setting voor een moordmysterie, toch? Het is het soort plek waar je je afvraagt of er een portaal naar de hel onder de barbecue zit. Geen mobiel bereik, geen Wi-Fi (natuurlijk niet, het is een boek uit 1939), gewoon jij, een stel verdachte vreemden, en een toenemend gevoel van paniek. Klinkt als een ideale Tinder date, niet?

En dan begint het. Mensen beginnen één voor één te sterven. Elke moord lijkt gebaseerd te zijn op een kinderrijmpje: "Tien kleine negertjes gingen uit eten, eentje verslikte zich en toen waren er nog negen..." (Let op: de originele titel is anders dan de moderne versies, vanwege racistische taal die tegenwoordig onacceptabel is. De essentie van het verhaal blijft echter hetzelfde). Het is een gruwelijk spelletje "Wie is de Mol?", maar dan met dodelijke gevolgen. Alsof de spelregels ineens drastisch zijn veranderd en je erachter komt dat je niet voor de lol zit te kaarten.

De Angst Zelf

Het briljante aan het boek is niet alleen het mysterie zelf, maar de manier waarop Agatha Christie de angst in je hoofd kruipt. Je begint iedereen te verdenken. De brave butler? De nerveuze dokter? De stoere ex-militair? Ze lijken allemaal verdacht, vooral als je je bedenkt dat één van hen de moordenaar is. Het is net als wanneer je een nieuwe collega hebt en je probeert uit te vogelen of hij/zij daadwerkelijk aardig is, of dat hij/zij je alleen maar observeert om je plek in te pikken. Alleen dan met moord en doodslag.

De spanning wordt ongelooflijk hoog. Je zit letterlijk op het puntje van je stoel, nagels afkabbelend, terwijl je probeert te raden wie de volgende is en waarom. En dat is het mooie van een goede whodunit: het houdt je gegijzeld. Je moet en zal weten wie het gedaan heeft, zelfs als het je een slapeloze nacht bezorgt. Het is als een binge-watching sessie van een spannende serie, maar dan met een boek en zonder de optie om terug te spoelen.

En dan komt de ontknoping. En man, oh man, wat een ontknoping! Het is het soort einde dat je even laat bijkomen. Je legt het boek neer, staart naar het plafond en denkt: "Wow... dat had ik echt niet zien aankomen." Het is als wanneer je erachter komt dat je favoriete reality TV-ster eigenlijk een acterende opleiding heeft gevolgd. Je voelt je bedrogen, maar ook vreselijk onder de indruk.

Waarom "En toen waren er nog maar..." Nog Steeds Relevant is

Waarom zou je dit boek vandaag de dag nog lezen? Omdat het een tijdloos verhaal is over angst, paranoia, en de duistere kant van de menselijke natuur. We zijn allemaal wel eens bang, we zijn allemaal wel eens paranoïde, en we hebben allemaal wel eens momenten dat we ons afvragen wat er in de hoofden van andere mensen omgaat. "En toen waren er nog maar..." zet die gevoelens op scherp. Het is als een spiegel die je confronteert met je eigen angsten en vooronderstellingen. Een enge spiegel, dat wel.

Bovendien is het gewoon een fantastisch stukje entertainment. Het is het soort boek dat je aan iedereen kunt aanraden, ongeacht hun leesvoorkeuren. Het is als een goede blockbuster film: spannend, meeslepend en met een bevredigend einde (zelfs als het einde je een beetje van slag maakt). Het is een literaire achtbaan die je niet snel zult vergeten.

Dus, de volgende keer dat je je verveelt en op zoek bent naar een goed boek om te lezen, pak dan "En toen waren er nog maar..." op. Bereid je voor op een avond vol spanning, twijfel en misschien wel een paar slapeloze nachten. Maar wees gewaarschuwd: je zult nooit meer hetzelfde naar een weekendje weg kijken.

En onthoud: vertrouw niemand. Zeker niet als je op een afgelegen eiland zit.

Het is net als het leven zelf, toch? Je denkt dat je weet waar je aan toe bent, en dan… BAM! Iets onverwachts gebeurt en je hele wereld staat op zijn kop. En toen waren er nog maar… een paar keuzes over.

Dus pak dat boek, zet een kop thee (of iets sterkers, je verdient het), en laat je meevoeren door Agatha Christie's meesterwerk. En probeer niet te hard te gillen als de lichten uitgaan. Veel leesplezier!