The Wheel Of Time Books

Oké, luister eens. Heb je ooit een boek gelezen dat zo lang was dat je begon te twijfelen aan je eigen levensduur? Zo eentje dat je kinderen waarschijnlijk nog steeds aan het lezen zijn als je al een sprookjesboek bent geworden? Dan heb ik het over De Wielen des Tijds van Robert Jordan. Een epos zo episch dat het waarschijnlijk een nieuwe definitie van het woord 'episch' nodig heeft.

Wat is dit nou weer, De Wielen des Tijds?

Simpel gezegd: het is een high-fantasy serie. Maar dan wel high-high-high-fantasy. Denk aan Lord of the Rings, maar dan met meer personages, meer intriges en genoeg profetieën om een waarzegster een hartaanval te bezorgen. Het verhaal begint in een vredig dorpje waar drie jonge mannen – Rand, Mat en Perrin – worden weggerukt uit hun rustige leventje omdat… nou ja, omdat de Duistere, een soort opper-bad guy, het op ze gemunt heeft. Waarom? Omdat één van hen wellicht de Hertoren Wedergeboren is, een soort messias die de wereld kan redden… of vernietigen. Het hangt er maar net van af hoe zijn dag is.

Het begin... en het begin... en het begin...

De eerste paar boeken zijn relatief straightforward. Jonge mensen rennen weg van monsters, leren over magie (ofwel, De Ene Kracht), en proberen niet dood te gaan. Vrij standaard fantasykost, zou je denken. Mispoes! Want dan… dan begint het feest pas echt. Denk aan een verjaardagsfeestje voor kleuters, maar dan met duizenden genodigden, een piñata gevuld met politieke intriges, en een clown die je constante hintjes geeft over je nakende ondergang.

De Personages: Een bonte bende neuroten

Laten we het even over de personages hebben, want die zijn legendarisch. Niet per se omdat ze allemaal zo sympathiek zijn, maar meer omdat ze allemaal wel een steekje los hebben.

• Rand al'Thor: De aforementioned Hertoren Wedergeboren. In principe de held van het verhaal, maar dan wel een held die steeds meer begint te lijken op de Duistere zelf. Een beetje zoals Anakin Skywalker, maar dan met nog meer existentiële crises. Hij is ook voortdurend chagrijnig. Misschien omdat hij de wereld moet redden?
• Mat Cauthon: De gokker, de charmeur, de lucky bastard. Mat heeft een bizarre connectie met het lot, en hij heeft meer geluk dan een hoefijzerfabriek. Serieus, deze man kan over een bananenschil struikelen en erna een gouden staaf vinden. Hij haat magie, maar is er constant mee bezig. De ironie!
• Perrin Aybara: De stoïcijnse wolfbroeder. Perrin kan met wolven praten, wat best cool is, maar het betekent ook dat hij constant last heeft van hun geklaag over waar het beste konijn te vinden is. Hij is de smid van de groep en een soort van moreel kompas, wat betekent dat hij constant de rest probeert in toom te houden. Veel succes daarmee, Perrin!
• Egwene al'Vere: Begint als een lief klein meisje en transformeert in een van de machtigste Aes Sedai (magiërs) ooit. Ze is ambitieus, soms tot het irritante aan toe, en ze weet precies wat ze wil. Namelijk: de baas zijn.
• Nynaeve al'Meara: Oh, Nynaeve. Waarschijnlijk het meest frustrerende personage in de hele serie. Ze is een kruidenvrouw (zeg maar een dokter) die een hekel heeft aan mannen, constant aan haar vlecht trekt als ze boos is (wat dus altijd is), en weigert toe te geven dat ze hulp nodig heeft. Maar ergens, heel diep vanbinnen, heeft ze een goed hart... ergens...

En dan zijn er natuurlijk nog honderden andere personages. Aes Sedai in alle soorten en maten, Aiel krijgers die meer respect hebben voor een lans dan voor hun eigen moeders, en koningen en koninginnen die elkaar continu proberen te dolken in de rug. Het is net Game of Thrones, maar dan met minder seks en meer profetieën.

De Magie: De Ene Kracht en de Saidar/Saidin split

De magie in De Wielen des Tijds is gebaseerd op de Ene Kracht, een kracht die afkomstig is van de Ware Bron. Er is een vrouwelijke helft (saidar) en een mannelijke helft (saidin). Het probleem is dat saidin is besmet door de Duistere, wat betekent dat alle mannelijke magiërs uiteindelijk gek worden. Een beetje alsof je probeert te koken met een magnetron die je continu probeert te vermoorden. Dit leidt tot heel veel paranoia, want niemand weet wanneer de volgende mannelijke magiër eraan gaat beginnen dorpen in de as te leggen.

Aes Sedai zijn verdeeld in verschillende Ajahs, elk met hun eigen specialiteiten en agenda's. Denk aan een school waar de leerlingen verdeeld zijn over afdelingen, maar dan met nog meer roddelen en backstabbing. De Rode Ajah is bijvoorbeeld gespecialiseerd in het opsporen en onder controle houden van mannelijke magiërs (om te voorkomen dat ze gek worden en alles vernietigen), terwijl de Blauwe Ajah zich bezighoudt met politiek en het goede doen (althans, in hun eigen ogen).

De Omvang: Een Marathon, geen sprint

Laten we eerlijk zijn: De Wielen des Tijds is een commitment. Het is een berg beklauteren. Het is alsof je je inschrijft voor een marathon zonder te weten hoeveel kilometers je moet lopen. De serie bestaat uit veertien boeken (plus een prequel), elk gemiddeld zo'n 800 pagina's dik. Je hebt dus genoeg leesvoer voor de rest van je leven. En waarschijnlijk ook voor je kinderen. En kleinkinderen.

Robert Jordan overleed helaas voordat hij de serie kon voltooien. Gelukkig nam Brandon Sanderson (die ook bekend staat om zijn werk aan Mistborn en Stormlight Archive) het stokje over, op basis van Jordans aantekeningen en schetsen. Sanderson heeft de serie met succes afgerond, en hoewel zijn schrijfstijl iets anders is dan die van Jordan, heeft hij de geest van het verhaal weten te behouden. Hulde!

Waarom zou je dit in vredesnaam lezen?

Oké, ik snap dat je denkt: "Waarom zou ik mijn tijd verdoen aan een serie die langer is dan mijn boodschappenlijst?" Goede vraag! Het antwoord is simpel: omdat De Wielen des Tijds een geweldig verhaal is. Het zit vol met intrige, avontuur, magie, en personages die je ofwel haat ofwel liefhebt. Het is een wereld waar de grenzen tussen goed en kwaad vervagen, waar profetieën je gek maken, en waar je nooit zeker weet wie je kunt vertrouwen.

Plus, als je eenmaal klaar bent met lezen, kun je eindelijk opscheppen tegenover al je vrienden dat je iets hebt bereikt dat ze nooit zullen durven. Denk aan de bragging rights! En als er ooit een tv-serie van komt (oh wacht, die is er al!), kun je zeggen: "Ik heb de boeken gelezen!" En iedereen zal vol bewondering naar je kijken... oké, misschien niet. Maar je kunt het jezelf wel wijsmaken!

Dus... beginnen maar?

Dus, wat is het oordeel? Is De Wielen des Tijds de moeite waard? Ja, absoluut! Maar wees gewaarschuwd: het is een investering. Het is een commitment. Het is een literaire marathon die je uithoudingsvermogen op de proef zal stellen. Maar als je het aandurft, zul je beloond worden met een van de meest epische en meeslepende fantasy series ooit geschreven. En wie weet, misschien leer je er ook nog iets van over het leven, het lot en het belang van goede schoenen als je op de vlucht bent voor monsters.

Veel leesplezier! En onthoud: de Wiel weeft zoals de Wiel wil. Of zoiets. Ik ben geen helderziende.