The Passion Recensie

Nou, pak je er even een kop koffie bij, want ik ga je wat vertellen over The Passion. Ja, je weet wel, dat ding. Dat jaarlijkse spektakelstuk waarbij bekende Nederlanders, vaak met wisselend succes, proberen Jezus en z’n buddies te spelen. Het is een beetje zoals Kerstmis, maar dan met meer drama en minder cadeautjes (tenzij je het geweldig vindt om te zien hoe iemand over een denkbeeldig kruis struikelt).

Elk jaar denk ik weer: "Zou het dit jaar eindelijk meevallen?". Elk jaar word ik teleurgesteld. Maar goed, dat weerhoudt me er niet van om braaf voor de buis te zitten, klaar om te oordelen. Want zeg nou zelf, is er een betere manier om Goede Vrijdag door te brengen dan door keihard te lachen om de capriolen van BN'ers die proberen een serieuze boodschap over te brengen?

Waar ging het dit jaar precies over? (Spoiler Alert: Jezus sterft)

Oké, voor de mensen die onder een steen hebben geleefd (of gewoon, heel slim, besloten hebben om iets anders te kijken): The Passion vertelt het verhaal van de laatste dagen van Jezus Christus. Je weet wel, van de intocht in Jeruzalem tot aan de kruisiging en de opstanding. Het is een verhaal vol verraad, liefde, opoffering, en heel veel gezang op bekende Nederlandse liedjes. Dus, ja, je hoort Guus Meeuwis klinken terwijl Jezus aan het lijden is. Klinkt absurd? Dat is het ook.

De Line-up: Wie waagde zich aan de Heiligheid?

Elk jaar is de casting weer een verrassing. Soms is het geniaal, soms… nou ja, laten we zeggen dat sommige mensen beter bij hun eigen vak kunnen blijven. Dit jaar hadden we (insert name of actor playing Jesus), als Jezus. Hij deed het (insert assessment of his acting). Of, nou ja, hij probeerde het in ieder geval. En dan was er (insert name of actor playing Judas) als Judas. Die was… (insert funny observation about their acting). Alsof iemand hem had gevraagd om een kwaadaardige aardappel te spelen. Begrijp me niet verkeerd, kwaadaardige aardappels zijn eng, maar niet per se dramatisch overtuigend.

En dan natuurlijk, de rest van de cast. Petrus, Pilatus, Maria… Allemaal vertolkt door mensen die ongetwijfeld heel hard hebben gewerkt, maar soms gewoon net niet de juiste vibe te pakken hadden. Het is een beetje alsof je naar een karaoke-avond kijkt waarbij iedereen net iets te veel gedronken heeft en denkt dat ze Queen kunnen zingen. Met andere woorden: een onvergetelijke ervaring.

Muziek: Van Guus Meeuwis tot Marco Borsato (en alles daartussenin)

De muziek is een cruciaal onderdeel van The Passion. In plaats van traditionele paasliederen krijg je een mix van bekende Nederlandse popsongs, vaak in een ietwat aangepaste versie. Stel je voor: Jezus die klaagt over zijn lot op de melodie van een nummer van André Hazes. Of Judas die zijn verraad bezingt met een hit van Snollebollekes. Oké, dat laatste is misschien een overdrijving, maar je snapt mijn punt.

Soms werkt het verrassend goed. Soms is het zo verschrikkelijk fout dat het weer goed wordt. En soms is het gewoon verschrikkelijk. Maar dat is nou juist de charme van The Passion. Je weet nooit wat je krijgt. Het is een soort muzikale Russisch roulette, maar dan met nummers die je stiekem toch wel kent.

• Pluspunt: Je zingt stiekem mee. Geef maar toe!
• Minpunt: Je realiseert je dat je de tekst van die nummers eigenlijk helemaal niet zo goed kent als je dacht.
• Vraag: Zou Jezus zelf fan zijn van Guus Meeuwis? Een vraag die ons 's nachts wakker houdt.

De Locatie: Een Toeristische Trekpleister met een Bijbelse Twist

Elk jaar speelt The Passion zich af in een andere stad in Nederland. Dit jaar was de eer aan (insert name of city). De hele stad was omgetoverd tot een gigantisch openluchttheater. Of nou ja, omgetoverd... Ze hadden gewoon een paar straten afgezet en er wat kruizen neergezet. Maar het idee was er.

Het is altijd hilarisch om te zien hoe de lokale bevolking reageert. Sommigen zijn oprecht ontroerd, anderen staan met open mond te kijken naar de chaos. En dan zijn er natuurlijk de toeristen die denken dat ze per ongeluk in een bizarre attractie zijn beland. "Is dit normaal in Nederland?" vragen ze zich af. Het antwoord is: nee, maar wel elk jaar met Pasen.

Het Acteerwerk: Van Tranentrekkend tot tenenkrommend

Laten we eerlijk zijn, het acteerwerk in The Passion is… wisselend. Sommige acteurs doen hun best en leveren een geloofwaardige prestatie. Andere acteurs lijken vooral bezig te zijn met het onthouden van hun tekst en het vermijden van blunders. En dan zijn er de acteurs die gewoon overduidelijk niet weten wat ze aan het doen zijn, maar er toch met volle overtuiging voor gaan. Het is alsof je naar een schooltoneelstuk kijkt, maar dan met bekende gezichten en een gigantisch budget.

De emoties vliegen je om de oren. Er wordt gehuild, geschreeuwd, gesmeekt en gebeden. Soms is het oprecht ontroerend, soms is het zo overdreven dat je er bijna om moet lachen. Maar dat is nou juist de charme van The Passion. Het is een rollercoaster van emoties, van tranen tot hilariteit. En het mooiste is: je kunt er achteraf heerlijk over roddelen met je vrienden.

Momenten om te onthouden (of te vergeten)

• Het moment dat Jezus (bijna) struikelde over zijn kruis. Klassiek!
• De emotionele scene tussen Maria en Jezus, begeleid door een tranentrekkende ballad van… Marco Borsato?
• Judas die zijn verraad uitlegt met een nummer van Lil' Kleine. Oké, dat is verzonnen, maar het zou zomaar kunnen!

Conclusie: Is The Passion het kijken waard?

The Passion is een unieke ervaring. Het is een mix van religie, popmuziek, drama en reality-tv. Het is soms tenenkrommend, soms ontroerend, maar altijd vermakelijk. Of je nu gelovig bent of niet, je kunt er niet omheen. Het is een cultureel fenomeen dat elk jaar weer voor hilariteit en verwondering zorgt.

Dus, is het het kijken waard? Absoluut! Of je het nu kijkt om erover te lachen, om erdoor ontroerd te raken, of gewoon omdat je niets beters te doen hebt, The Passion is altijd een belevenis. En laten we eerlijk zijn, er is geen betere manier om Goede Vrijdag door te brengen dan door te kijken naar bekende Nederlanders die proberen Jezus te spelen. Het is een traditie, een ritueel, een jaarlijkse dosis Nederlandse absurditeit. En daar houden we van!

Dus, tot volgend jaar! Ik ben benieuwd welke bekende Nederlanders dan weer het podium beklimmen om hun versie van het paasverhaal te vertellen. En ik beloof je: ik zal er weer klaar voor zitten, met een kop koffie en een kritische blik. Want zo hoort het.