I'm Feyenoord Till I Die

Oké, even serieus (voor zover dat kan als het over Feyenoord gaat). Ik ben Feyenoord, totdat ik erbij neerval. Punt. Uit. Klaar. Discussie gesloten. Nou ja, bijna. Want als je 't mij vraagt, verdient zo'n levenslange commitment wel een klein stukkie tekst. Dus, pak een biertje, zak onderuit en luister (of lees, whatever) naar mijn verhaal.

Het is geen keuze, snap je? Het is genetisch. Ik zweer het. Ergens in mijn DNA zit een dubbele helix gewikkeld in rood-wit. Waarschijnlijk heeft mijn moeder me op de Coolsingel laten vallen als baby. Dat of ik ben gewoon geboren met een aangeboren afkeer van alles wat naar Amsterdam stinkt. Maar hoe dan ook, Feyenoord zit diep. Dieper dan mijn liefde voor friet speciaal (en dat zegt wat!).

Waarom Feyenoord?

Ja, goeie vraag. Waarom in vredesnaam Feyenoord? Met al dat drama, al die tranen (meestal van verdriet, eerlijk is eerlijk), al die bijna-kampioenschappen die ons dan toch weer door de neus worden geboord? Simpel: omdat het echt is. Feyenoord is geen glitter en glamour, geen plastic club met oliedollars. Feyenoord is rauw, Feyenoord is hard werken, Feyenoord is... Rotterdam.

De geschiedenislessen die je nooit op school krijgt

Vergeet Napoleon, vergeet de Gouden Eeuw, de echte geschiedenis staat in de prijzenkast van De Kuip. Zoals:

• De Europacup I: Ja, we hebben 'm echt gewonnen! 1970. Vraag maar aan je opa. Of kijk op YouTube.
• De Wereldbeker: Ook al zo'n dingetje. Gewoon, ff Argentinië verslagen. Niks bijzonders. (Oké, was best bijzonder.)
• De UEFA Cup: 2002. Tomasson, Van Hooijdonk... Kippenvel!

Die momenten, die kleuren je ziel rood-wit. Die branden zich vast in je geheugen. Die maken dat je bij elke tegenslag denkt: "We komen terug! Sterker dan ooit!". (Meestal duurt dat 'sterker dan ooit' dan wel weer 18 jaar, maar hé, wie telt?)

De Rituelen

Elke Feyenoord-fan heeft ze: de rituelen. De dingen die je moet doen op een wedstrijddag, anders gaat het gegarandeerd mis. Mijn rituelen zijn vrij basic, maar heilig:

• Rood-witte sokken dragen (zelfs onder mijn nette schoenen, sorry baas).
• Een pre-match biertje (of twee, of drie... who's counting?).
• "Hand in Hand, Kameraden" minstens 10 keer luisteren (op repeat).
• Klagen over de scheidsrechter, nog voordat de wedstrijd begonnen is. (Preventieve klacht, snap je?).

En dan natuurlijk, het belangrijkste ritueel: keihard schreeuwen. Alsof mijn leven er vanaf hangt. Alsof mijn geschreeuw daadwerkelijk invloed heeft op het spel. (Waarschijnlijk niet, maar het voelt wel zo!).

De Magie van De Kuip

Over schreeuwen gesproken... De Kuip. Heilig grond. Er is geen stadion ter wereld dat kan tippen aan de sfeer in De Kuip. De akoestiek, de passie, de brul van de Legioen... het is overweldigend. Zelfs als het regent, zelfs als het koud is, zelfs als we met 5-0 achterstaan (oké, dat gebeurt gelukkig niet zo vaak meer tegenwoordig), dan nog is De Kuip een magische plek.

Een grappig feitje: Wist je dat De Kuip officieel "Stadion Feijenoord" heet? Maar niemand, niemand noemt het zo. Het is gewoon De Kuip. Punt.

De Haat-Liefde Verhouding

Het is een haat-liefde verhouding, die relatie met Feyenoord. Ik vloek op ze, ik scheld ze uit, ik vervloek de dag dat ik ooit een rood-wit shirt heb aangetrokken. Maar 5 minuten later juich ik weer alsof mijn leven er vanaf hangt. Het is een rollercoaster van emoties, een achtbaanrit zonder einde. En ik zou het voor geen goud willen missen.

De Eeuwige Rivaliteit

En dan hebben we natuurlijk nog de rivaliteit. De Klassieker. Feyenoord - Ajax. Het is meer dan een voetbalwedstrijd. Het is een oorlog. Een strijd tussen twee steden, twee culturen, twee werelden. Ik zal hier geen vuile was buiten hangen, maar laten we eerlijk zijn: de meeste Feyenoord-supporters gunnen Ajax niet eens een kopje koffie.

Een klein persoonlijk anekdote: Mijn beste vriend is Ajax-fan. We hebben al jaren geen serieuze gesprekken meer gevoerd. Maar we zijn nog steeds vrienden. Soort van. We accepteren elkaars... handicap. (Sorry, Martijn!).

De Toekomst

Wat de toekomst brengt? Wie zal het zeggen. Misschien winnen we de Champions League (oké, dromen mag), misschien degraderen we naar de Keuken Kampioen Divisie (laten we dat scenario maar snel vergeten). Maar één ding is zeker: mijn liefde voor Feyenoord zal nooit verdwijnen. Het is een deel van wie ik ben. Ik ben Feyenoord. Totdat ik erbij neerval.

Eind goed, al goed?

Dus, de volgende keer dat je een Feyenoord-fan ziet, wees aardig. We hebben het al zwaar genoeg. En onthoud: onder dat rood-witte shirt klopt een hart van goud. Een hart dat, ondanks alle tegenslagen, blijft geloven. Blijft hopen. Blijft dromen. Van een nieuwe kampioenschap. Van een nieuwe Europese triomf. Van... nou ja, gewoon, van Feyenoord.

Oh, en nog een laatste ding: Forza Feyenoord!