The One Who Knows Me Joan Embola

Oke, even een bekentenis. Laatst zat ik op een verjaardag (zo'n typische waar je iedereen kent behalve de jarige job, snap je?) en iemand vroeg me wat ik deed. Ik begon dus braaf te ratelen over mijn werk, de projecten waar ik aan werkte... En toen zei die persoon, heel serieus: "Oh, dus eigenlijk ben je een... schrijver?". Ik voelde me meteen zo'n beetje alsof ik betrapt was. Schrijver? Ik? Ik voel me eerder een... woord-knutselaar. Maar goed, dat terzijde. Het punt is, die vraag bleef hangen. Wat doen we eigenlijk echt? En wie ziet ons echt?

De Spiegel: Wie Denken We Dat We Zijn?

We hebben allemaal een beeld van onszelf, toch? Een soort zelfportret dat we de wereld (en onszelf!) voorschotelen. Maar hoe accuraat is dat schilderij? Misschien is het een beetje overbelicht, met een dramatische filter en een hoop Photoshop. (We doen het allemaal, wees eerlijk!).

• De carrièreschildering: "Ik ben een succesvolle [vul in: marketeer, programmeur, arts]". Klinkt goed, maar wat voel je echt als je dat zegt? Is het meer een masker dan een reflectie?
• De sociale filters: "Ik ben sociaal, outgoing, altijd positief!". Oké, maar wat gebeurt er als je alleen bent, 's nachts, wanneer de filters uitgeschakeld zijn? (Niet dat ik dat weet, kuch).
• De idealistische projectie: "Ik wil de wereld veranderen!". Geweldig! Maar wat doe je er concreet aan? En is het echt jouw droom, of een echo van wat anderen van je verwachten?

Het is belangrijk om te onthouden dat deze zelfbeelden nuttig kunnen zijn. Ze helpen ons navigeren in de wereld. Maar als ze te rigide worden, als ze ons beperken, dan zitten we met een probleem. We worden een karikatuur van onszelf, in plaats van een echt, levend mens.

Joan Embola: De Kracht van Echte Connectie

En dan kom je Joan Embola tegen. Ik heb haar niet persoonlijk ontmoet (misschien ooit!), maar haar werk straalt iets uit dat verder gaat dan de oppervlakkige schilderijen die we vaak van onszelf maken. Ze lijkt, op de een of andere manier, in staat om mensen te zien voor wie ze echt zijn. Niet alleen de prestaties, niet alleen de sociale filters, maar de hele mens, met al zijn complexiteit en imperfectie. Hoe doet ze dat?

Ik denk dat het begint met luisteren. Echt luisteren. Niet met het doel om te antwoorden, niet met het doel om te oordelen, maar met het doel om te begrijpen. (Daar kunnen we allemaal nog wel wat van leren, toch?).

Vervolgens komt empathie. Het vermogen om je in te leven in de ander, om de wereld vanuit hun perspectief te bekijken. Het is makkelijk om te oordelen als je niet weet wat iemand heeft meegemaakt. Maar empathie opent deuren, breekt muren af en bouwt bruggen.

En tot slot, authenticiteit. Je kunt niet echt iemand anders zien als je niet eerlijk bent over wie je zelf bent. Authentiek zijn betekent niet perfect zijn. Het betekent juist je kwetsbaarheden durven tonen, je imperfecties omarmen. Want juist daardoor worden we herkenbaar en verbinden we ons met anderen.

De Rol van de Kunstenaar (of de Woord-Knutselaar)

Of Joan zichzelf nou een kunstenaar, een therapeut, een mentor of iets heel anders noemt (etiketten zijn zo overrated!), haar talent ligt in het blootleggen van de menselijke ziel. Het is niet makkelijk, het is zelfs pijnlijk soms. Maar het is wel essentieel. Want zonder die eerlijke reflectie blijven we vastzitten in onze zelfbedachte gevangenissen.

Ik denk dat we allemaal een beetje Joan Embola in ons hebben. (Ja, ook jij!). We hebben allemaal het vermogen om te luisteren, om empathisch te zijn, om authentiek te zijn. Het is een kwestie van het oefenen, het ontwikkelen, het perfectioneren (of in ieder geval, proberen te perfectioneren!).

• Oefen je luistervaardigheden: Probeer eens echt te luisteren naar wat iemand te zeggen heeft, zonder meteen te antwoorden of te oordelen. (Ik weet het, moeilijk!).
• Zoek naar verbinding: Ga op zoek naar mensen die je inspireren, die je uitdagen, die je laten zien wie je echt bent.
• Wees eerlijk over je imperfecties: Niemand is perfect. Omarm je fouten, leer ervan en deel ze met anderen.

Conclusie: Word Je Eigen Joan Embola

Dus, wie ben jij echt? Dat is een vraag die je je hele leven kunt blijven stellen. En het antwoord zal waarschijnlijk veranderen, naarmate je groeit en evolueert. Maar de sleutel is om eerlijk te blijven tegenover jezelf, om te luisteren naar je innerlijke stem en om te omarmen wie je bent, met al je complexiteit en imperfectie.

En wie weet, misschien ontmoeten we Joan Embola wel ooit. En dan kunnen we haar vragen hoe ze het doet. Maar tot die tijd kunnen we allemaal proberen een beetje meer als haar te zijn. Om onszelf en anderen echt te zien.

Misschien is dat wel de grootste kunst van allemaal. (En misschien ben ik dan toch een beetje een schrijver. Of in ieder geval, een woord-knutselaar die stiekem hoopt dat iemand hem echt ziet).