The Murder At The Orient Express

Nou, luister eens even, ik moet je echt vertellen over die keer dat ik bijna (nou ja, figuurlijk dan) op de Orient Express was beland, dezelfde waar die moord gebeurde! Stel je voor, ik, als Hercule Poirot! Maar goed, dat is een ander verhaal. Het punt is: die treinreis. Zo glamorous, zo decadent, en... zo dodelijk. Je kent het verhaal vast wel, maar ik ga het je toch nog even opfrissen, met een extra scheutje humor. Want eerlijk is eerlijk, de situatie was natuurlijk wel ernstig, maar Agatha Christie wist er wel een lekker sappig verhaal van te maken, toch?

De setting: Een trein als een drijvend paleis

De Orient Express. Klinkt als een parfum, maar het was dus een echte trein. Niet zo'n sprintertje van de NS, nee, dit was the real deal. Houtsnijwerk, pluche, zilveren bestek, het hele circus. Een rijdend vijfsterrenhotel, waar de jetset zich graag liet zien. En ja hoor, midden in de winter, ergens in Joegoslavië (toen nog Joegoslavië, dat is tegenwoordig alweer een heel ander verhaal), komt dat ding vast te zitten in de sneeuw. Sneeuw! Alsof een moord nog niet genoeg drama is. Alsof de natuur zélf even dacht: "Wacht even, ik ga dit nog even wat ingewikkelder maken." Alsof de Titanic reïncarneerde als een trein en zich bedacht: "weet je, laten we het nog een keer doen, maar dan met een moordenaar erbij!".

De slachtoffer: Een man met een duister verleden

Dus, wie is er vermoord? Een zekere Samuel Ratchett. Een vreselijke naam al, vind je niet? Klinkt als een gemene rat met kiespijn. Maar goed, meneer Ratchett was dus niet een gewone zakenman. Oh nee. Onder die dikke laag welvaart zat een heel smerig verleden verborgen. Blijkbaar was hij betrokken bij een hele nare ontvoering en moord op een klein meisje, Daisy Armstrong. Een zaak die heel Amerika op zijn kop had gezet. Dus, toen Ratchett dood werd gevonden, was de conclusie natuurlijk: iemand had eindelijk wraak genomen. Logisch, toch? Maar wie?

Verdachte personen in overvloed

En dan begint de pret pas echt. Want op die trein zaten dus een heleboel mensen. Allemaal met een motief, allemaal met een alibi (of juist niet!), en allemaal even verdacht. Je hebt:

• De prinses Dragomiroff: Een oude, Russische dame met blauw bloed en een enorm fortuin. En een hele hoop geheimen, natuurlijk. Ze is rijk, ze is dominant en ze is... verdacht!
• Colonel Arbuthnot: Een stoere militair, die wel van een robbertje vechten houdt. Was hij toevallig in de buurt?
• Miss Mary Debenham: Een jonge, knappe gouvernante. Ziet er onschuldig uit, maar schijn bedriegt...
• De heer Hardman: Een Amerikaanse detective (toevallig aan boord!), die iets te graag wil helpen.
• Greta Ohlsson: Een Zweedse missionaris. Ze is vroom, religieus en... misselijk van de hele situatie. (En misschien van iets anders?).
• En nog veel meer! Een Hongaarse gravin, een Italiaanse autoverkoper, een kamerdienaar... Het was net een aflevering van "Wie is de Mol?", maar dan met een echt lijk.

De detective: Hercule Poirot, de man met de snor

Gelukkig was er één man die de zaak kon oplossen: Hercule Poirot. Met zijn eivormige hoofd, zijn onberispelijke kleding en natuurlijk, zijn indrukwekkende snor. Die snor verdient eigenlijk een eigen personage. Stel je voor dat de snor de moord heeft gepleegd! Oké, nee, laten we niet overdrijven. Maar Poirot, die dus, was een meesterdetective. Hij had een scherp oog voor detail, een nog scherpere geest, en een onuitputtelijke drang om de waarheid te achterhalen. Ook al moest hij daarvoor een paar mensen tegen de schenen schoppen (figuurlijk dan, hé!).

Het onderzoek: Een wirwar van aanwijzingen

Poirot begint dus met het ondervragen van alle passagiers. En wat blijkt? Iedereen heeft een alibi. Of nou ja, een soort van alibi. Een alibi dat rammelt. Een alibi dat net niet klopt. Een alibi dat zo doorzichtig is dat je er bijna doorheen kunt kijken. Je zou er toch gek van worden! Maar Poirot niet. Hij pluist alles uit, hij legt verbanden, hij observeert, hij denkt na... en hij vraagt zich waarschijnlijk af waarom hij niet gewoon op vakantie is gegaan naar een zonnig eiland. (Misschien had hij dan een moord op een ander eiland op moeten lossen. Zo'n leven is het).

De Clues (in het Nederlands, omdat dat leuker klinkt)

Er zijn natuurlijk allemaal aanwijzingen. Een zakdoek met een initialen, een pijpenrager, een uniformknop... Elke aanwijzing is een puzzelstukje, en Poirot moet ze allemaal op de juiste plek leggen. Het is net een gigantische Sudoku, maar dan met levens op het spel. En met veel meer drama.

De ontknoping: Een verrassende waarheid

En dan komt het moment suprême: de ontknoping! Poirot roept iedereen bij elkaar (in die kleine treinwagon, kan je het je voorstellen?), en onthult de waarheid. En wat blijkt? Het was niet één dader. Oh nee. Het waren er... allemaal!. Blijkbaar waren ze allemaal op de een of andere manier verbonden aan de familie Armstrong. Ze wilden wraak voor de dood van Daisy. Ze hadden samengespannen, en samen hadden ze Ratchett vermoord. Een soort collectieve gerechtigheid, maar dan wel een beetje illegaal. Het was een soort van "Avengers assemble", maar dan met een moord in plaats van een wereld redden.

Het morele dilemma

En dan komt Poirot voor een dilemma te staan. Moet hij de daders aangeven? Of moet hij ze laten gaan? Want aan de ene kant is moord natuurlijk fout. Maar aan de andere kant... hadden ze misschien wel gelijk? Was het niet eerlijk dat ze Ratchett hadden gestraft voor zijn misdaden? Uiteindelijk besluit Poirot om de autoriteiten een ander verhaal te vertellen, een verhaal waarin een vreemdeling de moord heeft gepleegd en is ontsnapt. Zo kunnen de daders vrijuit gaan, en kan Poirot zijn eigen geweten sussen. En iedereen is min of meer tevreden. Behalve Ratchett, natuurlijk.

De les van het verhaal: Soms is de waarheid ingewikkelder dan je denkt

Dus, wat kunnen we leren van "Murder on the Orient Express"? Nou, ten eerste, dat treinreizen niet altijd ontspannend zijn. Ten tweede, dat je nooit zomaar iemand moet vertrouwen. En ten derde, dat de waarheid soms ingewikkelder is dan je denkt. En dat een snor wonderen kan doen! Maar vooral dat Agatha Christie een fantastische schrijfster was. En dat je met een beetje creativiteit en een flinke dosis humor, zelfs van een moord een vermakelijk verhaal kunt maken. Probeer het maar eens uit! (Nee, grapje. Niet doen!). En mocht je ooit op de Orient Express belanden, neem dan in ieder geval een goede detective mee. Voor het geval dat...