The Hunger Games 3 Mockingjay

Oké, laten we het even hebben over een filmreeks die zó populair was, dat je er niet omheen kon: The Hunger Games. En dan specifiek over het derde deel: Mockingjay. Misschien denk je nu: “Pff, is dat niet alweer oud nieuws?” Maar geloof me, er zitten nog steeds genoeg redenen in deze film verstopt waarom je er nu – of opnieuw – van zou moeten genieten. Het is meer dan alleen actie en tienerdrama; het is een verhaal dat je aan het denken zet over macht, propaganda, en je eigen rol in de wereld.

Denk even terug aan je eigen middelbare school. Er waren vast wel groepjes, hiërarchieën en misschien zelfs wel een soort onuitgesproken machtsverhouding. The Hunger Games, in feite, is dat in het extreme. Alleen dan met gevechten op leven en dood en een president met een ijskoude blik. Maar de dynamiek van hoe mensen met elkaar omgaan, hoe ze beïnvloed worden, dat is allemaal heel herkenbaar, althans op een heel basaal niveau.

Waarom zou je je druk maken om Mockingjay?

Het gaat over meer dan vechten.

Mockingjay is anders dan de eerste twee films. Het draait niet zozeer om de Spelen zelf, maar om wat er daarna gebeurt. Katniss, ons heldin, wordt een symbool. Ze wordt de Mockingjay, het gezicht van de rebellie. En dat brengt een hoop verantwoordelijkheid met zich mee. Stel je voor: je wordt ineens het gezicht van een beweging die iets wil veranderen. Dat is best wel overweldigend, toch?

Ik herinner me dat ik ooit op een klein buurtprotest was. Het ging om een parkeerplaats die dreigde te verdwijnen. Ik stond daar, een beetje ongemakkelijk, tussen een groep oudere dames die al jaren in de buurt woonden. Eén van die dames, een pittige tante met een wandelstok, duwde me ineens naar voren en zei: "Zeg jij het maar, jij bent jong, jij weet hoe je met die gemeente moet praten!" Zo’n momentje van onverwachte verantwoordelijkheid. Dat is een beetje hoe Katniss zich voelt, alleen dan met een hele natie achter haar.

Propaganda, propaganda, propaganda!

Een van de belangrijkste thema’s in Mockingjay is propaganda. De regering van Panem, het Capitool, gebruikt propaganda om de bevolking onder controle te houden. Ze laten een rooskleurig beeld zien van de realiteit, terwijl er ondertussen mensen verhongeren en onderdrukt worden. Maar de rebellen doen er ook aan! Zij gebruiken Katniss als een soort wandelende reclamezuil om mensen te mobiliseren. Ze filmen haar, regisseren haar, en proberen haar zo overtuigend mogelijk over te laten komen.

Denk even aan de reclames die je dagelijks ziet. Elk merk probeert je te overtuigen dat hun product het beste is. Dat je gelukkiger, mooier, of succesvoller wordt als je het koopt. Soms is dat best subtiel, soms is het heel openlijk. Mockingjay laat zien hoe krachtig – en hoe gevaarlijk – dat kan zijn, als het om iets belangrijkers gaat dan een nieuwe auto of een pot pindakaas.

Morele grijstinten.

In Mockingjay is niets zwart-wit. De “goede” kant is niet per se helemaal goed, en de “slechte” kant heeft misschien ook wel wat goede bedoelingen (oké, misschien een héél klein beetje). Je ziet dat mensen gedwongen worden om moeilijke keuzes te maken, keuzes die niet altijd ethisch zijn. Soms moeten ze liegen, manipuleren, of zelfs mensen opofferen om hun doel te bereiken.

Ik denk bijvoorbeeld aan die keer dat ik op mijn werk een fout had gemaakt, een kleine fout, maar wel een fout. Ik kon het verbergen, de kans was groot dat niemand het zou merken. Maar ik kon het ook eerlijk opbiechten. Ik heb uiteindelijk gekozen voor eerlijkheid, maar ik kan je vertellen, het was een moeilijke keuze. En ik begrijp dat Katniss en haar medestanders voor nog véél moeilijkere dilemma's staan.

De impact van trauma.

Katniss is getraumatiseerd. Ze heeft vreselijke dingen gezien en meegemaakt, en dat heeft een enorme impact op haar. Ze worstelt met PTSS, nachtmerries, en een constante angst. De film laat zien hoe zwaar het kan zijn om zo’n last met je mee te dragen. Het is niet alleen actie en heldendom; het is ook de pijn die daarachter schuilgaat.

We kennen allemaal wel iemand die iets moeilijks heeft meegemaakt. Of misschien hebben we het zelf wel ervaren. Een verlies, een ongeluk, een moeilijke periode. Mockingjay laat zien dat trauma niet verdwijnt als je er gewoon "overheen stapt". Het heeft tijd nodig, steun, en soms professionele hulp. En dat is oké.

Waarom het nu nog relevant is.

Dus, waarom zou je Mockingjay (opnieuw) kijken? Omdat het een verhaal is dat resoneert met de wereld om ons heen. Het gaat over machtsmisbruik, desinformatie, de kracht van verandering en de prijs die je daarvoor betaalt. Het laat zien hoe belangrijk het is om kritisch te blijven denken, om je eigen mening te vormen, en om op te komen voor wat je belangrijk vindt.

In een tijd waarin "fake news" en "alternative facts" aan de orde van de dag zijn, is het nog belangrijker om te begrijpen hoe propaganda werkt en hoe je jezelf ertegen kunt beschermen. Mockingjay is geen lesje in politiek, maar het zet je wel aan het denken. En dat is, denk ik, het mooiste wat een film kan doen.

Dus pak je popcorn, kruip op de bank en dompel je (opnieuw) onder in de wereld van Panem. Misschien ontdek je wel nieuwe lagen in het verhaal, of herken je jezelf in Katniss' strijd. En wie weet, inspireert het je zelfs om zelf een beetje Mockingjay te zijn in je eigen leven. Wees kritisch, wees moedig en laat je stem horen! Want de wereld heeft meer mensen nodig die durven op te staan voor wat ze geloven.