The Bad Seeds Nick Cave

Oké, luister goed, want dit is het verhaal van een man, een mythe, een legende... en oh ja, hij draagt vaak een heel donker pak. Ik heb het natuurlijk over Nick Cave! Een artiest die je waarschijnlijk kent van die ene keer dat je ergens een heel intens nummer hoorde over moord, liefde en waarschijnlijk ook een paard (komt zo). Hij is de frontman van Nick Cave and The Bad Seeds, een band die zo iconisch is dat ze bijna een nationale feestdag verdienen. Bijna.

Nick Cave: Niet je doorsnee Popster (Gelukkig maar!)

Stel je voor: je bent een jonge Nick Cave, ergens in Australië. Waarschijnlijk droom je ervan om... tja, waarschijnlijk niet om een accountant te worden. Cave zelf zou zeggen dat hij “door de hel en terug is geweest”. En hij overdrijft waarschijnlijk niet. Denk aan: kunstacademie, heroïne, beruchte bandjes en dan opeens… de Bad Seeds! Het klinkt als een titel van een obscure horrorfilm, toch? Maar het is zoveel beter.

De Bad Seeds zijn een verzameling van, laten we zeggen, excentrieke muzikanten. Het is niet zomaar een band; het is een supergroep van muzikale freaks. Ze komen en gaan, maar de consistentie is... nou ja, Nick Cave. Hij is de kapitein van dit eigenaardige schip, die hen door woelige zeeën van experimentele muziek leidt. Denk aan: dronken zeelieden, maar dan met gitaren en heel veel drama.

De Muziek: Van Punk Rock tot Pianoballades (en Alles Daar Tussenin!)

Probeer Nick Caves muziek in een hokje te stoppen. Ik daag je uit! Het is alsof je een octopus probeert te vangen met een theelepeltje. Hij begint met punk rock in de jaren '70 (denk aan The Birthday Party, een band die net zo chaotisch was als de naam suggereert). Daarna volgt een periode van goth rock, apocalyptische blues, en uiteindelijk… pianoballades die zo intens zijn dat je er spontaan van gaat huilen (of op z’n minst een beetje weemoedig wordt).

Enkele voorbeelden van Nick Cave's muzikale chameleon-act:

• "Red Right Hand": Waarschijnlijk zijn bekendste nummer. Het is duister, dreigend, en perfect voor een creepy scène in een film. Het klinkt als de soundtrack van een slechte droom.
• "Into My Arms": Een prachtig, fragiel liefdeslied. Als je dit afspeelt op een eerste date, is er een kans dat je direct ten huwelijk wordt gevraagd (of de ander rent gillend weg, 50/50).
• "The Mercy Seat": Een episch verhaal over een ter dood veroordeelde man. Het is lang, intens, en je voelt je alsof je zelf op de elektrische stoel zit na afloop. (Niet aanbevolen voor mensen met hartproblemen).
• "Stagger Lee": Waarschijnlijk het meest absurde nummer dat hij ooit heeft geschreven. Het is een gewelddadig, humoristisch verhaal over een legendarische Afro-Amerikaanse crimineel. Denk aan: Tarantino die een kinderliedje zingt.

Het grappige is dat Nick Cave vaak verhalen vertelt in zijn nummers. Het zijn geen simpele liefdesliedjes ("Ik hou van je, oehoe"). Nee, het zijn epische vertellingen over moord, verraad, religie en... ja, soms ook paarden. Hij heeft een fascinatie voor paarden. Ik weet niet waarom. Misschien is het een Australische ding. Misschien is hij gewoon gek. Ik gok op het laatste.

Meer dan alleen Muziek: Film, Boeken en Rode Wijn (Waarschijnlijk)

Nick Cave is niet alleen een muzikant; hij is een renaissanceman van de duisternis. Hij schrijft boeken, сценарии фильмов и heeft zelfs geacteerd in films. Hij schreef bijvoorbeeld het scenario voor de film "The Proposition", een brute western die zich afspeelt in Australië. Het is net zo grimmig en gewelddadig als sommige van zijn nummers. Als je zin hebt in een film die je een paar dagen een slecht humeur bezorgt, is dit een aanrader!

En dan hebben we nog zijn optredens! Het is geen concert; het is een religieuze ervaring. Cave beweegt zich over het podium als een bezetene prediker, springt van de piano, en staart het publiek indringend aan. Het is intens, het is theater, en het is absoluut onvergetelijk. Neem wel oordoppen mee, want de Bad Seeds kunnen aardig wat lawaai maken. En misschien een schone onderbroek... voor het geval dat.

Waarom je van Nick Cave zou moeten houden (Zelfs als je van Popmuziek houdt)

Oké, ik snap het. Je houdt van vrolijke popmuziek. Je houdt van liedjes over ijsjes en puppy's. Dat is prima. Maar geef Nick Cave een kans! Waarom? Omdat hij authentiek is. Hij is niet bang om duister te zijn, om diep te graven, om je ongemakkelijk te laten voelen. Hij is een verhalenverteller van de nacht, een dichter van de duisternis. En soms, is het juist goed om je een beetje somber te voelen. Het maakt de vrolijke momenten des te mooier.

Dus, waarom Nick Cave?

• Omdat hij je perspectief verandert.
• Omdat hij je laat nadenken over de grote vragen.
• Omdat zijn muziek je een ongemakkelijke warmte geeft vanbinnen.
• Omdat hij waarschijnlijk meer rode wijn drinkt dan jij (en dat is best indrukwekkend).
• Omdat hij simpelweg Nick Cave is.

Dus, de volgende keer dat je op zoek bent naar iets anders, iets diepers, iets... tja, iets Nick Cave-achtigs, geef hem een luisterbeurt. Je zult er geen spijt van krijgen (of misschien wel. Maar dan heb je in ieder geval een goed verhaal te vertellen!). En wie weet, misschien ontdek je wel een nieuwe favoriete artiest. En ja, hij zal je waarschijnlijk laten nadenken over paarden. Heel veel paarden.