Sun And Steel By Yukio Mishima

Zit je daar lekker aan je koffie? Mooi zo. Luister dan eens naar dit verhaal. Het gaat over Yukio Mishima, een Japanse schrijver die, laten we eerlijk zijn, een tikkeltje… bijzonder was. En zijn boek, Sun and Steel, is… nou ja, een ervaring. Het is een beetje alsof je de diepste, meest intense gedachten van een bodybuilder-filosoof leest. En dan eentje die ook nog eens dol is op zwaarden.

Wie was die Mishima eigenlijk?

Mishima was geen doorsnee auteur. Hij was een beroemde schrijver, genomineerd voor de Nobelprijs (en hij was er behoorlijk gefrustreerd dat hij hem niet won!), maar hij had ook een obsessie met schoonheid, de dood, en... jawel... zijn lichaam. Stel je voor: de Japanse Oscar Wilde die plotseling besluit dat hij Arnold Schwarzenegger wil worden. Beetje vreemd, toch? Hij was een nationalist, een dandy, en, laten we het zo zeggen, niet bang om een statement te maken. Zijn leven eindigde ook nogal... dramatisch. Later meer daarover!

Sun and Steel: Het verhaal

Sun and Steel, of Taiyo to Hagane in het Japans, is een beetje lastig uit te leggen. Het is geen roman, geen biografie, en zeker geen zelfhulpboek. Het is meer een... filosofische uitbarsting over hoe Mishima zich ontkoppeld voelde van de wereld door zijn intellect. Ja, je leest het goed. Hij vond zichzelf te slim. Alsof hij dacht: "Ach, had ik maar minder hersens, dan kon ik tenminste écht leven!"

Het boek beschrijft hoe hij, door middel van bodybuilding (de "steel") en het observeren van de zon (de "sun"), probeert die connectie te herstellen. Klinkt zweverig? Wacht maar tot je het leest. Het is alsof je een heel lang gedicht leest, maar dan over spieren en zweet. Echt waar, sommige passages klinken alsof hij verliefd is op zijn biceps.

• Intellectuele frustratie: Mishima voelde zich vervreemd door zijn intellect. Hij wilde de wereld op een meer instinctieve manier ervaren. Alsof hij zei: "Genoeg gedacht, nu gaan we voelen!"
• De zon: Voor Mishima symboliseerde de zon brute, fysieke kracht en de cycli van het leven en de dood. Een beetje zoals de zon in The Lion King, maar dan zonder Simba.
• Staal: Verwijst naar de spieren die Mishima opbouwde door intensief te trainen. Hij zag bodybuilding als een manier om zijn lichaam te transformeren in een kunstwerk, een soort levend standbeeld.
• De kloof overbruggen: Mishima probeerde een brug te slaan tussen zijn intellectuele zelf en de fysieke wereld door middel van deze activiteiten. Het was zijn manier om heel hard "Hallo wereld!" te schreeuwen.

Wat maakt het nou zo… speciaal?

Het is de combinatie van bloemrijk taalgebruik en macho-praat. Mishima beschrijft zijn trainingen met een intensiteit die je bijna ongemakkelijk maakt. Je voelt bijna de spierpijn. Hij schrijft over de zon alsof het een god is. En dan zijn er de passages over de dood, die behoorlijk... heftig zijn.

Denk er eens over na: een gerenommeerde auteur die openlijk toegeeft dat hij zich meer verbonden voelt met zijn biceps dan met zijn boeken. Dat is nogal een statement, toch? Hij lijkt bijna jaloers op mensen die fysiek werk doen, omdat ze de wereld "direct" ervaren. Hij fantaseert dat hij een straatarbeider is die met een drilboor in de weer is, zo ongeveer. Je kunt je de verontwaardiging van de literaire wereld al voorstellen!

De Dood: Een Centrale Thema

De dood is een rode draad in Mishima's werk, en Sun and Steel is geen uitzondering. Hij ziet de dood als een essentieel onderdeel van het leven, een soort ultieme schoonheid. Hij was gefascineerd door rituelen, martelaarschap en de vergankelijkheid van het menselijk lichaam. Klinkt gezellig, toch?

Een grappig feitje: Mishima richtte een privéleger op, de Tatenokai ("Society of the Shield"), die hij trainde in traditionele militaire vaardigheden. Jep, een schrijver met een eigen leger. Het is alsof je Stephen King ziet rondlopen met een AK-47, maar dan... Japans.

Het Dramatische Einde

En dan, the grand finale. In 1970, op 45-jarige leeftijd, pleegde Mishima seppuku (rituele zelfmoord) na een mislukte poging tot staatsgreep. Samen met enkele leden van zijn Tatenokai bezette hij het hoofdkwartier van de Japanse Zelfverdedigingstroepen en probeerde hij de militairen aan te zetten tot een opstand. Toen dat mislukte, pleegde hij seppuku. Boom. Einde verhaal. Behalve dan dat de secondant het ook nog eens verprutste en er nog een derde persoon aan te pas moest komen om de klus te klaren. Het was... nou ja, een nogal rommelige dood.

Je kunt je voorstellen dat dit nogal wat stof deed opwaaien. Het was een schok voor de wereld, en het maakte Mishima's werk des te controversiëler. Was hij een held? Een gek? Een fascist? De meningen zijn verdeeld.

Waarom zou je het dan lezen?

Ondanks de... ietwat extreme persoonlijkheid van de auteur en de soms absurde filosofieën, is Sun and Steel een fascinerend boek. Het geeft je een inkijkje in de geest van een briljante, maar getormenteerde kunstenaar. Het is een boek dat je aan het denken zet, al is het maar over de vraag waarom iemand in vredesnaam zo graag naar de zon zou willen staren.

• Unieke perspectief: Mishima biedt een uniek perspectief op de relatie tussen lichaam en geest, kunst en leven, en leven en dood. Je zult er niet snel iets vergelijkbaars vinden.
• Bloemrijke taal: Zelfs als je het niet eens bent met zijn ideeën, is de manier waarop hij schrijft prachtig. Zijn taal is rijk, poëtisch en soms zelfs betoverend.
• Controversieel: Het boek is controversieel en daagt je uit om je eigen ideeën en overtuigingen te heroverwegen. Het is een boek dat je niet snel zult vergeten.
• Pure absurditeit: Soms is het gewoon grappig. De serieuze manier waarop hij over spieren en de zon schrijft is soms gewoonweg hilarisch. Je kunt er om lachen, ook al is het misschien niet de bedoeling.

Dus, de volgende keer dat je in een boekhandel bent, overweeg dan eens om Sun and Steel op te pakken. Het is een wilde rit, vol excentriekheid, intellect en bodybuilding. Maar het is zeker een boek dat je bij zal blijven. Misschien ga je na het lezen ook wel naar de sportschool. Of juist niet. Dat is helemaal aan jou. Maar één ding is zeker: je zult je nooit meer op dezelfde manier naar je biceps kijken. Proost!