Sun Also Rises Ernest Hemingway

Oké, luister, luister! Ik moet je echt iets vertellen over Hemingway's The Sun Also Rises. Echt waar. Denk aan Parijs, de jaren '20, veel te veel wijn, en een groep Amerikanen die een soort van epische, langdurige midlifecrisis doormaken voordat ze überhaupt de helft van hun leven hebben bereikt. Klinkt goed, toch? Nou, het is nog beter. Of slechter. Hangt ervan af hoe je je kater vergelijkt, denk ik.

Het is basically een roman over een groep expats, voornamelijk Amerikanen en Britten, die rondhangen in Parijs en Pamplona. Ze drinken, ze roken, ze proberen verliefd te worden, en ze falen dramatisch. Het is alsof iemand een soapopera heeft geschreven, maar dan met meer literair talent en veel meer cynisme. Het boek is gevuld met existentiële angst en onbeantwoorde liefde, maar ook met komische misverstanden en de dronken geklets. Perfect leesvoer voor op het strand, of wanneer je je eigen leven een beetje te georganiseerd vindt.

De protagonist, Jake Barnes, is een journalist die... laten we zeggen dat hij een "oorlogswond" heeft. Een nogal specifieke oorlogswond. Om het netjes te zeggen: hij kan niet op de 'normale' manier verliefd worden. Serieus, de man heeft het zwaar. Alsof dat niet genoeg is, is hij hopeloos verliefd op Lady Brett Ashley, een onafhankelijke en ongelooflijk aantrekkelijke Britse socialite met een smaak voor... nou ja, mannen. Veel mannen. Ze fladdert rond van de ene affaire naar de andere alsof ze een bij is die pollen verzamelt, maar in plaats van pollen verzamelt ze gebroken harten.

Dus, je hebt Jake, die verliefd is op Brett, maar Brett is verliefd op... nou ja, iedereen behalve Jake (op een bepaalde manier). En dan heb je Robert Cohn, een neurotische schrijver die ook verliefd is op Brett en absoluut geen idee heeft van de ongeschreven regels van het expats leven. Cohn is zo ongeveer de equivalent van een puppy die een chic restaurant binnenwandelt en probeert de kroonluchter te besnuffelen. Je kunt je voorstellen dat het niet goed afloopt. En dan zijn er nog Bill Gorton, een cynische maar grappige Amerikaan, en Mike Campbell, Brett's verloofde, die kronisch blut is en vaak dronken. Kortom, een recept voor een totale ramp.

Waarom is het boek zo'n big deal?

Waarom zou je om deze bende ellendelingen geven? Goede vraag! Hier zijn een paar redenen waarom The Sun Also Rises nog steeds de moeite waard is:

• Hemingway's schrijfstijl: Hemingway staat bekend om zijn minimalistische en directe stijl. Hij beschrijft de dingen precies zoals ze zijn, zonder veel poespas. Het is alsof je naar een zwart-witfoto kijkt: helder, eerlijk en zonder bullshit.
• Het portret van de "Lost Generation": Het boek vangt perfect de desillusie en de ontworteling van de generatie die door de Eerste Wereldoorlog is getraumatiseerd. Ze zijn op zoek naar betekenis in een wereld die volkomen zinloos lijkt. Serieus, denk erover na. Je kunt je voorstellen dat deze mensen door de straten van Parijs slenteren, nadenkend over de grote vragen van het leven, onder het genot van een slok absint.
• De thema's: Liefde, verlies, identiteit, mannelijkheid... het zit er allemaal in. Maar verwacht geen happy end. Dit is Hemingway, jongens. Het leven is hard, de liefde is moeilijk, en de drank helpt (een beetje).
• Het is gewoon grappig: Ondanks de serieuze thema's is het boek ook erg grappig. Hemingway had een scherpe blik voor menselijke zwakheden en hij spaart niemand. De dialogen zijn vaak hilarisch en de situaties zijn zo absurd dat je er wel om moet lachen.

Feitje: de titel!

De titel komt van een passage uit de Bijbel, Prediker 1:5: "De zon gaat op en de zon gaat onder, en haast zich naar de plaats waar zij opgaat." In principe zegt het dat alles cyclisch is. Nieuwe dag, dezelfde problemen. Hemingway was een meester in de subtiele hints.

De reis naar Pamplona: stieren, wijn en nog meer drama

Het hoogtepunt van het boek is de reis naar Pamplona, Spanje, voor het San Fermín festival. Denk aan stierenrennen, wijn die rijkelijk vloeit, en natuurlijk, nog meer drama tussen de personages. Pamplona is waar alles tot een kookpunt komt. Jake probeert zijn liefde voor Brett te vergeten door zich onder te dompelen in de festiviteiten, maar het loopt natuurlijk uit de hand. Cohn wordt jaloers op Brett's flirt met een jonge stierenvechter, Romero, en er ontstaat een epische vechtpartij. Serieus, je zou denken dat ze zich op een professioneel worstelgala bevinden.

Brett, zoals gewoonlijk, zaait chaos. Ze is gefascineerd door Romero en begint een affaire met hem, wat leidt tot nog meer jaloezie, woede en algemene ellende. Je zou bijna medelijden met haar krijgen... bijna. Ze is een soort wandelende emotionele tsunami.

De scène met het stierenrennen is trouwens waanzinnig goed beschreven. Je voelt de adrenaline, de angst, en de pure waanzin van het moment. Hemingway had zelf ervaring met stierenvechten, en dat merk je. Het is alsof je er zelf bij bent, maar dan zonder het risico om door een stier te worden gespietst. Wat je wel zult riskeren is flinke hoofdpijn van de vele drank die erbij aan te pas komt.

Wat kunnen we leren van deze 'Lost Generation'?

Ondanks de ellende en de chaos, kunnen we nog steeds iets leren van de personages in The Sun Also Rises. Ze zijn op zoek naar iets echters in een wereld die nep en oppervlakkig aanvoelt. Ze proberen betekenis te vinden in een leven dat vaak zinloos lijkt. En hoewel ze falen in hun zoektocht, blijven ze proberen. Er zit zeker iets inspirerends in die vastberadenheid.

Misschien is de belangrijkste les wel dat je moet genieten van het moment, ook al is het niet perfect. Drink een glas wijn, lach met je vrienden, en probeer je geen zorgen te maken over de toekomst. Want wie weet, misschien word je morgen wel wakker met een oorlogswond en een onbereikbare liefde. En dan is het fijn om te weten dat je gisteren tenminste plezier hebt gehad.

Dus, pak dat boek, schenk jezelf een glas wijn (of twee, of drie), en laat je meeslepen door het verhaal van Jake, Brett, en de rest van de bende. Het is een achtbaan van emoties, een les in de literatuurgeschiedenis, en een reminder dat het leven soms gewoon een grote, ingewikkelde puinhoop is. En dat is oké. Echt waar.

Trouwens, wist je dat Hemingway's manuscript eerst de titel "Fiesta" had? Ik denk dat The Sun Also Rises toch iets meer diepgang heeft. Bovendien klinkt "Fiesta" meer als een Mexicaanse fastfoodketen. Maar dat is mijn bescheiden mening, natuurlijk.

Dus, samenvattend: The Sun Also Rises is een hilarisch, triest, en onvergetelijk boek over liefde, verlies, en de zoektocht naar betekenis in een wereld die volkomen zinloos lijkt. Lees het. Je zult er geen spijt van krijgen (behalve misschien de kater die je krijgt als je probeert de levensstijl van de personages na te bootsen. Doe dat niet!).