Stephen King Vel Over Been

Ken je dat? Dat moment dat je een fijne vriend op bezoek hebt, eentje die je al járen kent, en die dan ineens... tja, 'anders' is? Niet per se slecht anders, maar gewoon... anders. Alsof je naar een foto kijkt die net niet helemaal scherp is. Dat gevoel heb ik soms met Stephen King.

Ik bedoel, wie is er niet groot mee geworden? It, The Shining, Carrie... Het zijn de literair equivalent van je favoriete, ingelopen sneakers. Ze zitten lekker, je kent ze door en door, en ze zorgen voor een fijn, vertrouwd gevoel. Maar dan heb je ook die boeken waar je denkt: "Stephen, ouwe rakker, wat heb je nou weer gerookt?"

De King van de Angst, maar ook van de... Mwah?

King is de meester van de horror, daar is geen twijfel over mogelijk. Hij kan je laten bibberen met een gemene clown, een kwaadaardig hotel, of zelfs een simpele hond (Cujo, iemand?). Maar soms, heel soms, slaat hij de plank een beetje mis. Of nou ja, "misslaat"... hij maakt een plank die zo bizar en wonderlijk is dat je je afvraagt of hij wel dezelfde plank bedoelde als jij.

Denk aan The Tommyknockers. Aliens, een begraven ruimteschip, en een heleboel mensen die gek worden. Klinkt goed, toch? Maar ergens in het midden van dat boek denk je: "Wacht even, waar gaat dit eigenlijk over? En waarom zijn die mensen zo raar gekleed?" Het is alsof je een complexe IKEA kast in elkaar probeert te zetten zonder handleiding, én met een kat die constant aan je benen zit te krabben.

Of neem Dreamcatcher. Een collectie jeugdvrienden, telepathische krachten, en buitenaardse wezens die... eh... darmen verspreiden? Ik weet het, het is moeilijk uit te leggen. Het is net als een droom die je hebt na het eten van een heleboel kaas voor het slapen gaan. Je begrijpt er misschien iets van, maar de volgende ochtend ben je alles vergeten, behalve een vaag gevoel van verwarring.

Het Vel Over Been Fenomeen

En daar komt het "Vel Over Been" gevoel om de hoek kijken. Het is alsof King, na al die briljante meesterwerken, gewoon zin had om lekker te experimenteren. Om de grenzen van het genre op te zoeken, om te kijken wat er gebeurt als je de horror helemaal doordraait. Alsof hij zegt: "Nou, ik heb al eng gedaan, nu ga ik lekker raar doen!"

Het is alsof je naar een concert gaat van je favoriete band, en ze besluiten om ineens een jazz-fusion nummer te spelen. Je waardeert de creativiteit, je snapt dat ze zich willen ontwikkelen, maar je vraagt je toch af: "Waar is de goeie ouwe rock and roll?"

Neem bijvoorbeeld Under the Dome. Een gigantische, onzichtbare koepel valt over een klein stadje in Maine. Klinkt spannend! En het is ook spannend, een tijdje. Maar dan beginnen de personages rare dingen te doen, en de plot wordt zo ingewikkeld dat je een spreadsheet nodig hebt om het allemaal bij te houden. Het is alsof je probeert een heel groot bord spaghetti te eten met maar één vork.

Of Lisey's Story. Een verhaal over een weduwe die de geheimen van haar overleden man, een beroemde schrijver, ontdekt. Het is een persoonlijk en ontroerend verhaal, maar het heeft ook elementen van fantasie en horror die soms een beetje uit de toon vallen. Het is alsof je een romantische komedie kijkt, en er ineens een monster in beeld verschijnt.

Het is niet dat deze boeken slecht zijn, absoluut niet. King is altijd een goede schrijver, zelfs als hij een beetje off-kilter is. Het is meer dat ze... verrassend zijn. Alsof je een doos chocolaatjes koopt, en er zit ineens een augurk in. Niet per se vies, maar wel... onverwacht.

De Charme van de Bizarre

En misschien is dat wel de charme. Misschien is het juist de onvoorspelbaarheid die King zo interessant maakt. Hij is niet bang om risico's te nemen, om buiten de lijntjes te kleuren. Hij is de kunstenaar die zegt: "Ik ga gewoon doen wat ik wil, en als je het niks vindt, jammer dan."

Het is alsof je met een goede vriend in de kroeg zit, en hij begint ineens een verhaal te vertellen dat nergens op slaat. Je snapt er niks van, maar je luistert toch, omdat je weet dat er ergens een kern van waarheid in zit. En omdat je hem mag, natuurlijk.

Dus, ja, ik heb soms een "Vel Over Been" gevoel bij Stephen King. Maar dat betekent niet dat ik hem minder waardeer. Integendeel. Het is juist die onvoorspelbaarheid die hem zo fascinerend maakt. Hij is de vriend die je altijd weet te verrassen, zelfs als hij een beetje raar is. En dat is wat hem zo bijzonder maakt.

Uiteindelijk is het net als met een goede vriendschap: je accepteert de eigenaardigheden, je waardeert de goede momenten, en je blijft terugkomen voor meer. Ook al weet je dat er soms een augurk in de doos chocolaatjes zit.

En wie weet, misschien is die augurk stiekem best lekker.