Schilderij Van Vincent Van Gogh

Oké, laten we het hebben over Van Gogh. Niet die serieuze kunstgeschiedenis les, maar gewoon, Van Gogh. Alsof je met een vriend aan de bar zit en zegt: “Hé, ken je die gast Van Gogh? Wat een verhaal, hè?"

Denk even aan die momenten waarop je 's ochtends naar buiten kijkt en de lucht is gewoon... zo blauw. Of wanneer de zonnebloemen in de tuin van je oma ineens lijken te dansen in het licht. Dat is een beetje de wereld van Van Gogh. Alleen dan 100 keer intenser. En een beetje gekker. In een goede zin, natuurlijk.

Zonnebloemen en Sterrennachten: Herkenbaar, toch?

Laten we eerlijk zijn, we hebben allemaal wel eens een print van Zonnebloemen in de woonkamer van een tante gezien. Het is bijna een verplichting voor elke Nederlander. Alsof je een paspoort krijgt met de stempel: "Ik vind Van Gogh leuk!" Niet dat er iets mis mee is, natuurlijk. Die zonnebloemen zijn iconisch. Ze zijn vrolijk. Ze zijn… geel. Heel erg geel. Net zo geel als die banaan die al drie dagen op je aanrecht ligt. Maar dan kunst. Beetje verfijnder, wellicht.

En dan heb je De Sterrennacht. Heb je dat schilderij ooit in het echt gezien? Het is alsof iemand de hemel heeft gevangen en op doek heeft gesmeerd. Die draaiende sterren, die donkere cipres die naar de hemel reikt… Het is net een droom. Een heel intense droom. Een droom die je misschien hebt gehad na iets teveel kaasfondue. Maar dan mooier. Veel mooier.

Meer dan alleen maar “Oh, mooi…”

Het grappige is, de meeste mensen weten wel iets over Van Gogh. Dat hij een oor afsneed, bijvoorbeeld. Of dat hij arm was en niet echt gewaardeerd werd tijdens zijn leven. Het is bijna triest, maar het voegt wel een bepaalde diepte toe aan zijn kunst. Het is niet alleen maar "oh, mooi". Het is "oh, mooi... en verdrietig. En intens. En een beetje gek."

Stel je voor: je bent Van Gogh. Je loopt rond in Frankrijk, de zon brandt op je bol, je hebt weinig geld, en je probeert de wereld om je heen vast te leggen. Je ziet kleuren die anderen niet zien. Je voelt emoties die anderen niet voelen. En je probeert dat allemaal op een doek te krijgen. Dat is toch bizar? Dat is toch bewonderenswaardig? Ik bedoel, ik kan nog geen fatsoenlijke tekening van een kat maken, laat staan zoiets moois als een sterrennacht.

Zijn schilderijen zijn alsof hij met een kwast schreeuwt. Alsof hij al zijn gevoelens eruit gooit. En dat is misschien wel waarom ze zo krachtig zijn. Omdat ze echt zijn. Omdat ze rauw zijn. Omdat ze een stukje van Van Gogh zelf bevatten.

De Worsteling: Herken je dat niet ergens?

Weet je wat ik zo herkenbaar vind aan Van Gogh? Zijn worsteling. We worstelen allemaal wel eens met iets. Met ons werk, met onze relaties, met onszelf. Van Gogh worstelde met alles. Met zijn gezondheid, met zijn kunst, met zijn plek in de wereld. En hij bleef schilderen. Hij bleef proberen. Zelfs als niemand anders hem begreep. Dat is toch inspirerend? Dat je ondanks alles doorzet?

Het is alsof je aan een project werkt dat maar niet lukt. Je bent er al uren mee bezig, je frustraties lopen hoog op, en je wilt het liefst alles door het raam gooien. Maar dan kijk je ernaar, en je ziet ineens iets. Iets wat je nog niet eerder had gezien. Iets wat de moeite waard is. En dan ga je door. Net als Van Gogh.

En laten we eerlijk zijn, wie van ons heeft er nog nooit het gevoel gehad een beetje 'gek' te zijn? Een beetje anders? Van Gogh omarmde zijn anders-zijn. Hij gebruikte het om prachtige dingen te creëren. Dus, de volgende keer dat je je een beetje vreemd voelt, denk dan aan Van Gogh. En schilder iets. Of zing. Of dans. Of doe iets wat jou gelukkig maakt. En wie weet, misschien creëer je wel je eigen meesterwerk. (Ook al is het alleen maar een hele mooie boterham met kaas.)

Van Gogh in het dagelijks leven: Meer dan je denkt

Het is gek hoe vaak Van Gogh in het dagelijks leven opduikt. Je ziet zijn schilderijen op posters, op mokken, op telefoonhoesjes. Alsof hij overal is. Alsof hij je constant herinnert aan de schoonheid van de wereld. En aan de kracht van de menselijke geest. (En aan het feit dat je misschien toch eens wat meer groenten moet eten. Die zonnebloemen zijn immers ook gezond, toch?).

Ik had laatst een gesprek met een vriendin over Amandelbloesem. Ze zei: "Dat schilderij is zo hoopvol. Het is alsof er altijd een nieuwe lente komt, zelfs na de winter." En dat is zo waar. Van Gogh wist de hoop en de schoonheid te vinden, zelfs in de moeilijkste tijden. En dat is misschien wel de belangrijkste les die we van hem kunnen leren.

Dus, de volgende keer dat je een schilderij van Van Gogh ziet, kijk dan eens goed. Kijk verder dan de kleuren en de vormen. Kijk naar de emotie. Kijk naar de worsteling. Kijk naar de hoop. En wie weet, misschien ontdek je wel iets nieuws over jezelf. En misschien ga je ook wel met andere ogen naar die banaan op je aanrecht kijken.

En onthoud: Van Gogh was ook gewoon een mens. Een mens met dromen, met angsten, met frustraties. Maar hij was ook een genie. Een genie die de wereld op een andere manier zag. En een genie die de wereld heeft veranderd. Dus, wees niet bang om anders te zijn. Wees niet bang om te worstelen. En wees niet bang om je eigen meesterwerk te creëren. Want wie weet, misschien ben jij de volgende Van Gogh. (Of op zijn minst de volgende persoon die een hele mooie boterham met kaas maakt.)

Conclusie: Van Gogh is meer dan alleen een schilder. Hij is een symbool. Een symbool van hoop, van doorzettingsvermogen, en van de kracht van de menselijke geest. En als dat geen reden is om te glimlachen en te knikken, dan weet ik het ook niet meer.