Evidence That Demands A Verdict

Oké, dus luister eens. Ik zat gister in het café, nippen aan mijn veel te dure latte macchiato, en ik dacht: "Weet je wat? Ik ga het hebben over bewijs!" Ja, bewijs! Klinkt saai? Wacht maar. Ik ga het namelijk hebben over "Evidence That Demands A Verdict", een boek van Josh McDowell. En nee, ik word niet gesponsord. Had ik maar…

Stel je voor: je staat voor de rechter, beschuldigd van… uh… het stelen van alle stroopwafels in Gouda. Er ligt bewijs op tafel. Is het overtuigend genoeg om jou achter de tralies te gooien? Dat is een beetje wat McDowell doet met het christelijk geloof. Hij stapelt bewijs op, bewijs en nog eens bewijs. Alsof hij wil zeggen: "Kijk, je kan dit niet negeren!"

Waar gaat het eigenlijk over?

In essentie probeert McDowell te bewijzen dat het christelijk geloof – en in het bijzonder de beweringen over Jezus – historisch betrouwbaar is. Dus, geen zweverige praatjes over vlinders en eenhoorns, maar harde feiten. Tenminste, dat is de bedoeling.

Laten we de zaak even opdelen:

• De betrouwbaarheid van het Nieuwe Testament: Zijn die evangeliën wel te vertrouwen? Zijn ze niet een beetje… aangedikt? (Spoiler alert: McDowell denkt van niet.)
• Het bewijs voor Jezus’ goddelijkheid: Heeft Jezus echt gezegd dat Hij God is? En als Hij dat zei, was Hij dan een gek, een leugenaar, of daadwerkelijk de Zoon van God? (Het stroopwafel-dilemma in feite!)
• De opstanding: Het grote finale. Is Jezus echt opgestaan uit de dood? Zo ja, dan gooi al je andere plannen maar in de prullenbak. Zo nee, dan… nou ja, dan is het gewoon een heel triest verhaal.

De getuigenis van de Bijbel (en andere lui)

McDowell begint met te kijken naar de Bijbel zelf. Hij vergelijkt de evangeliën met andere oude documenten. Raad eens? Ze staan er verbazingwekkend goed voor! De tijdspanne tussen de gebeurtenissen en de eerste manuscripten is veel korter dan bij bijvoorbeeld de werken van Plato of Aristoteles. Dus in feite zou je Plato's werken eerder in twijfel moeten trekken dan de Evangeliën.

Hij heeft het ook over de menigte manuscripten. We hebben duizenden kopieën van het Nieuwe Testament, in allerlei talen. Ter vergelijking: van sommige klassieke werken hebben we er maar een handjevol. Dit betekent dat we een veel beter idee hebben van wat de originele tekst was.

Maar wacht, er is meer! McDowell kijkt ook naar buitennieuwtestamentische bronnen. Geschiedschrijvers zoals Josephus en Tacitus (geen familie van die pizzatent, denk ik) vermelden Jezus ook! Ze bevestigen dat Hij bestond, dat Hij wonderen deed, en dat Hij werd gekruisigd. Best wel belangrijk, toch?

Kritiek op de Kritiek

Nu hoor ik je denken: "Maar wacht even! Er zijn toch ook critici? Mensen die zeggen dat het allemaal onzin is?" Ja, die zijn er zeker. En McDowell besteedt ook aandacht aan hun argumenten. Hij probeert ze te ontkrachten, vaak met een behoorlijke dosis sarcastische humor. (Ik hou ervan als mensen sarcastisch zijn over bewijs.)

Een veelvoorkomende kritiek is dat de evangeliën zijn veranderd door de tijd. Maar McDowell wijst erop dat we de oudste manuscripten hebben om dat te controleren. En ja, er zijn kleine verschillen tussen de kopieën, maar die zijn meestal van triviale aard (een verkeerde spelling, bijvoorbeeld). Ze veranderen de kern van het verhaal niet.

Het mysterie van de Opstanding

Oké, nu komt het spannende gedeelte. De opstanding van Jezus. Dit is de hoofdprijs. Als dit waar is, dan is alles anders. Als dit niet waar is, dan kunnen we beter gaan stroopwafels bakken.

McDowell presenteert een aantal argumenten voor de opstanding:

• Het lege graf: De discipelen beweerden dat Jezus’ graf leeg was. En niemand kon het lichaam vinden. (Zelfs de Romeinen niet, die er alle belang bij hadden om het te laten zien.)
• De verschijningen: Na de kruisiging zeiden veel mensen dat ze Jezus hadden gezien. Niet één keer, maar meerdere keren, aan verschillende mensen, op verschillende plaatsen. Dat is een heleboel hallucinaties, toch?
• De transformatie van de discipelen: Deze gasten waren bange, verstopte types voor de kruisiging. Na de opstanding werden ze opeens vurige predikers, bereid om te sterven voor hun geloof. Wat heeft ze zo veranderd? (McDowell zegt: de opstanding.)

Natuurlijk zijn er ook sceptische verklaringen voor deze feiten. Misschien hebben de discipelen het lichaam gestolen? Misschien waren het allemaal massahallucinaties? McDowell ontkracht deze verklaringen (naar zijn mening) één voor één. Hij is er vrij zeker van dat de opstanding echt heeft plaatsgevonden.

Wat betekent dit nu allemaal?

Dus, wat moeten we nu met al dit bewijs? Dat is aan jou! McDowell wil niet zeggen wat je moet geloven. Hij wil alleen dat je nadenkt over het bewijs. Hij wil dat je de claims van het christelijk geloof serieus neemt. Alsof hij zegt: "Hé, misschien zit er toch wel iets in dat stroopwafelverhaal."

Mijn persoonlijke mening? (Die is niet relevant, maar je leest toch nog steeds…) Ik denk dat het een interessant boek is, zelfs als je niet religieus bent. Het dwingt je om kritisch na te denken over bewijs, over geschiedenis, en over wat je gelooft. En dat is nooit verkeerd.

Conclusie (eindelijk!)

Dus, "Evidence That Demands A Verdict". Is het onomstotelijk bewijs? Misschien niet. Maar het is een behoorlijke hoop bewijs. Genoeg om je aan het denken te zetten. Genoeg om een gesprek te beginnen. En misschien, heel misschien, genoeg om een stroopwafel dief te veroordelen... figuurlijk dan.

Nu ga ik mijn latte macchiato opdrinken. Proost!