S Series Of Unfortunate Events
Hé, dus, A Series of Unfortunate Events, hè? Ken je dat nog? Die serie… oh man, die serie. Het is echt zo’n ding waar ik me ineens realiseer dat ik er helemáál niet genoeg over praat. Weet je wat ik bedoel? Alsof je ineens bedenkt dat je je favoriete paar sokken al maanden niet hebt gedragen. Shocking!
Laten we het er dus over hebben. Even lekker koffie-klatschend (of thee, als je daar meer van bent) bespreken waarom die serie zo… speciaal is. Speciaal in een “er gebeurt alleen maar ellende” soort van manier, natuurlijk. Alsof iemand de pech-knop heeft gevonden en er continu op blijft rammen.
De Weeskinderen Baudelaire
Oké, baseline voor wie het écht gemist heeft (waar was je?! Onder een steen? Met Count Olaf? Haha, grapje...). Violet, Klaus, en Sunny Baudelaire. Drie weeskinderen. En oh boy, wat voor een weeskinderen. Violet, de oudste, is een geniale uitvinder. Serieus, die meid kan van een paperclip en een kauwgomwrapper een heuse machine bouwen. Klaus, de middelste, leest alsof zijn leven ervan afhangt… want, nou ja, eigenlijk doet het dat ook, nietwaar? En Sunny… die bijt. Serieus. Ze heeft tanden als kleine, vlijmscherpe mesjes. Wat wil je nog meer?!
Must Read
Maar wat is nou het échte probleem? Nou, alles. Echt, alles gaat fout. Hun ouders sterven bij een brand (spoilers? Oké, sorry, maar kom op, het zit in de titel!), en daarna begint de ellende pas echt.
Count Olaf - De Slechterik der Slechteriken
Dan komt Count Olaf op de proppen. Een acteur (een heel, héél slechte acteur, overigens), die uit is op het enorme fortuin van de Baudelaire-kinderen. En hij is… nou ja… een complete psycho. Met één doorlopende wenkbrauw (hilarisch!), en een obsessie met vermommingen (waar hij verschrikkelijk slecht in is, maar serieus, niemand lijkt het door te hebben!). Hij is zo'n slechterik die je haat, maar tegelijkertijd ook stiekem geniet van zijn pogingen. Zo’n slechterik die je aan het lachen maakt om hoe stom hij is. Is dat vreemd? Misschien. Maar je weet wat ik bedoel, toch?
Hij volgt de kinderen van de ene vreselijke voogd naar de andere. En geloof me, die voogden zijn ook al een verhaal apart! Van een hysterische slangenexpert tot een super-angstige tante, de Baudelaires lijken van kwaad tot erger te gaan. Het is alsof het universum een persoonlijke vendetta tegen ze heeft.
De Donkere Humor
Het is triest, natuurlijk. Maar de serie zit vol met donkere humor. Echt zó donker dat het bijna pijnlijk wordt. Lemony Snicket (de schrijver van de boeken en ook een personage in de serie) heeft een manier om alles zo cynisch te beschrijven, dat je wel moet lachen. Of huilen. Of misschien allebei tegelijk. Dat kan ook. Geen oordeel hier!
En de visuele stijl van de serie! Wauw. Alles is zo overdreven theatraal. De decors zijn prachtig, maar ook tegelijkertijd super deprimerend. Het is alsof Tim Burton een reality show over weeskinderen zou regisseren. Oh wacht… nee, toch niet. Maar je snapt wat ik bedoel, toch?
Neil Patrick Harris als Count Olaf is perfectie. Punt uit. Zijn over-de-top acteren, zijn belachelijke vermommingen… hij leeft zich helemaal uit. En je voelt dat. Hij heeft er zoveel plezier in om zo’n vreselijke persoon te spelen, dat het bijna aanstekelijk wordt. (Bijna, hè? Blijf wel realistisch, hij is nog steeds een slechterik!)
Waarom we ervan houden
Dus, waarom houden we van een serie die zo triest en uitzichtloos is? Ik denk dat het te maken heeft met de veerkracht van de Baudelaires. Ze blijven doorgaan, ondanks alles wat er gebeurt. Ze geven nooit op. Zelfs niet als de kansen hopeloos zijn. Dat is best inspirerend, toch? Het is alsof ze tegen de hele wereld zeggen: "Je kunt ons proberen te breken, maar we zullen sterker terugkomen."
En misschien, heel misschien, vinden we het ook wel fijn om te zien dat anderen het nog erger hebben dan wij. Oh nee, dat mag ik natuurlijk niet zeggen. Laten we het erop houden dat het een catharsis is! Ja, dat klinkt beter, toch? Een donker sprookje waarin we even al onze eigen problemen kunnen vergeten, door te kijken naar die van anderen. Dat is toch ook iets waard, of niet?
En laten we eerlijk zijn, de serie is gewoon goed geschreven. De dialogen zijn slim, de personages zijn interessant (zelfs de slechte), en het verhaal zit vol met mysteries. Wat is V.F.D.? Wat is de deal met de Sugar Bowl? Waarom is alles zo verdomd ingewikkeld?! Je wilt gewoon weten hoe het afloopt. Zelfs als je weet dat het waarschijnlijk niet goed afloopt.
Dus, ja. A Series of Unfortunate Events. Een serie die je aan het lachen maakt, aan het huilen maakt, en die je tegelijkertijd laat nadenken over de zin van het leven. Of het gebrek daaraan. Een serie die je moet kijken (of herbekijken!) als je even toe bent aan iets anders. Iets… onfortuinlijks. Maar op een goede manier, snap je?
En psst… heb je de film gezien? Laat me je vertellen… die kan niet tippen aan de boeken of de serie. Maar hey, Jim Carrey als Count Olaf? Dat is toch ook wel weer goud waard, of niet? Misschien iets voor een volgende koffie-klatsj… ?
Nou, dat was het dan. Mijn ode aan A Series of Unfortunate Events. Hopelijk heb je er net zo van genoten als ik. En onthoud: kijk altijd uit voor mannen met één wenkbrauw! Je weet maar nooit…
