Rene Van Collem Doe Maar

Oké, even eerlijk. Wie hier heeft er nooit stiekem meegezongen met Doe Maar? Kom op, wees eerlijk! Zelfs als je beweert dat je liever naar Beethoven luistert (respect!), ergens diep van binnen zit er een klein stemmetje dat "Sinds 1 dag of 2 (32 jaar)" fluistert. En dat is de magie van Doe Maar. Het is net als die ene foute guilty pleasure snack – je weet dat het misschien niet de beste keuze is, maar je kunt er gewoon niet vanaf blijven. En dan hebben we het over Rene Van Collem, de man die de drums in die rollercoaster bemande.

Rene Van Collem: Meer dan alleen maar "boem-tsjak"

Laten we wel wezen, een drummer wordt vaak een beetje over het hoofd gezien. De zanger staat vooraan te shinen, de gitarist doet coole solo's, en de drummer zit daarachter, zweetdruppels op zijn voorhoofd, in stilte te zorgen dat de boel niet in elkaar stort. Maar Rene Van Collem was meer dan alleen maar de man achter de drums bij Doe Maar. Hij was de backbone, het ritmische hart van de band. Zonder hem zou Doe Maar klinken als een soep zonder zout: flauw en onbevredigend. Stel je voor dat "De Bom" gespeeld zou worden met een triangel in plaats van drums. Alleen al die gedachte! Brr….

De Beat van de Jaren '80

De jaren '80. Puffer jackets, neon kleuren, en haar dat zo hoog getoupeerd was dat het bijna de stratosfeer raakte. En in het midden van die gekte, daar was Doe Maar, met hun mix van ska, reggae en pop. Het was catchy, het was anders, en het was razend populair. En Rene Van Collem zat daar, met zijn kenmerkende strakke en toch groovy drumwerk, de beat van een hele generatie te bepalen. Hij was de architect van die aanstekelijke ritmes die je voeten onwillekeurig lieten bewegen. Alsof je voeten hun eigen mening hadden en besloten om spontaan te gaan dansen. Het is net als wanneer je per ongeluk de verkeerde afslag neemt in een pretpark – je wilde eigenlijk naar het rustige gedeelte met de draaimolen, maar je komt opeens in de achtbaan terecht. En voor je het weet, zit je met je handen in de lucht te gillen van plezier (en misschien een beetje angst).

Denk eens terug aan "Is Dit Alles". Dat nummer ís de jaren '80. Het is een tijdmachine op muziek. En de drums? Die stuwen het nummer voort, geven het energie en zorgen ervoor dat je wilt springen, zingen en alles eruit gooien. Het is alsof je opeens weer 16 bent, met een walkman op je oren, verliefd op een onbereikbare persoon en vol bravoure de wereld tegemoet treedt (terwijl je stiekem doodnerveus bent). En dat allemaal dankzij Rene en de rest van Doe Maar.

En dan hebben we "Smoorverliefd". Dat nummer is net als een perfecte zomerse dag: zonnig, vrolijk en een beetje ondeugend. En de drums? Die zijn het ijsje op die perfecte dag. Ze maken het net even zoeter, net even leuker. Ze geven het nummer die extra kick die je nodig hebt om je zorgen even te vergeten en vol overgave mee te zingen. Want laten we eerlijk zijn, wie is er niet smoorverliefd geweest? Het is een universele ervaring, net als het kwijtraken van een sok in de wasmachine of het verbranden van je tosti.

Na Doe Maar: Het Leven na de Hysterie

Helaas duurde het succes van Doe Maar niet eeuwig. Net als die perfecte zomerse dag, kwam er een einde aan. De band ging uit elkaar en elk bandlid ging zijn eigen weg. Voor Rene Van Collem betekende dat niet het einde van zijn muzikale carrière. Hij bleef muziek maken, speelde in verschillende bands en projecten, en deelde zijn kennis en passie met anderen. Hij was net als die oude rocker die je in een lokale kroeg tegenkomt, die nog steeds met dezelfde passie over muziek praat als toen hij jong was. En die je vervolgens verrast met een solo die je kippenvel bezorgt.

Het is misschien makkelijk om Rene Van Collem alleen te herinneren als de drummer van Doe Maar. Maar hij was zoveel meer dan dat. Hij was een muzikant in hart en nieren, een man met een passie voor ritme en melodie, en een belangrijke figuur in de Nederlandse popgeschiedenis. Hij was de man die de beat leverde voor onze jeugd, de man die ons liet dansen, zingen en dromen. Hij was, kortom, een held op de drumkruk.

Waarom we Rene Van Collem moeten blijven waarderen

Dus, de volgende keer dat je "De Bom" hoort op de radio, of je betrapt jezelf zingend onder de douche met "Smoorverliefd", denk dan even aan Rene Van Collem. Denk aan zijn strakke drumwerk, zijn aanstekelijke ritmes, en zijn bijdrage aan de muziek die ons leven heeft gekleurd. Hij was niet alleen maar een drummer, hij was een bouwer van herinneringen. Hij was de lijm die de muziek van Doe Maar bij elkaar hield en die ons met elkaar verbond. En dat, mijn vrienden, is iets om te koesteren. Het is net als die oude foto's die je op zolder vindt – ze brengen je terug naar een andere tijd, naar andere emoties, en naar de mensen die belangrijk voor je waren. En soms, zijn het de kleine details, zoals de drums in een Doe Maar nummer, die het grootste verschil maken.

Laten we Rene Van Collem blijven waarderen voor de muziek die hij heeft gemaakt en de herinneringen die hij heeft gecreëerd. Want, eerlijk is eerlijk, zonder hem zou de Nederlandse popgeschiedenis een stuk minder kleurrijk zijn geweest. En wie weet, misschien word je de volgende keer dat je een Doe Maar nummer hoort wel geïnspireerd om zelf de drums te gaan bespelen. Of om gewoon eens lekker uit je dak te gaan en te dansen alsof niemand kijkt. Want dat is de kracht van muziek: het brengt je in beweging, het laat je voelen, en het verbindt je met anderen. En dat is iets wat Rene Van Collem als geen ander begreep. Tot slot, onthoud dit: Het leven is net een drumsolo, je moet er gewoon volle bak voor gaan!