Portrait Of Dorian Gray Book

Zo, even een bakkie pleur erbij, want we gaan het hebben over een boek dat zo decadent is, je krijgt er spontaan een nicotineverslaving van – al roken de personages in kwestie dan waarschijnlijk alleen maar ivoor-ingelegde opiumpijpen. Jawel, ik heb het over "The Picture of Dorian Gray" van Oscar Wilde. Een verhaal zo lekker fout dat je bijna zou vergeten dat het ook nog literatuur is!

Het verhaal in een notendop (zonder al te veel spoilers, beloofd!)

Oké, even heel simpel gezegd: Dorian Gray is een bizar knappe jongeman. Zo knap, dat kunstenaar Basil Hallward er meteen een portret van maakt. En dan komt de aap uit de mouw… Dorian, beïnvloed door de hedonistische Lord Henry Wotton (die eigenlijk niets anders doet dan filosofisch onzin verkondigen over de "schoonheid" van oppervlakkigheid), wenst dat het portret in zijn plaats ouder wordt en alle sporen van zijn zonden draagt. Raad eens? Wens komt uit!

Dus, Dorian kan rustig de meest waanzinnige dingen uithalen zonder dat er ook maar een rimpeltje bijkomt. Terwijl… in die zolderkamer gebeuren dingen met dat portret. Denk: Grimmige rimpels, vunzige vlekken en een algehele uitstraling van "ik heb spijt van alles wat ik gedaan heb." Het is alsof je oma de hele collectie “Jackass” achter elkaar heeft gekeken.

De hoofdpersonen: een allegaartje van excentriekelingen

• Dorian Gray: De titelheld. Een wandelend fotomodel. Zeg maar de Brad Pitt van de 19e eeuw, maar dan met nog meer existentiële problemen en een garderobe die waarschijnlijk duurder was dan het jaarinkomen van een gemiddelde arbeider. Hij is mooi, hij weet het, en hij misbruikt het.
• Basil Hallward: De kunstenaar. Hij is zó bezeten van Dorian, dat het bijna gênant wordt. Het is alsof hij verliefd is op een etalagepop. Zijn obsessie is... tja... intens. Laten we het daarop houden.
• Lord Henry Wotton: De slechterik? Misschien. De meest entertainende? Absoluut! Hij is een wandelende quote-machine, een soort kwaadaardige lifestyle guru die Dorian aanmoedigt om alle mogelijke pleziertjes na te jagen. Hij is de personificatie van decadentie met een snor. Denk aan een mix van een slangenmens en een wandelende thesaurus.

Decadentie ten top! (Of: "Hoe ver kun je gaan voordat je portret een reality check geeft?")

Dorian gaat dus los. Theaterbezoekjes, opiumholen, affaires met (en het ruïneren van) onschuldige actrices… noem het maar op, hij doet het. En terwijl zijn leven een lange, dure advertentie voor roekeloosheid is, wordt dat arme portret steeds meer een visuele representatie van zijn verrotte ziel. Het is bijna alsof het portret hem uitlacht: "Hé Dorian, hoe smaakt die schaamteloze hedonisme? Ziet je ziel er al zo uit?"

En het mooie is: Oscar Wilde beschrijft dit allemaal met een taal die zo barok is, dat je af en toe je woordenboek erbij moet pakken. Maar het is wel vermakelijk! Elke zin is een feestje, een klein vuurwerk van woordkeuze en sarcasme. Het is alsof je een reality soap kijkt, maar dan geschreven door een geniale dandy.

Waarom zou je dit boek lezen? (Naast dat het je waarschijnlijk interessanter maakt op feestjes)

• De thema's zijn tijdloos. IJdelheid, schoonheid, de zoektocht naar geluk (op de verkeerde plekken)… het zijn allemaal zaken waar we nog steeds mee worstelen. Alleen hebben we nu Instagramfilters in plaats van magische portretten.
• De schrijfstijl is geweldig. Zoals gezegd, Wilde was een meester in de taal. Zijn dialogen zijn scherp, geestig en vol met oneliners die je meteen op een T-shirt wilt laten drukken.
• Het is een moraliteitsparabel… soort van. Uiteindelijk loopt het natuurlijk niet goed af met Dorian. Het is een waarschuwing dat je niet eindeloos kunt genieten zonder consequenties. Maar dan wel op een heel stijlvolle manier.
• Je kunt er lekker over filosoferen. Is Dorian nu een slachtoffer van de maatschappij? Of gewoon een verwend nest dat zijn verantwoordelijkheid niet neemt? Discussieer erover met je vrienden, en kijk wie de meest Wilde-esque uitspraken kan doen.

Wist je ditje datje? (Of: "Leuke feitjes om mee te strooien op borrels")

• Oscar Wilde beweerde dat hij alle drie de personages in het boek representeerde: "Basil Hallward is what I think I am: Lord Henry what the world thinks me: Dorian what I would like to be—in other ages, perhaps." Beetje zelfingenomen, maar ach, wat wil je.
• Het boek was bij publicatie nogal controversieel. Sommige critici vonden het immoreel en verderfelijk. Tja, blijkbaar waren ze nog niet gewend aan boeken die niet alleen maar over thee drinken en keurig getrouwde stellen gingen.
• Er zijn talloze verfilmingen en toneelbewerkingen van het verhaal. Sommige goed, sommige… minder. Maar het bewijst wel hoe tijdloos het verhaal is.
• Het idee van een magisch portret dat ouder wordt, is niet helemaal nieuw. Er zijn vergelijkbare verhalen te vinden in de folklore. Maar Wilde gaf er wel een heerlijk decadente draai aan.

Conclusie: Een aanrader voor iedereen die van een beetje drama houdt (en niet bang is voor een portret met een slechte dag)

Dus, mocht je op zoek zijn naar een boek dat je aan het denken zet, aan het lachen maakt en je tegelijkertijd een beetje ongemakkelijk laat voelen, dan is "The Picture of Dorian Gray" zeker een aanrader. Het is een boek dat je niet snel zult vergeten, al was het maar vanwege dat afgrijselijke portret op zolder. En wie weet, misschien leer je er ook nog iets van over jezelf… of in ieder geval over de gevaren van te veel botox.

Gewoon even lekker wegzakken in die heerlijke decadentie. Vergeet niet: Het is maar een boek! (Tenzij je zelf een portret op zolder hebt staan… dan zou ik toch even gaan kijken!).

En als je het uit hebt, laat me dan weten wat je ervan vond. Misschien kunnen we er samen over filosoferen, met een glas absint in de hand (optioneel, natuurlijk!). Proost!