Poe Edgar Allan The Raven

Oké, laten we het even over die ene creepy vogel hebben, hè? Je weet wel, die van Edgar Allan Poe. "The Raven." Klinkt direct al lekker sinister, nietwaar? Maar laten we eerlijk zijn, wie heeft er nou niet een keer een "Raven" moment gehad in zijn leven?

Stel je voor: 't is laat. Je hebt net een marathon van je favoriete Netflix serie gekeken (The Haunting of Hill House anyone?), de pizza dozen stapelen zich op, en plotseling... die ene gedachte. Die ene vraag die je niet kan loslaten. "Waar ben ik gebleven met m'n leven?" Of, nog erger, "Waar heb ik de afstandsbediening nou weer gelaten?" Dat gevoel, die duisternis die over je heen valt, dat is je persoonlijke "Raven."

De verloren liefde en die verdwaalde kraai

Waarom zit die gast in "The Raven" nou zo te stressen? Hij heeft zijn liefje verloren, Lenore. Hartstikke zielig, natuurlijk. Maar wie heeft er nou nog nooit een gebroken hart gehad? Denk terug aan die ene ex, die je de hele nacht wakker hield met snurkgeluiden, of die constant je sokken liet slingeren... Lenore klinkt opeens niet meer zo erg, toch?

En dan die kraai zelf. Poe beschrijft 'm als een "grim, ungainly, ghastly, gaunt, and ominous bird of yore." Poeh, alsof je je schoonmoeder beschrijft! Maar serieus, die kraai komt binnen, plant zichzelf neer op een buste van Pallas (serieus, wie heeft er nou een buste van Pallas in z'n kamer staan?) en zegt alleen maar "Nevermore." Alsof je Tinder date de hele avond alleen maar "Mwah" antwoordt op je verhalen. Frustrerend, toch?

"Nevermore": Het universele "Nee"

Maar dat "Nevermore," da's de crux. Dat is het moment dat je beseft: "Shit, dit komt niet meer goed." Je baas geeft je een project vlak voor je vakantie? "Nevermore vrije tijd!" De supermarkt heeft je favoriete ijs niet meer? "Nevermore die ijssmaak!" Je kat kotst op je nieuwe tapijt? "Nevermore een vlekkeloze vloer!" Snap je? "Nevermore" is het antwoord op al je ellende. Het is de kraai die je eigen angsten verwoordt.

De hoofdpersoon probeert de kraai nog uit te dagen, hè? Hij stelt 'm vragen over de hemel, over of hij Lenore ooit nog zal zien. Maar die kraai blijft stoïcijns "Nevermore" kraaien. Alsof je tegen een muur praat. Precies het gevoel als je probeert uit te leggen aan je ouders waarom je wél een tatoeage wil.

Het komische zit 'm juist in de overdrijving. Poe gooit alle registers open. Het is nacht, het regent, er is een buste van een Griekse godin, een pratende kraai... het is allemaal zo dramatisch dat het bijna lachwekkend wordt. Het is alsof je een slechte horrorfilm kijkt met een bak popcorn: je bent bang, maar je zit ook stiekem te gniffelen.

Denk er eens over na. Die kerel zit daar in z'n kamer, helemaal alleen, en hij gaat in gesprek met een vogel. Dat is toch al een teken aan de wand? Alsof je een verhitte discussie voert met je tosti-ijzer over de perfecte bruining. We hebben het allemaal wel eens meegemaakt, toch? Vooral na een paar wijntjes.

Het duister in onszelf

Maar even serieus, "The Raven" gaat natuurlijk over meer dan alleen een praatzieke kraai en een verdrietige man. Het gaat over verlies, over verdriet, over de duisternis die in ons allemaal schuilt. We hebben allemaal wel eens momenten waarop we ons overweldigd voelen door de ellende van het leven. Momenten waarop we denken: "Komt dit ooit nog goed?" En soms, net als die kraai, is het antwoord: "Nevermore."

Het verschil is dat wij (hopelijk) geen pratende vogels in onze kamer hebben. Wij hebben onze vrienden, onze familie, onze hobby's. We hebben de kracht om onszelf uit die duisternis te trekken. Om te zeggen: "Oké, 'Nevermore' dan, maar ik ga wel verder."

Poe zelf had het niet makkelijk. Hij had veel tegenslagen in zijn leven, en dat zie je terug in zijn werk. "The Raven" is een weerspiegeling van zijn eigen worstelingen. En dat is misschien wel waarom het zo krachtig is. Het is herkenbaar. We voelen allemaal wel eens de pijn, de wanhoop, de eenzaamheid die hij beschrijft.

Dus de volgende keer dat je je down voelt, denk dan aan "The Raven." Denk aan die arme man met zijn pratende vogel en zijn buste van Pallas. En besef dat je niet de enige bent die worstelt. En dat, hoe donker het ook lijkt, er altijd een lichtpuntje is. Misschien geen pratende vogel die je de antwoorden geeft, maar wel de kracht om zelf je eigen antwoorden te vinden. En misschien, heel misschien, dat de afstandsbediening toch nog op de bank ligt.

Dus wat kunnen we hieruit leren?

Hier zijn een paar takeaways uit Poe's meesterwerk, toegepast op jouw leven:

• Verlies is kut: Ja, duh. Maar het hoort bij het leven. Rouw, huil, eet een hele bak ijs, en ga dan verder.
• Wees geen drama queen/king: Poe was een meester in de overdrijving. Probeer je eigen problemen een beetje te relativeren. Is die verbrande tosti echt het einde van de wereld? Waarschijnlijk niet.
• Praten helpt (soms): Misschien niet met een kraai, maar wel met een vriend, therapeut, of zelfs je kat (zolang die niet terugpraat).
• "Nevermore" is niet het einde: Het is misschien een rottig antwoord, maar het is ook een kans om nieuwe wegen te bewandelen.
• Humor is je beste vriend: Lachen om je eigen ellende is soms de beste manier om ermee om te gaan.

Dus, de volgende keer dat je "The Raven" leest, kijk dan niet alleen naar de duisternis, maar ook naar de humor. En besef dat zelfs Poe, met al zijn ellende, waarschijnlijk wel eens heeft gelachen om zijn eigen pratende vogel. "Nevermore"... om je eigen ellende! (Oké, dat was misschien een beetje flauw.)

En onthoud: als je ooit een kraai op je raam ziet zitten en "Nevermore" hoort zeggen, bel dan de dierenambulance. En ga misschien even langs een therapeut. Voor de zekerheid. 😉