Onze Vader In Het Engels

Ken je dat? Je zit ergens in het buitenland, misschien in een stoffig kerkje in Spanje, of op een bergtop in de Zwitserse Alpen, en iemand begint het Onze Vader te bidden. En natuurlijk ken je het. Je hebt het als kind honderden keren gemompeld, misschien zelfs nog wel in de katholieke versie met “die uw naam geheiligd zij”. Maar dan komt het: ze doen het in het Engels. En opeens...sta je daar met je mond vol tanden.

Het is alsof je je favoriete gerecht probeert te koken, maar al je recepten zijn opeens in het Klingon geschreven. Je weet dat je het ooit kon, maar die herinnering is nu net zo helder als een troebele sloot.

"Our Father, who art in heaven..." - De Start van de Verwarring

Laten we eerlijk zijn, "Our Father, who art in heaven" klinkt best wel... Shakespeare-achtig. Alsof je een brief aan een koning schrijft, in plaats van een gesprek met je Hemelse Vader. Het is een beetje alsof je tegenwoordig nog steeds "gij" en "uwer" zou gebruiken als je iemand aanspreekt. Beetje oubollig, toch?

Ik herinner me nog een keer op een internationale jongerenconferentie. Er waren mensen uit alle hoeken van de wereld. Tijdens een van de sessies werd er gebeden, en natuurlijk, in het Engels. Ik stond daar, probeerde mee te bidden, maar mijn hersenen waren meer bezig met het ontcijferen van de archaïsche taal dan met de betekenis. Ik denk dat ik ergens halverwege ben afgehaakt en ben overgeschakeld op een intern "Help! Ik ben een toerist in mijn eigen geloof!"-gebed.

"Hallowed be thy Name" - Is dit een Harry Potter spreuk?

"Hallowed be thy Name"... Klinkt eerlijk gezegd meer als een spreuk uit Harry Potter dan een onderdeel van een gebed. Je zou bijna verwachten dat er na het uitspreken ervan ineens een gouden lichtstraal uit de hemel komt en een kwaadaardige tovenaar wegvaagt.

En het ironische is, we gebruiken dit soort taal in het dagelijks leven nooit. Niemand zegt tegen zijn partner: "Hallowed be thy name, my love, want je hebt vandaag de afwas gedaan!". Het is compleet losgekoppeld van de manier waarop we daadwerkelijk communiceren.

Het is net als die ene trui die je oma je heeft gegeven. Je draagt 'm alleen op kerst, om haar niet teleur te stellen, maar de rest van het jaar ligt hij diep weggestopt in een doos op zolder.

"Thy Kingdom come, Thy will be done..." - Ok, nu wordt het filosofisch.

Goed, hier wordt het een beetje zwaarder. "Thy Kingdom come, Thy will be done, on earth as it is in heaven." Even serieus, dit zijn behoorlijk diepzinnige concepten! Het is niet zomaar even een boodschappenlijstje opzeggen. Dit gaat over de fundamentele vraag hoe Gods wil zich manifesteert in de wereld.

Ik denk dat veel mensen, net als ik, dit stukje bidden zonder er echt over na te denken. Het is meer een soort routineuze afvinklijst van religieuze plichtplegingen dan een moment van serieuze contemplatie.

Het is alsof je de gebruiksaanwijzing van een ingewikkeld apparaat leest. Je scant de tekst, knikt alsof je het begrijpt, maar eigenlijk hoop je gewoon dat het ding het doet zonder dat je er zelf veel moeite voor hoeft te doen.

"Give us this day our daily bread..." - De pragmatische vraag om brood

Oké, hier komen we bij iets dat concreet is: "Give us this day our daily bread." Eindelijk! Iets wat je echt kunt relateren aan je dagelijkse leven. Honger hebben is iets universeels. En de behoefte aan eten is iets waar we allemaal mee te maken hebben.

Dit stukje is zo simpel, zo basaal. Het is een herinnering dat we afhankelijk zijn, niet alleen van God, maar ook van de mensen om ons heen die ons eten verbouwen, transporteren en verkopen. Het is een moment om dankbaar te zijn voor de simpele dingen in het leven.

Het is net als wanneer je 's avonds na een lange dag werken eindelijk je bordje eten voor je hebt. Een simpele, dankbare 'hmmmmm' komt er dan uit.

"Forgive us our trespasses..." - De Lastige Bekentenis

En dan komt de bekentenis: "Forgive us our trespasses, as we forgive those who trespass against us." Oei. Dit is het stukje waar het even pijn kan doen. Het is makkelijk om te zeggen dat je vergeving wilt, maar het echt vergeven van anderen...dat is een heel ander verhaal.

Laten we eerlijk zijn, we houden allemaal wel eens vast aan wrok. Het is alsof je een oude, stinkende sok bewaart in je kledingkast. Je weet dat hij er is, je weet dat hij stinkt, maar je doet er niets aan. Uiteindelijk besmet hij je hele kast.

Dit stukje van het Onze Vader herinnert ons eraan dat vergeving niet alleen een religieuze plicht is, maar ook een noodzaak voor onze eigen geestelijke gezondheid. Het is het loslaten van die stinkende sok en het openen van het raam om frisse lucht binnen te laten.

"Lead us not into temptation..." - De Strijd tegen de Verleiding

"Lead us not into temptation, but deliver us from evil." Dit is een klassieker. Wie heeft er nou nooit moeite gehad met verleiding? Het is alsof je op dieet bent en iemand biedt je een gigantisch stuk chocoladetaart aan.

De vraag is niet of je verleiding zult ervaren, maar hoe je ermee omgaat. Het Onze Vader vraagt om kracht, om leiding, om de mogelijkheid om de juiste keuzes te maken, zelfs als de verkeerde keuzes veel aantrekkelijker lijken.

Het is alsof je een navigatiesysteem hebt. Je kunt je eigen route bepalen, maar soms is het verstandig om naar de aanwijzingen te luisteren, anders kom je misschien wel op een plek terecht waar je liever niet wilt zijn.

"For thine is the kingdom, and the power, and the glory..." - De Krachtige Afsluiting (Optioneel!)

Sommige versies van het Onze Vader eindigen met: "For thine is the kingdom, and the power, and the glory, for ever and ever. Amen." Een krachtige, hoopvolle afsluiting. Een herinnering dat ondanks alle moeilijkheden en verleidingen, God uiteindelijk de controle heeft.

Het is alsof je aan het einde van een lange reis eindelijk je bestemming bereikt. Een gevoel van opluchting, voldoening en de wetenschap dat het allemaal de moeite waard was.

Dus, de volgende keer dat je het Onze Vader in het Engels hoort, raak niet in paniek! Lach erom, herken de ietwat gekke taal, en focus op de betekenis. Uiteindelijk is het gewoon een gesprek met je Hemelse Vader, in welke taal dan ook.

En misschien, heel misschien, leer je er nog iets van ook. Zelfs al is het alleen maar dat je je realiseert dat je meer talen hebt vergeten dan je dacht.