Once Once Upon A Time

Ken je dat gevoel? Dat je een serie begint, vol goede moed, klaar voor een epische reis, en dan... tja, dan gebeurt er iets. Iets waardoor je denkt: "Wacht even, dit is toch niet de bedoeling, hè?" Nou, laten we het even hebben over een serie die dat gevoel héél goed weet op te roepen: Once Upon A Time.

In de basis is het een geweldig concept. Sprookjesfiguren! In onze wereld! Met een vloek! Klinkt toch fantastisch? Alsof je je favoriete Disney-films en een flinke dosis realiteit (nou ja, relatief dan) door elkaar schudt en er een soort van magische cocktail uit krijgt. Een cocktail waarvan je de eerste slok heerlijk vindt, maar na een tijdje toch denkt: "Euhm, zit hier nou echt zoveel suiker in?"

Het Betoverende Begin

De eerste paar seizoenen, jongens, die waren goud! Echt waar. Emma Swan, de stoere, nuchtere borgtochtagente die ineens hoort dat ze de dochter van Sneeuwwitje en Prince Charming is? Kom op, dat is toch geniaal bedacht! Alsof iemand tegen je zegt: "Hé, wist je dat je eigenlijk familie bent van… nou, zeg maar Beyoncé." En dan die personages! Regina, de Evil Queen, gespeeld door Lana Parrilla, die in het begin zo heerlijk evil is dat je haar haat én bewondert tegelijk. Alsof je baas is, die je keihard laat werken, maar stiekem wel weet hoe je koffie het lekkerst smaakt.

En natuurlijk, Storybrooke! Dat pittoreske stadje in Maine, waar de tijd stilstaat en iedereen een geheim heeft. Het is net zoiets als de stad waar je bent opgegroeid, maar dan met een heel groot verschil. In plaats van roddelende buren heb je hier roddelende sprookjesfiguren. Klinkt toch een stuk spannender, of niet?

Het Magische (Maar Soms Frustrerende) Middenstuk

Maar dan… dan begint het. Net als bij die date die zo veelbelovend begon, maar waarbij je na een paar uur denkt: "Oké, we hebben het nu gehad over alle katten die we ooit hebben gehad, is er nog iets anders?" Zo voelt het soms bij Once Upon A Time. De plotlijnen worden ingewikkelder. Nieuwe personages worden geïntroduceerd, die net zo snel weer verdwijnen als de korting bij de HEMA. En de romances… oh, de romances! Het is net alsof er een stel Cupido's op speed rondvliegt, die iedereen willekeurig met elkaar proberen te koppelen.

Soms denk je echt: "Waarom, waarom, waarom moet er nou weer een nieuwe vloek zijn? Kunnen ze niet gewoon een keer een happy ending hebben zonder dat er iemand weer iets geks flikt?" Het is alsof je net je kamer hebt opgeruimd, en je huisdier besluit dat het tijd is om de kussens van de bank af te gooien. Zucht.

De logica... laten we het daar even over hebben. Soms is die ver te zoeken. Personages maken beslissingen die je achter je oren doen krabben. Je zit dan echt voor de tv, te schreeuwen: "Nee! Niet die deur openen! Er staat vast weer een draak achter!" Alsof je een horrorfilm kijkt, en de hoofdpersoon gaat in z'n eentje de donkere kelder in. We weten allemaal dat dat nooit goed afloopt.

Maar goed, ondanks al deze frustraties, blijf je kijken. Waarom? Omdat er toch die magische aantrekkingskracht is. Je wil weten hoe het afloopt. Je bent gehecht geraakt aan die personages, hoe irritant ze soms ook zijn. Het is net als met je familie. Je houdt van ze, maar soms zou je ze achter het behang willen plakken.

Het Laatste Hoofdstuk (Of Zoiets)

En dan komt het einde. Of, nou ja, het einde… De serie kreeg namelijk een soort van reboot met seizoen 7. Nieuwe personages, nieuwe verhaallijnen, maar nog steeds met die vertrouwde Once Upon A Time-saus eroverheen. Het voelde een beetje alsof je een nieuwe smaak ijs probeert die erg op je oude favoriet lijkt, maar toch... net niet helemaal hetzelfde is.

De finale was… tja, laten we zeggen dat het een einde was. Niet per se een geweldig einde, niet per se een slecht einde, maar gewoon… een einde. Het is alsof je een boek uitleest en denkt: "Oké, dat was het dan." Je bent niet per se ontevreden, maar je bent ook niet per se sprakeloos van enthousiasme. Je knikt gewoon even en gaat verder met je leven.

Dus, wat is nu de conclusie over Once Upon A Time? Het is een serie met hoogtes en laagtes. Het is een serie die je soms laat lachen, soms laat huilen, en soms laat schreeuwen naar de tv. Het is een serie die je herinnert aan de magie van sprookjes, maar ook aan de frustraties van het dagelijks leven. Het is als een achtbaanrit: spannend, eng, en soms een beetje misselijkmakend, maar uiteindelijk toch een ervaring.

En laten we eerlijk zijn, wie wil er nou geen achtbaanrit door een sprookjeswereld? Zelfs als er af en toe een draak in de weg staat, of Cupido op speed je leven probeert te veranderen. Het hoort er allemaal bij. Dus, pak je popcorn erbij, zet je comfortabele broek aan, en duik in de wereld van Once Upon A Time. Wees gewaarschuwd: het kan best een wilde rit worden.

Bonus tip: Kijk de serie met vrienden, dan kun je samen lachen en klagen over alle onlogische plotwendingen. Want gedeelde smart is halve smart, toch?