Nummers Van Boudewijn De Groot

Oké, luister, want dit verhaal is goud waard. We zitten in het café, net een paar biertjes achter de kiezen, en iemand zet Boudewijn de Groot op. Onmiddellijk is er die herkenning, dat gevoel van "hé, dit ken ik!". Maar wie kent Boudewijn de Groot nou écht? Naast z'n moeder, dan. En misschien Lenny Kuhr. Maar laten we eens duiken in die nummers, die kronkels in zijn brein, die liedjes die je stiekem meezingt onder de douche alsof je een godvergeten nachtegaal bent.

Het begin: Hippie-Boudewijn met een gitaar

We spoelen terug naar de jaren '60. Nederland was nog zwart-wit, de televisie had één zender (en deed het meestal niet) en Boudewijn de Groot, die zag eruit alsof hij net uit Woodstock kwam kruipen, scoorde hit na hit. Denk aan "Apocalyps". Ja, de naam alleen al! Als je dat aan je oma vertelde, kreeg je een standje omdat je te veel moeilijke woorden gebruikte. Maar de boodschap was duidelijk: de wereld stond in brand (en dat was voordat Greta Thunberg geboren was).

En dan heb je natuurlijk "Welterusten, Mijnheer de President". Een anti-oorlogslied! Dat was toen blijkbaar een ding. Je kunt je nu nauwelijks voorstellen dat zoiets een hit zou worden. Tegenwoordig likt iedereen de president in z'n reet. Nee, sorry. Slecht voorbeeld. Terug naar Boudewijn. Het lied was een protest tegen de Vietnamoorlog en maakte hem in één klap een held voor de jeugd en een staatsvijand voor... nou ja, een paar oudere heren met snorren en pijpen.

Essentiële weetjes over de vroege hits:

• Boudewijn schreef deze nummers meestal samen met Lennart Nijgh. Een gouden duo! Alsof Lennon en McCartney, maar dan Nederlands en iets minder ruzie.
• De teksten waren vaak diepzinnig. Dus je deed alsof je ze begreep, zelfs als je eigenlijk dacht: "Waar heeft die gast het over?"
• Zijn muziek werd (en wordt nog steeds) vaak gedraaid tijdens protestmarsen. Dus als je ooit ergens demonstreert en je hoort Boudewijn, weet je dat je goed zit.

De Jaren '70: Van Woodstock naar... iets anders

De jaren '70 waren een vreemde tijd. De hippie-idealen waren een beetje aan het verwateren, de disco kwam op, en Boudewijn... Boudewijn ging gewoon door met prachtige liedjes maken. Alleen misschien iets minder protest en iets meer persoonlijke bespiegelingen. Denk aan "Jimmy". Een lied over een dromer, een buitenstaander. Iedereen kende wel een Jimmy, of was er zelf één. En als je geen Jimmy kende, was je waarschijnlijk zelf de eikel die Jimmy pestte.

En dan hebben we "Verdronken Vlinder". Oke, dit lied. Hier moet ik even pauzeren. Het is zo intens, zo melancholisch, zo... Nederlandstalig. Het gaat over een verloren liefde, een verdronken vlinder. Ik weet niet zeker wat een verdronken vlinder precies symboliseert, maar het klinkt in ieder geval triest. Serieus, als je dit lied opzet tijdens een date, ben je gegarandeerd single aan het einde van de avond. Tenzij je allebei van zelfmedelijden houdt. Dan is het misschien wel je soulmate.

"Verdronken Vlinder" feiten (die je misschien niet wist):

• Er zijn mensen die beweren dat dit lied over een echte vlinder gaat. Dat zou Boudewijn de Groot toch niet maken? Een lied over een insect?!
• Het lied is zo populair dat het al honderden keren gecoverd is. Zelfs door mensen die geen idee hebben wat een verdronken vlinder is.
• Luistertip: combineer dit lied met een flinke bak ijs en een pak tissues. Gegarandeerd een avondje huilen.

Latere jaren: Boudewijn als levende legende

Boudewijn de Groot bleef liedjes maken, ook al stond hij niet meer constant in de hitlijsten. Hij werd een soort levende legende. Een artiest waar iedereen respect voor had, maar die stiekem een beetje vergeten werd door de massa. Totdat... er weer zo'n briljant nummer uitkwam.

"Avond", uit 1996. Wow. Gewoon wow. Dit lied is perfectie. Een reflectie op het leven, op ouder worden, op de schoonheid van de avond. En Boudewijns stem... die is alleen maar beter geworden met de jaren. Alsof hij gerijpt is als een goede wijn (of een oude kaas, als je daar meer van houdt). Dit is het soort lied dat je opzet als je op je sterfbed ligt en je je leven overdenkt. (Hopelijk duurt dat nog even voor ons allemaal). Dus... een meesterwerk.

"Avond" details:

• Het lied won een Zilveren Harp. Dat is zoiets als een Oscar, maar dan voor Nederlandse muziek.
• Het lied wordt vaak gedraaid tijdens begrafenissen. Een beetje macaber, maar het is wel een prachtig afscheid.
• Als je dit lied nog niet kent, stop met lezen en ga het nu luisteren. Serieus.

Conclusie: Boudewijn de Groot, een genot voor jong en oud

Boudewijn de Groot is meer dan alleen een zanger. Hij is een fenomeen. Zijn liedjes zijn een soundtrack van de Nederlandse geschiedenis, van de protesten in de jaren '60 tot de melancholie van de late jaren '90. Hij is grappig, hij is diepzinnig, hij is soms een beetje vreemd, maar hij is altijd authentiek. Dus de volgende keer dat je in het café zit en iemand zet Boudewijn op, zing dan mee, huil een beetje (vooral bij "Verdronken Vlinder"), en wees dankbaar dat we zo'n geweldige artiest in Nederland hebben.

En als je nu nog niet overtuigd bent, dan weet ik het ook niet meer. Misschien moet je dan toch maar een liedje van Frans Bauer opzetten. Maar doe me een plezier: begin daarna meteen weer met Boudewijn. Je zult er geen spijt van krijgen. Echt niet.