Nothing New On The Western Front

Oké, luister goed, want dit is een verhaal dat zó oud is, dat het stof eraf valt. We gaan het hebben over "Im Westen nichts Neues", of, voor de mensen die geen Duits spreken (zoals, eh, ik, tot ik dit moest opzoeken), "Nothing New on the Western Front". Het boek, de films, de hele mikmak. En geloof me, er valt heel wat te vertellen, al is de basis keihard en super droevig. Maar hey, we gaan proberen er een beetje doorheen te fietsen zonder compleet in tranen uit te barsten, beloofd?

Waar gaat het eigenlijk over? (Voor de mensen die onder een steen hebben geleefd)

Dus, "Nothing New on the Western Front" (of "Van het Westen geen nieuws", zoals mijn oma zou zeggen) gaat over een groep jonge Duitse jongens die tijdens de Eerste Wereldoorlog vol enthousiasme in het leger stappen. Ze zijn opgehitst door hun leraar, die ze vertelt dat het allemaal glorie en eer is. Spoiler alert: is het niet. Absoluut niet. Het is eigenlijk een gigantische, stinkende puinhoop.

Stel je voor: je zit op school, je bent een beetje puberaal, je denkt dat je de wereld aankan, en dan zegt een volwassene (met gezag!) dat je een held kunt zijn. Klinkt best wel aantrekkelijk, toch? Nou, deze jongens dachten precies hetzelfde. En toen... bam! Loopgraven, modder, ratten, en granaten die je oren laten suizen tot je er gek van wordt. Niet echt de glorie die ze in gedachten hadden, zeg maar.

Korte samenvatting voor de ADHD-generatie:

• Jonge jongens gaan vol goede moed naar de oorlog.
• De realiteit blijkt verschrikkelijk te zijn.
• Ze verliezen hun onschuld, hun vrienden en uiteindelijk vaak hun leven.
• Het is allemaal behoorlijk deprimerend.

Het boek: geschreven door een veteraan, dus je weet dat het écht is

Het boek is geschreven door Erich Maria Remarque, zelf een veteraan van de Eerste Wereldoorlog. Dus hij wist waar hij over schreef. Het is niet zo dat hij de verhalen uit zijn duim zoog terwijl hij aan een cocktail zat in een of andere luxe bar (al zou dat een veel leukere achtergrond story zijn, let's be real). Nee, deze man heeft het meegemaakt. Dat maakt het boek zo rauw en indringend. Het is niet geromantiseerd. Het is eerlijk. En eerlijk is soms gewoonweg pijnlijk.

Hij beschrijft de gruwelen van de oorlog zonder er doekjes om te winden. De angst, de honger, de verveling (want ja, oorlog is niet alleen maar actie, actie, actie; het is ook wachten, wachten, wachten tot er iets gebeurt, en dan is het meestal iets vreselijks). Hij laat je echt voelen hoe het is om daar te zijn, in die loopgraven, omringd door de dood en de waanzin.

De films: van zwart-wit klassieker tot moderne remake (met extra ellende)

Er zijn verschillende verfilmingen van het boek gemaakt. De eerste, uit 1930, is een zwart-wit klassieker. En ja, zwart-wit films kunnen best goed zijn (serieus, geef ze een kans!), maar ze kunnen ook een beetje... afstandelijk aanvoelen. Maar laat je daardoor niet afschrikken. Deze film is echt indrukwekkend, zeker gezien de tijd waarin hij gemaakt is.

Dan is er de remake uit 1979. Deze is in kleur, dus je ziet de modder en het bloed wat duidelijker. Yay? En recenter is er de 2022 versie, die nog harder inslaat. Het is nog realistischer, nog gruwelijker, nog deprimerender. Als je dacht dat je al genoeg had gehuild bij de andere versies, bereid je dan voor op een nieuwe golf tranen.

Elke verfilming heeft zijn eigen sterke punten en zwakheden. Maar ze hebben allemaal één ding gemeen: ze laten zien hoe verschrikkelijk oorlog is. En hopelijk, hopelijk zorgt dat ervoor dat we in de toekomst iets beter nadenken voordat we elkaar massaal beginnen af te slachten.

Waarom is dit verhaal nog steeds relevant? (Behalve dat het schoolmateriaal is)

Oké, dus waarom zouden we ons in 2024 nog steeds druk maken over een verhaal dat zich meer dan 100 jaar geleden afspeelde? Omdat, triest maar waar, de thematiek nog steeds actueel is. Oorlog is nog steeds een realiteit in de wereld. Jonge mensen worden nog steeds gemanipuleerd en naar conflicten gestuurd. En de gevolgen zijn nog steeds even verwoestend.

Het verhaal herinnert ons eraan dat oorlog geen computerspel is. Het is geen heroïsch avontuur. Het is echte mensen die lijden en sterven. Het is het verlies van onschuld, het verlies van hoop, het verlies van alles wat het leven de moeite waard maakt.

Belangrijke thema's die je nog steeds in de wereld terugziet:

• De propaganda die wordt gebruikt om mensen te indoctrineren.
• De verwoesting van oorlog, zowel fysiek als mentaal.
• Het verlies van onschuld en hoop.
• De zinloosheid van geweld.

Dus, wat moeten we hier nu mee?

Nou, ten eerste: ga het boek lezen of een van de films kijken. Het is geen vrolijk verhaal, maar het is een belangrijk verhaal. Het kan je misschien helpen om de wereld een beetje anders te bekijken. En misschien, heel misschien, kan het bijdragen aan een beetje meer vrede en begrip in de wereld. (Oké, ik weet het, dat klinkt super naïef, maar een mens mag dromen, toch?).

Ten tweede: wees kritisch. Denk na over de informatie die je consumeert. Laat je niet zomaar meeslepen door propaganda of simplistische slogans. Stel vragen. Zoek de waarheid. En wees een beetje aardiger voor elkaar. Want uiteindelijk zijn we allemaal mensen, en we zitten allemaal in hetzelfde schuitje.

En ten slotte: als je ooit de kans krijgt om oorlog te voorkomen, grijp die dan met beide handen aan. Want geloof me, "Nothing New on the Western Front" is een verhaal dat we niet eindeloos hoeven te herhalen. Er is al genoeg oud leed in de wereld.