Nicolien Mizee Faxen Aan Ger

Dus, laten we het hebben over Nicolien Mizee. Je weet wel, die schrijfster. Maar even serieus, heb je ooit geprobeerd haar naam snel uit te spreken? Een tongbreker pur sang! En dan hebben we het nog niet eens over haar… faxen? Ja, faxen. Daar gaan we het over hebben.

Oké, eerst even dit: Nicolien Mizee is niet zomaar iemand. Ze schrijft boeken. Eigenzinnige boeken. Boeken die je aan het denken zetten. Boeken die soms een beetje… weird zijn. Maar op een goede manier, snap je?

De Mysterieuze Faxen

Waarom zijn we dan zo gefixeerd op haar faxen? Goede vraag! Het antwoord is simpel: ze zijn legendary. Of nou ja, ze zijn niet legendary, maar dat zouden ze moeten zijn. Want, who uses a fax machine in this day and age? Nicolien Mizee dus!

Stel je voor: je bent een literair tijdschrift. Je wacht op een stuk van Nicolien. En dan… beep beep boop. Een fax rolt uit de machine. Zwart-wit. Een beetje gekreukeld. Het ruikt naar… faxpapier. Ja, faxpapier heeft een geur. Een unieke geur. Een geur van vroeger. Een geur van… Nicolien Mizee!

Het is bijna alsof ze het expres doet. Alsof ze wil zeggen: “Hé, kijk mij eens anders zijn! Ik fax, dus ik ben!” En ergens vind ik dat wel cool. Het is een statement. Een literair statement per fax. Wie kan dat nou zeggen?

Waarom de Fax?

Laten we eens speculeren over de redenen achter deze fax-obsessie. Misschien is het nostalgie. Misschien heeft ze een hekel aan e-mail. Misschien is haar computer stuk. Of misschien… en dit is de meest waarschijnlijke optie… vindt ze het gewoon grappig.

Ik bedoel, denk er eens over na. Een schrijver die bekend staat om haar originele ideeën en eigenzinnige stijl… die communiceert via een apparaat dat al lang achterhaald is. Het is ironisch. Het is absurdistisch. Het is… perfect!

Misschien heeft ze een hele kamer vol met faxmachines. Allemaal aangesloten. Allemaal klaar om haar literaire meesterwerken de wereld in te sturen. Een soort fax-leger. Ik zie het al helemaal voor me.

En wat staat er dan op die faxen? Waarschijnlijk haar verhalen. Of gedichten. Of misschien alleen maar een boodschap: "Hallo!" In Comic Sans. Dat zou pas echt geweldig zijn.

De Reacties

Je zou denken dat mensen er raar van opkijken, van die faxen. Maar dat valt eigenlijk wel mee. Het is eerder een soort… bewondering. Een mengeling van verwarring en respect. "Nicolien Mizee stuurt een fax… tja, typisch Nicolien!"

Het is alsof ze een soort aura van excentriciteit om zich heen heeft gecreëerd. Alles wat ze doet, is automatisch bijzonder. Zelfs het versturen van een fax. Vooral het versturen van een fax.

Ik denk dat het ook iets zegt over onze relatie met technologie. We zijn zo gewend aan e-mail, WhatsApp, Slack… alles is direct en efficiënt. Maar Nicolien Mizee zegt: "Wacht even! Er is ook nog een andere manier!" Een manier die langzamer is. Een manier die tastbaarder is. Een manier die… faxerig is.

De Impact

Heeft het versturen van faxen invloed op haar schrijven? Moeilijk te zeggen. Maar ik denk het wel. Het is allemaal verbonden. Haar persoonlijkheid, haar stijl, haar faxen… het is één groot, coherent, bizar kunstwerk.

Misschien worden haar verhalen zelfs beter door het versturen van faxen. Misschien krijgt ze extra inspiratie van het geluid van de faxmachine. Of van de geur van het faxpapier. Of van het idee dat ze anders is dan alle andere schrijvers.

Het is in ieder geval een geweldige marketingtruc. Iedereen praat over haar faxen. Iedereen vraagt zich af waarom ze het doet. En daardoor lezen ze haar boeken. Slimme meid, die Nicolien.

De Toekomst van de Fax

Zal Nicolien Mizee voor altijd faxen blijven versturen? Ik hoop het wel! Het zou zonde zijn als ze overstapt op e-mail. Dat zou een beetje… saai zijn. Stel je voor: Nicolien Mizee die een e-mail stuurt. Met een smiley. Verschrikkelijk!

Nee, laten we hopen dat ze vasthoudt aan haar faxen. Laten we hopen dat ze de fax-traditie in ere houdt. Laten we hopen dat ze een voorbeeld is voor andere schrijvers. Schrijvers die durven anders te zijn. Schrijvers die durven te faxen.

Misschien moeten we allemaal weer faxen gaan versturen. Gewoon, voor de lol. Om Nicolien Mizee te eren. Om te laten zien dat we haar begrijpen. Om te laten zien dat we ook een beetje gek zijn.

Een Ode aan de Fax

Dus, de volgende keer dat je een fax ziet… denk dan aan Nicolien Mizee. Denk aan haar eigenzinnigheid. Denk aan haar literaire talent. Denk aan de geur van faxpapier. En denk eraan: het is oké om anders te zijn. Het is oké om te faxen.

Ik denk dat Nicolien Mizee ons iets belangrijks leert. Ze leert ons dat we onszelf mogen zijn. Dat we onze eigen weg mogen volgen. Dat we niet bang hoeven te zijn om anders te zijn. En dat we soms best een fax mogen versturen. Zelfs als het nergens op slaat.

Dank je wel, Nicolien Mizee, voor je faxen. Dank je wel voor je boeken. Dank je wel voor je eigenzinnigheid. Je bent een inspiratie voor ons allemaal. En je faxen… die zijn gewoon fantastisch.

En nu ga ik een fax sturen. Gewoon, omdat het kan. Wie weet krijg ik wel een antwoord van Nicolien Mizee. Dat zou pas echt een droom zijn die uitkomt. Een droom die… gefaxt wordt!

Oh, en als je Nicolien Mizee tegenkomt, vraag haar dan alsjeblieft waarom ze faxen verstuurt. En vertel me dan het antwoord. Want ik ben nog steeds heel erg benieuwd!