De Oorlog Die Mijn Leven Redde

Oké, luister goed, want dit is een verhaal dat zo bizar is dat je bijna zou denken dat ik het verzonnen heb. Het gaat over een boek, De Oorlog Die Mijn Leven Redde (of in het Engels, The War That Saved My Life). Klinkt dramatisch, hè? Alsof iemand een granaatscherf opving met een exemplaar van Anna Karenina. Maar nee, het is net wat anders…en veel meer aardappelen.

Het Boek en de Basis

Het boek, geschreven door Kimberly Brubaker Bradley, speelt zich af tijdens de Tweede Wereldoorlog. Je weet wel, die periode toen mensen serieuze baarden droegen en de thee rantsoeneerd werd. Het gaat over Ada, een meisje met een klompvoet die door haar moeder vreselijk wordt behandeld. Serieus, deze moeder verdiende een lifetime membership bij de Vereniging van Boze Moeders. Ze is zo gemeen dat je bijna zou willen dat de Duitsers de slechte moeder wegvoerden. (Oké, bijna dan.)

Waarom is die moeder zo'n draak? Nou, volgens haar is Ada's misvormde voet een schande. Alsof een klompvoet de Apocalyps heeft veroorzaakt. Arme Ada zit haar hele leven al opgesloten in huis, en haar broertje Jamie – een kereltje met meer energie dan een Duracell-konijn – deelt haar gevangenschap.

Operatie Verhuizen naar het Platteland

En dan komt het! Omdat de bommen in Londen beginnen te vallen als gigantische, metalen hagelstenen, besluit de overheid dat kinderen geëvacueerd moeten worden naar het platteland. Het motto was ongeveer: "Red de kinderen, en misschien ook de koeien!" Dit is waar de echte, levensveranderende dingen beginnen.

Ada's moeder (de Draak in Hoogsteigen Persoon) wil Ada natuurlijk niet laten gaan. Dat is weer een mond minder om te voeden. Maar Ada, die meer vastberaden is dan een kat die een laserpointer najaagt, ontsnapt samen met Jamie op een trein vol snuivende, huilende kinderen. Denk aan een overvolle veewagen, maar dan met minder mest en meer snotneusjes.

Susan Smith: De Onwaarschijnlijke Redder

En dan komen ze aan in een klein dorpje. Daar worden ze opgevangen door Susan Smith. Nu, Susan is een... aparte vogel. Ze is niet echt een "ik-wilde-altijd-al-moeder-worden"-type. Eerder het "ik-heb-liever-een-boek-en-een-kop-thee"-type. Ze is een beetje een zonderling, een beetje onhandig, en helemaal niet voorbereid op twee kinderen in haar huis. Maar ze heeft wel een hart. Alleen is het diep, heel diep verborgen onder een stapel wollen truien en Engelse etiquette.

Maar langzaam, heel langzaam, begint Susan voor Ada en Jamie te zorgen. Ze leren Ada lezen en schrijven (iets wat haar moeder nooit voor nodig achtte, want ja, een meisje met een klompvoet kon toch geen professor worden), ze geeft haar te eten (echt te eten, geen afgeknabbelde korstjes brood), en ze laat haar zelfs paardrijden! Ja, paardrijden! Een meisje met een klompvoet! Wie had dat gedacht?

• Ada leert paardrijden: Serieus, dit is alsof je een pinguïn leert breakdancen. Gewoon compleet onverwacht en geweldig.
• Jamie wordt minder hyperactief: Ok, hij is nog steeds een Duracell-konijn, maar dan eentje die tenminste af en toe een wortel eet.
• Susan begint te glimlachen: Een zeldzaam, bijna mythisch fenomeen. Sommige dorpelingen dachten dat ze een legende was.

Waarom De Oorlog Haar Leven Redde

Dus, waarom redde de oorlog Ada's leven? Nou, simpel: zonder de evacuatie zou ze waarschijnlijk nog steeds opgesloten zitten, verhongeren en verbitterd raken. De oorlog, hoe verschrikkelijk ook, dwong haar tot verandering. Het zette de trein in beweging die haar naar een beter leven leidde. Dat is toch ironisch? Een oorlog die dood en verderf zaait, blijkt het pad te zijn naar hoop voor een klein meisje.

Natuurlijk, het is niet allemaal rozengeur en maneschijn. Er zijn nog steeds bommen, er is nog steeds de dreiging van de oorlog, en Ada's moeder is nog steeds een enorme eikel (pardon my French, maar het is gewoon zo!). Maar Ada heeft nu een kans. Ze heeft een toekomst. Ze heeft mensen die om haar geven. En dat is meer dan ze ooit had durven dromen.

Morele van het verhaal (voor het geval je het gemist hebt)

Oké, dus wat is de moraal van dit verhaal? Nou, ik denk dat het zoiets is als:

• Ook al zit je gevangen, er kan altijd een trein voorbijkomen. (Figuurlijk dan, tenzij je echt in een gevangenis zit, dan is het misschien lastiger.)
• Soms heb je een beetje chaos nodig om je leven op zijn kop te zetten. (Maar niet teveel chaos, anders eindig je met een invasie van sprinkhanen in je keuken.)
• Zelfs de meest onwaarschijnlijke mensen kunnen je redden. (Misschien is je volgende beste vriend wel een knorrige bibliothecaresse met een voorliefde voor katten.)
• En bovenal: lees dit boek! (Serieus, het is echt goed. En als je het niet leuk vindt, dan stuur je me maar een boze mail. Ik ben wel in voor een potje schelden.)

En tot slot...

Dus ja, dat is het verhaal van De Oorlog Die Mijn Leven Redde. Een verhaal over moed, veerkracht, en de onverwachte kracht van een kopje thee en een goed boek. En, natuurlijk, over het feit dat zelfs een oorlog soms een zilveren randje kan hebben. Al is het een heel donker, met bommen bezaaid zilveren randje.

En nu ga ik een kop thee zetten. En misschien ook wel wat aardappelen schillen. Want na dit verhaal heb ik plotseling zin in stamppot. En een oorlog om mijn leven te redden, maar dan wel eentje met heel veel stamppot.