Mont Oriol Guy De Maupassant

Oké, even eerlijk: wie hier heeft er ooit al eens een bronwaterflesje gedronken en gedacht: "Hmm, hier zit potentie voor een epische roman in"? Waarschijnlijk niemand, toch? Wel, Guy de Maupassant dus wél! Zijn boek, Mont Oriol, gaat over... juist, bronwater. Maar dan wel bronwater dat letterlijk goud waard is. Meer daarover zo.

Want laten we het even over Maupassant zelf hebben. Die gast... pff. Rijk, succesvol schrijver, dame hier, dame daar. En dan sterft ie op z'n 42ste in een psychiatrische inrichting. Dramatisch, of niet? Maar goed, we zijn hier om Mont Oriol te bespreken, dus laten we die dramatische details even voor wat ze zijn (voor nu).

Waar gaat Mont Oriol eigenlijk over?

Het verhaal is eigenlijk vrij simpel: een familie ontdekt een bron met 'helend' water in Auvergne, Frankrijk. En dan begint de hele circus van speculatie, rivaliteit en natuurlijk, liefde (met een flinke dosis verboden liefde, want anders is het geen Maupassant). Ze willen er een kuuroord bouwen, een soort luxe-wellness-ding voor de happy few. Denk aan chique hotels, casino's en natuurlijk heel veel gefilterd water. Maar dat loopt allemaal niet zo soepel als je zou denken.

Je kunt het zien als een satire op de opkomende bourgeoisie van de late 19e eeuw. Die mensen waren geobsedeerd door geld, status en... jawel, gezondheid. Want rijk zijn en dan doodgaan aan een slechte lever is natuurlijk ook niks. En Maupassant neemt die hele zooi flink op de hak.

De personages: een kleurrijk zootje

Laten we even een paar van de hoofdrolspelers bekijken, want die zijn echt de moeite waard:

• Christiane Andermatt: De jonge, mooie, en (natuurlijk) getrouwde vrouw. Ze is de spil van het verhaal en, laten we eerlijk zijn, niet bepaald vies van een beetje avontuur.
• William Andermatt: De saaie, rijke echtgenoot van Christiane. Hij is vooral bezig met geld en... nou ja, verder niet zo heel veel. Serieus, wie geeft zo'n type een hoofdrol? Maupassant dus.
• Paul Brétigny: De aantrekkelijke dokter, die natuurlijk verliefd wordt op Christiane. En andersom. Insert hier drama en spanning.
• De familie Oriol: De boerenfamilie die de grond bezit waar de bron zich bevindt. Ze zijn een beetje naïef en begrijpen niet helemaal wat er allemaal gebeurt, maar ze ruiken wel geld. (Wie niet, trouwens?)

En dan zijn er nog allerlei randfiguren, zoals louche zakenmannen, corrupte politici en andere types die je in de buurt van een potentieel gouden bron zou verwachten. Kortom: een ideale cast voor een soapserie uit de 19e eeuw!

Waarom zou je dit boek eigenlijk lezen?

Oké, toegegeven, een boek over bronwater klinkt misschien niet super spannend. Maar Mont Oriol is meer dan dat. Het is een:

• Een inkijkje in de 19e eeuw: Maupassant schetst een levendig beeld van de Franse samenleving in die tijd. Je krijgt een goed idee van hoe mensen dachten, wat belangrijk voor ze was en hoe ze met elkaar omgingen.
• Een satire op de bourgeoisie: Zoals gezegd, Maupassant neemt de rijke klasse flink op de hak. Hij laat zien hoe hypocriet, materialistisch en oppervlakkig ze kunnen zijn. En dat is best grappig om te lezen. (Alhoewel, het is natuurlijk ook wel een beetje triest.)
• Een liefdesverhaal (met een twist): Natuurlijk is er ook een liefdesverhaal, maar het is niet het soort kleffe romantiek waar je spontaan van gaat overgeven. Het is complex, ambigu en vol met morele dilemma's.
• Prachtig geschreven: Maupassant was een meester in zijn vak. Zijn schrijfstijl is helder, direct en vol met rake observaties. Hij kan met een paar woorden een hele sfeer neerzetten.

Dus ja, ondanks het ietwat saaie onderwerp, is Mont Oriol zeker de moeite waard om te lezen. Het is een slim, grappig en ontroerend boek dat je aan het denken zet. (En misschien ook wel zin geeft in een glas water... maar dan wel van een bron die niet per se 'helend' is.)

Maupassants meesterlijke observaties

Wat Maupassant echt goed deed, was het observeren van menselijk gedrag. Hij had een haarscherp oog voor de kleine details die mensen maken tot wie ze zijn. Hij beschreef niet alleen wat mensen deden, maar ook waarom ze het deden. Hun motivaties, hun angsten, hun hoop. Hij prikte door de façade heen en liet de echte mensen zien. En dat is wat zijn werk zo tijdloos maakt. (Denk er maar eens over na als je de volgende keer iemand op straat ziet lopen.)

Kritiek op het boek? Jazeker!

Natuurlijk zijn er ook mensen die Mont Oriol minder geslaagd vinden. Sommige critici vinden het verhaal bijvoorbeeld wat traag en langdradig. Andere vinden de personages niet sympathiek genoeg. (Maar goed, hoeveel sympathie moet je hebben voor rijke lui die ruzie maken over bronwater?) Persoonlijk vind ik die kritiek een beetje overdreven. Ja, het boek is niet perfect, maar het heeft genoeg te bieden om de moeite waard te zijn.

En laten we eerlijk zijn: er zijn maar weinig boeken die iedereen bevallen. Smaak is subjectief, en wat de ene persoon geweldig vindt, vindt de andere vreselijk. Dus als je besluit om Mont Oriol te lezen, vorm dan vooral je eigen oordeel. Laat je niet te veel beïnvloeden door wat anderen ervan vinden. (Behalve dan misschien door deze blogpost... haha, grapje!)

Dus, eind goed, al goed?

Nou ja, "goed"... De afloop van Mont Oriol is niet bepaald een happy end. Er gebeuren nogal wat dingen die je niet zou verwachten. (Geen spoilers hier!) Maar het is wel een bevredigend einde. Het sluit het verhaal op een mooie manier af en laat je nadenken over de thema's die Maupassant aansnijdt. Namelijk, de vervluchtiging van menselijke relaties en de soms destructieve kracht van geld en ambitie.

Of Maupassant er zelf een happy end van heeft gemaakt in z'n eigen leven? Dat betwijfel ik. Zoals ik al zei, hij stierf jong en in een inrichting. Maar zijn boeken leven voort. En dat is toch wel iets om dankbaar voor te zijn. Dus, pak een flesje water (van welke bron dan ook), ga lekker zitten en duik in de wereld van Mont Oriol. Je zult er geen spijt van krijgen. (Of misschien wel, maar dan heb je in ieder geval iets te klagen.)

En als je het boek uit hebt, laat me dan even weten wat je ervan vond. Ik ben benieuwd naar je mening! Tot de volgende keer!