Catch Her In The Rye

Oké, stel je voor, je zit in een cozy café, latte in de hand, en ik begin je te vertellen over een boek dat zo legendarisch is, het heeft waarschijnlijk meer nerds geïnspireerd dan Star Wars. Ik heb het natuurlijk over The Catcher in the Rye, of, zoals ik 'm liefkozend noem, 'Het Klaaglied van Holden Caulfield'.

Het is een boek dat je ofwel adoreert, ofwel met een verwrongen gezicht weglegt en zegt: "Wat een zeur!" Er is weinig tussenin. Alsof het geschreven is door een tienergod die even genoeg had van alle "phonies" in z'n leven. En geloof me, er zijn veel phonies in dit boek.

Wie is deze Holden Caulfield eigenlijk?

Holden, beste vrienden, is de ultieme anti-held. Hij is zestien, net van een dure kostschool getrapt (Pencey Prep, om precies te zijn – klinkt als een soort wasmiddel, toch?), en zwierft rond in New York City alsof hij de hoofdrol speelt in zijn eigen miserabele toneelstuk. Hij is cynisch, constant aan het klagen, en heeft een hekel aan zo'n beetje iedereen die ouder is dan hijzelf. Klinkt bekend? Ja, we waren allemaal wel eens een Holden Caulfield, al was het maar in onze puberfantasieën.

Denk aan hem als de OG emo-kid, maar dan zonder de zwarte eyeliner (voor zover we weten). Hij is een meester in het observeren van de hypocrisie van volwassenen, en hij laat geen gelegenheid voorbijgaan om daarover te klagen. Je zou hem bijna een podcast kunnen geven, ware het niet dat podcasts nog niet bestonden in 1951.

De Essentiële Holden-Ingrediënten:

• Een rode jagershoed: Het ultieme symbool van rebellie en uniciteit (ook al droeg waarschijnlijk elke hipster in Brooklyn er een paar jaar geleden eentje).
• Cynisme: Genoeg om een olifant mee te verdoven.
• Een broertje dat dood is: Ok, dat is niet echt een ingrediënt, maar het verklaart wel veel van Holden's somberheid.
• Een obsessie met authenticiteit: Iedereen is een "phony", behalve hemzelf... waarschijnlijk.
• Een talent voor het in de problemen komen: Alsof hij een magneet is voor drama.

Waar gaat het boek dan eigenlijk over?

Onder al dat geklaag en gezeur, gaat The Catcher in the Rye over iets heel eenvoudigs: de angst om volwassen te worden. Holden is bang om zijn onschuld te verliezen, om corrupt te raken door de "phony" wereld van volwassenen. Hij idealiseert de kinderwereld, waar alles nog puur en onbedorven is. En dat is waar die titel vandaan komt: Holden fantaseert erover om kinderen te redden die in een roggeveld spelen, voordat ze van een klif vallen. Hij wil de 'catcher in the rye' zijn, de beschermer van de jeugd.

Het is eigenlijk best triest als je erover nadenkt. Alsof hij een soort superheld wil zijn, maar dan een die gespecialiseerd is in het voorkomen van valpartijen in graanvelden. Ik bedoel, wie heeft er nou niet zo'n fantasie gehad?

Waarom is dit boek zo controversieel?

Ah, de sappige details! The Catcher in the Rye is door de jaren heen vaak verboden en aangevochten. Waarom? Nou, er zit nogal wat in:

• Scheldwoorden: Holden is niet vies van een stevig potje vloeken. Voor sommige mensen was dat in de jaren '50 (en zelfs nu nog) schokkend.
• Seksuele verwijzingen: Er wordt flink gehint naar ongemakkelijke dates en seksuele frustraties. Niet echt iets wat je voorlas aan je oma tijdens de theevisite.
• Rebellie tegen autoriteit: Holden haat het schoolsysteem, de gevestigde orde, en eigenlijk alles wat naar volwassenheid ruikt. Voor sommige autoriteiten was dat natuurlijk een doorn in het oog.

Maar de controversie ging verder dan dat. Het boek werd in verband gebracht met een aantal beruchte misdaden, waaronder de moord op John Lennon. Mark Chapman, de moordenaar, droeg een exemplaar van het boek bij zich op de dag van de moord. Dat heeft de reputatie van het boek natuurlijk geen goed gedaan. Het is een beetje alsof je favoriete band plotseling de soundtrack wordt van een horrorfilm.

Dus, moet je het lezen of niet?

Absoluut! Zelfs als je het uiteindelijk niet leuk vindt, is The Catcher in the Rye een boek dat je aan het denken zet. Het is een tijdcapsule naar een andere tijd, een rauwe en eerlijke weergave van de verwarring en angst van de adolescentie. En bovendien, hoe kun je nou meepraten over literatuur als je deze klassieker niet kent? Het is alsof je een pizzarestaurant binnenloopt en nog nooit van pizza hebt gehoord.

Het boek is natuurlijk gedateerd, maar de thema's zijn nog steeds relevant. We worstelen allemaal met authenticiteit, met de druk om te conformeren, en met de angst om onze onschuld te verliezen. Alleen doen we dat nu waarschijnlijk met Instagram-filters en memes in plaats van rode jagershoeden.

En na het lezen?

Na het lezen van The Catcher in the Rye zul je waarschijnlijk ofwel:

• Spontaan een rode jagershoed kopen: Oké, misschien niet, maar je zult er wel over nadenken.
• Al je vrienden "phonies" noemen: Doe dit alsjeblieft niet, ze zullen je niet leuk vinden.
• Een existentiële crisis doormaken: Geen zorgen, dat is volkomen normaal. Neem een kop thee, luister naar wat muziek, en probeer niet van een roggeveld-klif te vallen.
• Het boek haten: Ook helemaal prima! Literatuur is subjectief. Maar vertel me dan wel waarom je het haat!

Dus ga je gang, duik in de wereld van Holden Caulfield. Het is een wilde rit, vol cynisme, humor en een beetje verdriet. En wie weet, misschien herken je jezelf er wel in. Maar onthoud: probeer niet de volgende Mark Chapman te worden. Dat is gewoon slecht voor de literatuur.

En als je me nu wilt excuseren, ik ga even op zoek naar mijn rode jagershoed. Ik heb het gevoel dat er een roggeveld is dat gered moet worden.