Moe Van Alles En Iedereen

Zeg, moet je even horen! Weet je wat echt bizar is? Het concept 'Moe van Alles en Iedereen'. Klinkt als de titel van een hele deprimerende roman, of het levensmotto van je puberbroer. Maar serieus, het is een ding. Een ding met een serieuze naam: Universele Allesomvattendheid. Alsof iemand een Scrabble-toernooi heeft gewonnen met alleen maar lange woorden en besloot dat dit een goede benaming was. Ik bedoel, "Moe van Alles en Iedereen" is al lekker catchy, maar "Universele Allesomvattendheid"? Kom op!

Dus, wat is dat nou, die Universele Allesomvattendheid waar ik het over heb? Stel je voor: je hebt een gigantische pizza. Eentje zo groot dat je 'm met een graafmachine moet aansnijden. Op die pizza liggen alle mogelijke toppings. Ananas, salami, olijven, marshmallows, spruitjes… you name it. En dan eet je een hap. Die hap… die ís dus Universele Allesomvattendheid. Het is het idee dat er maar één echte realiteit is, en dat alles wat we ervaren – goed, slecht, pijnlijk, grappig – allemaal aspecten van die ene realiteit zijn. Een soort kosmische buffet waar je alles op je bord moet scheppen.

Oké, Oké… Klinkt een beetje zweverig.

Ja, dat snap ik. Klinkt als iets wat je hoort tijdens een yogales waar de wierook iets te sterk is. Maar er zit wel een kern van waarheid in. Of, nou ja, een kern van… iets. Het idee is dat we allemaal verbonden zijn. Alsof we allemaal kleine pixelstukjes zijn van een gigantisch digitaal schilderij. Jij bent dan die ene pixel die altijd net verkeerd belicht is, en ik ben die pixel die per ongeluk de vorm van een kat heeft. Maar samen vormen we een plaatje. Een heel, heel, heel groot plaatje.

Even een paar belangrijke puntjes:

• Geen dualiteit: Goed en kwaad, mooi en lelijk… allemaal illusies. Het is allemaal dezelfde soep, alleen dan met verschillende ingrediënten.
• Alles is één: Wij, de aarde, de sterren, die sok die je al weken kwijt bent… allemaal verbonden. (Misschien zit die sok wel verstopt in de vierde dimensie.)
• Acceptatie: Omdat alles één is, moet je alles accepteren. Zelfs je schoonmoeder. (Oké, grapje! Maar je snapt het idee.)

Waarom zou je hier eigenlijk iets om geven?

Goede vraag! Nou, als je dit echt begint te geloven, kan het je leven misschien wel veranderen. Stel je voor: je hebt ruzie met je buurman over een overhangende tak. Normaal zou je denken: "Die buurman is een idioot!" Maar met de gedachte van Universele Allesomvattendheid denk je: "Die buurman… die is eigenlijk ik… in een andere dimensie… met een hekel aan takken." Maakt het niet meteen makkelijker, maar het geeft je misschien wel een ander perspectief. En misschien een lachbui.

Het kan je ook helpen om meer compassie te voelen. Als je begrijpt dat iedereen worstelt met zijn eigen problemen, en dat die problemen uiteindelijk allemaal voortkomen uit dezelfde bron (de kosmische pizza!), dan ben je misschien wat milder. Misschien geef je die zwerver in de straat wel een extra gulde. Of, nou ja, een euro. Tijden veranderen.

De Voordelen, in een notendop:

• Meer compassie: Minder oordelen, meer liefde. (Klinkt als een kerstfilm, maar dan zonder de sneeuw.)
• Minder stress: Als alles toch al vaststaat, kun je je net zo goed ontspannen. (Behalve als je een deadline hebt. Dan moet je gewoon werken.)
• Meer perspectief: Je ziet de wereld in een nieuw licht. (Misschien met een roze bril. Kan ook.)

Maar… Er zitten ook nadelen aan, toch?

Tuurlijk! Niets is perfect. Stel je voor: je bent net beroofd van je portemonnee. En dan denk je: "Ach ja, die dief is ook gewoon een deel van het universum, dus eigenlijk heb ik mezelf beroofd." Niet echt een fijne gedachte, toch? Je kan natuurlijk niet alles zomaar goedpraten. Er zijn grenzen.

Het gevaar is dat je passief wordt. Als alles toch al één is, en alles perfect is zoals het is, waarom zou je dan nog moeite doen om iets te veranderen? Waarom zou je nog stemmen, je afval scheiden, of je tanden poetsen? Dat is natuurlijk niet de bedoeling! Je moet nog steeds je best doen om een goed mens te zijn, en om de wereld een beetje beter te maken. Zelfs als je gelooft dat alles al perfect is.

Let op deze valkuilen:

• Passiviteit: Niet achteroverleunen en denken dat alles wel goed komt. Actie ondernemen!
• Goedpraten van slecht gedrag: Niet alles is acceptabel. Er zijn grenzen.
• Verlies van eigen verantwoordelijkheid: Je bent nog steeds verantwoordelijk voor je eigen daden.

Dus, wat nu? Ben ik nu plotseling spiritueel verlicht?

Waarschijnlijk niet. Maar hopelijk heb je wel iets geleerd. Universele Allesomvattendheid, of "Moe van Alles en Iedereen" zo je wilt, is geen makkelijk concept. Het is ingewikkeld, abstract, en soms een beetje eng. Maar het kan je wel een nieuw perspectief geven op het leven. Een perspectief dat je kan helpen om meer compassie te voelen, minder te stressen, en de wereld in een nieuw licht te zien. En als je het niks vindt? Tja, dan is dat ook prima. Uiteindelijk is alles één, toch? (Behalve misschien die spruitjes op die pizza. Die zijn gewoon verkeerd.)

Dus, de volgende keer dat je je rot voelt, of dat je ruzie hebt met iemand, denk dan even aan de Universele Allesomvattendheid. Misschien helpt het. Misschien ook niet. Maar wie weet… misschien ontdek je wel dat die buurman met die overhangende tak eigenlijk best een aardige vent is. Of misschien ontdek je wel dat die sok verstopt zit in de koelkast. Je weet het nooit!

Onthoud, het gaat erom de verbinding te zien, de eenheid in de verscheidenheid. Het is niet makkelijk, maar hey, wie heeft er gezegd dat het leven makkelijk moest zijn? En mocht het je allemaal te veel worden, pak dan gewoon een pizza. Met ananas. Gewoon, om te provoceren.

En als je nu nog steeds moe bent van alles en iedereen, dan heb je in ieder geval een goed verhaal om te vertellen op het volgende feestje. Succes!