Let A Sleeping Dog Lay
Hoi! Zullen we het eens hebben over... slapende honden? Nee, niet echt over honden (hoewel, die zijn ook best leuk), maar over dat oude gezegde: "Laat een slapende hond liggen." Ken je dat? Ik bedoel, wie niet, toch?
Simpel gezegd: je moet niet moeilijk gaan doen, geen oude koeien uit de sloot halen, geen stok in een wespennest steken... Snap je het idee? Het is eigenlijk gezond verstand in een kort en bondig zinnetje.
Maar, laten we eerlijk zijn, soms is het zo verleidelijk om die hond juist wél wakker te maken. Je weet wel, gewoon om te kijken wat er gebeurt. Ik bedoel, wie heeft er nou niet een beetje een pyromaan in zich? Figuurlijk dan, hè! Geen brandstichting hier, alsjeblieft. We willen geen slapende honden én geen boze politieagenten.
Must Read
Waarom laten we die hond eigenlijk slapen?
Goede vraag! Het antwoord is simpel: omdat het gedoe oplevert. Denk er eens over na. Wat is het ergste dat er kan gebeuren als je een slapende hond wakker maakt? Nou, hij kan bijten! Of grommen. Of gewoon heel erg chagrijnig zijn. En wie wil er nou een chagrijnige hond in zijn leven? (Behalve misschien de eigenaar van een extreem lieve maar soms ook irritante hond. Maar dat is een ander verhaal.)
Het "wakker maken" van een slapende hond in het dagelijks leven kan van alles zijn. Oude ruzies oprakelen bijvoorbeeld. "Oh ja, weet je nog toen jij..." AUW! Fout idee. Of een gevoelig onderwerp aansnijden tijdens een diner. "En, hoe gaat het met je ex?" Dubbel AUW! Zeker geen aanrader. Vertrouw me maar.
Voorbeelden, voorbeelden!
Even concrete voorbeelden, hè? Want theorie is leuk, maar praktijk is veel leuker (en vaak ook pijnlijk).
Stel, je hebt een collega, laten we hem even Jan noemen. Jan heeft ooit een enorme blunder gemaakt op het werk. Iedereen weet het, iedereen heeft erover gefluisterd. Is het dan een goed idee om Jan er tijdens de volgende teammeeting nog eens fijntjes aan te herinneren? Dacht het niet! Laat Jan en zijn blunder lekker slapen. Bespaar jezelf de drama.
Of neem die ene familieruzie tijdens de kerstdagen. Die overdreven tante die altijd de boel op stelten zet. Laat haar gewoon haar gang gaan. Probeer er niet tegenin te gaan. Lach lief, knik vriendelijk, en zorg dat je een grote glas wijn hebt. Het is het waard. Echt.
En wat dacht je van je partner? Die heeft ook zo zijn/haar gevoeligheden. Die ene opmerking over het huishouden, of over zijn/haar kookkunsten... NIET DOEN! Tenzij je echt zin hebt in een avondje op de bank slapen (of erger!).
Onthoud: Soms is zwijgen goud. En soms is het gewoon noodzakelijk om je eigen hachje te redden.
Wanneer dan wél die hond wakker maken?
Oké, oké, ik geef toe. Er zijn situaties waarin je wel die slapende hond moet wakker maken. Maar dit zijn uitzonderingen, begrijp je? Echt ernstige situaties. Situaties waarin je anders spijt krijgt. Situaties waarin je geweten je begint te knagen.
Denk aan situaties waarin iemand direct gevaar loopt. Of wanneer je getuige bent van onrecht. Of wanneer je weet dat iemand een fout maakt die ernstige gevolgen kan hebben. In dat soort gevallen moet je ingrijpen. Maar! Doe het dan wel voorzichtig. Met beleid. En wees voorbereid op de gevolgen. Het is niet altijd een pretje, om eerlijk te zijn.
Misschien moet je een moeilijke confrontatie aangaan met een vriend. Of je moet een lastig gesprek voeren met je baas. Soms is het gewoon noodzakelijk, ondanks de risico's. Weeg de voor- en nadelen goed af. Is het de moeite waard? Zijn er alternatieven?
In essentie: wees zeker van je zaak. En bereid je voor op het ergste. Het wakker maken van een slapende hond is nooit zonder risico.
De Kunst van het "Hond-Wakker-Maken"
Stel, je moet die hond echt wakker maken. Hoe doe je dat dan zo pijnloos mogelijk? Nou, ten eerste: wees respectvol. Ga niet meteen in de aanval. Probeer de situatie vanuit de andere kant te bekijken. Misschien heeft die "slapende hond" wel een goede reden om te slapen.
Ten tweede: wees eerlijk. Draai er niet omheen. Kom direct ter zake. Maar doe het op een vriendelijke manier. Gebruik "ik"-boodschappen. "Ik voel me..." in plaats van "Jij doet altijd...". Dat scheelt al een hoop drama.
Ten derde: wees voorbereid op een reactie. Verwacht niet dat de andere persoon meteen blij is met jouw input. Misschien wordt hij boos. Misschien wordt hij verdrietig. Misschien ontkent hij alles. Wees erop voorbereid. En blijf kalm. Adem diep in en uit. Tel tot tien. Wat dan ook. Zolang je maar niet zelf begint te bijten.
En tot slot: wees bereid om compromissen te sluiten. Niet alles is zwart-wit. Misschien moet je water bij de wijn doen. Misschien moet je toegeven dat je zelf ook niet perfect bent. Dat is oké. Nobody is perfect. Zelfs ik niet. (Bijna niet, dan.)
Conclusie... ofzo
Dus, wat hebben we geleerd? "Laat een slapende hond liggen" is een waardevolle levensles. Het bespaart je een hoop gedoe. Het voorkomt onnodige ruzies. Het zorgt voor een beetje rust in de tent. En wie wil er nou geen rust in de tent? (Behalve misschien de mensen die van chaos houden. Maar die zijn waarschijnlijk al afgehaakt.)
Maar onthoud: er zijn uitzonderingen. Soms moet je wel ingrijpen. Soms moet je wel die moeilijke gesprekken voeren. Maar doe het met beleid. Weeg de risico's af. En bereid je voor op de gevolgen.
En als je dan toch besluit om die hond te laten slapen, geniet er dan van! Geniet van de rust. Geniet van de vrede. En bedenk: morgen is er weer een dag. En wie weet, morgen is die hond vanzelf wakker. En dan heb je er in ieder geval niet zelf voor gezorgd. Toch?
Dus, wat vind je ervan? Ben je het met me eens? Of vind je dat ik er helemaal naast zit? Laat het me weten! Ik ben benieuwd naar je mening. (Maar wees lief, hè? Ik wil geen slapende honden wakker maken...)
Fijne dag nog!
