Mens Durf Te Leven Lyrics

Ken je dat gevoel? Je zit in de auto, de radio speelt iets wat je stiekem heel leuk vindt, maar je zingt niet mee. Waarom niet? Omdat er misschien iemand in de auto zit, of omdat je bang bent dat je vals klinkt? Dat is een beetje zoals niet durven te leven, toch? Het is er, die vreugde, dat potentieel, maar je laat het niet toe.

De lyrics van "Mens, Durf Te Leven" van Dirk Witte, die zijn als een warme douche na een lange, koude dag. Ze zijn als die ene vriend die altijd de waarheid zegt, ook al is het even slikken. Maar die waarheid, die is nodig. Die lyrics, die porren je aan. Ze zeggen: "Hé jij daar, achter dat scherm, in die auto, op die bank! Kom op, leef!"

Het is niet zo dat je meteen van een kantoorklerk in een basejumper moet veranderen, hè? Het gaat om de kleine dingen. Dat ene compliment geven, dat ene telefoontje plegen, dat ene dansje wagen (ook al heb je twee linkervoeten!). Die ene kans grijpen, hoe eng die ook lijkt. Herkenbaar?

"Mens, Durf Te Leven": Meer dan een Liedje, een Levensstijl

Dirk Witte had het door. Hij zag de sleur, de angst, de conformiteit. En hij schreef er een lied over. Een lied dat nog steeds, ruim honderd jaar later, mensen raakt. Dat is toch bizar? Het is alsof hij een directe lijn naar ons dagelijks worstelen met onszelf heeft aangeboord.

"Voel in 't hart een warmen gloed, en verlaat de koele staat", zingt hij. Pfoe! Dat is nogal wat. Het is alsof hij zegt: "Oké, je bent bang, je bent onzeker, fine. Maar diep van binnen weet je wat je wilt. Laat dat vuurtje branden!"

Mijn oma, bijvoorbeeld, die was een meester in het niet durven leven. Ze had altijd wel een excuus. Te oud, te moe, te duur, te eng. Totdat ze op haar 75ste besloot om alsnog een cursus Spaans te gaan volgen. Spaans! Uit het niets! En weet je wat? Ze bloeide op. Ze werd energieker, vrolijker, levendiger. "Waarom heb ik dit niet eerder gedaan?", vroeg ze zich af. Tsja, oma, daarom zingt Dirk Witte dat liedje!

Het is een universele boodschap, snap je? Het maakt niet uit of je nu een CEO bent, een student, of een gepensioneerde. De angst om te falen, de angst voor wat anderen zullen denken, die zit in ons allemaal. Het is die stem in je hoofd die zegt: "Nee, dat kan je niet, dat is niks voor jou, dat gaat toch niet lukken." En die stem, die moet je soms even een koekje van eigen deeg geven. Die moet je negeren!

De Angst Voorbij: Kleine Stapjes naar een Grootser Leven

Maar hoe doe je dat dan? Hoe word je een durfal? Het antwoord is simpel: begin klein. Je hoeft niet meteen je baan op te zeggen en een wereldreis te gaan maken (hoewel, als je dat wilt...). Begin met kleine, behapbare stapjes.

Neem die trap in plaats van de lift. Zeg "ja" op die uitnodiging, ook al heb je eigenlijk geen zin. Stuur dat berichtje naar die persoon waar je al zo lang contact mee wilt. Zing mee met dat liedje in de auto, ook al klink je vals. Die kleine momenten, die tellen op. Die vormen je moedspier.

En weet je wat ook helpt? Fouten maken. Serieus. Maak fouten! Het is oké! Sterker nog, het is noodzakelijk. Van fouten leer je. Van fouten word je sterker. Van fouten word je... tja, levendiger!

Ik herinner me nog dat ik ooit, doodnerveus, een presentatie moest geven voor een zaal vol mensen. Ik was zo bang dat ik het zou verknallen dat ik bijna had afgezegd. Maar ik deed het toch. En ja hoor, ik maakte fouten. Ik stotterde, ik vergat dingen, ik keek de verkeerde kant op. Maar weet je wat? Het publiek lachte mee. Ze zagen mijn kwetsbaarheid. En ze waardeerden mijn moed. En achteraf voelde ik me... onoverwinnelijk.

De Kracht van Kwetsbaarheid

Dat is het, denk ik. "Mens, Durf Te Leven" gaat niet over roekeloosheid. Het gaat over kwetsbaarheid. Het gaat over het accepteren van je eigen imperfecties en het toch durven springen. Het gaat over het omarmen van het onbekende, ook al is het eng.

"’t Zij uw doel steeds hogere dingen, zoek ze langs een steiler pad". Inderdaad, Dirk. Inderdaad. Het leven is geen vlakke weg. Het is een kronkelpad met hobbels en kuilen. Maar juist die hobbels en kuilen maken het interessant. Die dagen je uit. Die dwingen je om te groeien. En die maken je uiteindelijk... gelukkiger.

Dus de volgende keer dat je twijfelt, dat je bang bent, dat je het even niet meer ziet zitten, onthoud dan die woorden van Dirk Witte. Of beter nog, zet het liedje op. Zing mee (vals of niet!). En durf te leven. Want het leven is te kort om het aan je voorbij te laten gaan.

En onthoud: niemand is perfect. We maken allemaal fouten. We hebben allemaal angsten. Maar het is de manier waarop we met die angsten omgaan die het verschil maakt. Dus, adem in, adem uit, en spring! Wie weet wat er op je wacht.

Het leven is als een buffet. Er is van alles. Je hoeft niet alles te proberen, maar pak wel die dingen die je lekker lijken. En als het niet smaakt? Nou, dan pak je toch wat anders? Zo simpel is het eigenlijk. Dus schep op!