Life Of Pi Yann Martel

Oké, luister goed, want dit is het verhaal van "Life of Pi". Nee, niet de Griekse letter (hoewel, er zit wel wiskunde in, als je heel goed kijkt, maar laten we dat overslaan, want wiskunde = buh). Ik heb het over dat hele maffe boek van Yann Martel. Je weet wel, dat verhaal dat je ofwel fantastisch vindt en tot tranen toe bent geroerd, ofwel dat je denkt: “Waarom heb ik hier mijn tijd aan verspild? Kon ik niet beter kattenfilmpjes kijken?” Beide reacties zijn, in mijn bescheiden mening, volledig acceptabel.

Stel je voor: je bent een tiener (Pi), je woont in een dierentuin (in India, lekker exotisch), en plotseling besluit je familie om naar Canada te verhuizen. Klinkt toch als een redelijk normaal familie-uitje, toch? Nou, wacht maar tot je hoort hoe ze reizen.

De Ongelukkige Overtocht (of: Hoe je een Tijger Op Je Schoot Krijgt)

Ze gaan op een super groot vrachtschip! Met al hun dieren. Ja, echt álle dieren. Denk aan zebra’s, hyena’s, orang-oetans… Het is net een drijvende Ark van Noach, maar dan zonder Noach en met een stuk minder voorspoed. Want jawel, je raadt het al: het schip zinkt. BOEM! Weg schip, weg familie, weg comfortabele overtocht. Wat overblijft?

• Een sloep (essentieel, uiteraard)
• Pi (de jongen, duh)
• Een zebra (met een gebroken been, oh jee!)
• Een hyena (lekker gezelschap!)
• Een orang-oetan (Richard Parker's favoriete snack, blijkt later)
• En Richard Parker... Een Bengaaalse tijger. (Oops!)

Ja, je leest het goed. Pi zit op een sloep met een tijger. Serieus. Ik zou al gillend overboord springen, maar Pi is blijkbaar wat stoïcijns. Of hij had geen andere keuze. Wat natuurlijk waarschijnlijker is.

Richard Parker: De Tijger met Identiteitsproblemen

Over Richard Parker gesproken... Die tijger is een verhaal apart. Zijn naam is eigenlijk een gigantische misverstand. Hij zou oorspronkelijk "Thirsty" heten, maar door een foutje van een ambtenaar (die waarschijnlijk zat te slapen) werd zijn naam verwisseld met die van zijn vanger, ene Richard Parker. Het is net een aflevering van Bassie & Adriaan, maar dan met dodelijke klauwen.

Dus daar zit Pi. Op een sloep. Met een tijger die honger heeft en blijkbaar ook last van een identiteitscrisis. Het is net een slechte reality-show, maar dan met een literair tintje.

Overleven (of: Hoe Je Een Tijger Onder Controle Krijgt met een Fluitje)

De rest van het verhaal is eigenlijk één lange les in overleven. Pi moet zien te overleven, en dat doet hij… door een band op te bouwen met Richard Parker. Jep. Hij traint de tijger. Met een fluitje. Het klinkt compleet absurd, en dat is het ook. Maar het werkt blijkbaar. Pi gebruikt zijn kennis van dierengedrag (door zijn dierentuin-achtergrond) om de tijger te domineren. Zeg nou zelf, is dat niet te gek voor woorden?

Onderweg maakt Pi van alles mee. Hij vist (en eet vis, zelfs al is hij vegetariër - sorry Pi!), hij vangt regenwater, hij bouwt een vlotje, hij vecht tegen stormen (waarvan er minstens één bijna het einde betekent), en hij ontmoet zelfs een ander schip… dat helaas ook zinkt (wat een pechvogel!).

De Eetbare Eilanden: Een Vegetarisch Paradijs met Een Duistere Twist

Een van de meest bizarre momenten is wanneer Pi op een drijvend eiland terechtkomt. Een groen, uitbundig eiland vol met algen en meerkatten (een soort kleine aapjes). Het lijkt een paradijs! Pi en Richard Parker vullen hun buiken en rusten uit. Maar dan ontdekt Pi dat het eiland… carnivoor is. 's Nachts verandert het zoete water in zuur en worden de meerkatten opgegeten door de planten. Gezellig! Pi beseft dat hij weg moet. Snel.

Het Einde (of: Twee Verhalen en De Waarheid)

Uiteindelijk spoelen Pi en Richard Parker aan op de kust van Mexico. Richard Parker loopt de jungle in en verdwijnt. Zonder een woord. Geen “dank je wel”, geen “tot ziens”, helemaal niks. Pi is diep teleurgesteld.

En dan komt de twist. Er komen twee Japanse mannen naar Pi toe. Ze werken voor de rederij die het schip heeft verloren. Ze willen weten wat er is gebeurd. Pi vertelt zijn verhaal. De mannen geloven er niets van. Het is te ongeloofwaardig.

Dus, Pi vertelt een ander verhaal. Een verhaal zonder dieren. Een verhaal met:

• Pi zelf
• De kok (een gruwelijke man)
• Een zeeman (een aardige man)
• Pi's moeder (een sterke vrouw)

In dit verhaal vermoordt de kok de zeeman en Pi's moeder. Uiteindelijk vermoordt Pi de kok. Het is een gruwelijk verhaal van overleven, maar het is ook… geloofwaardiger.

De Japanners schrijven beide verhalen op. Aan het eind vraagt Pi aan hen welk verhaal ze liever willen geloven. Ze kiezen het verhaal met de dieren. "Omdat het een beter verhaal is," zeggen ze.

De Moraal van het Verhaal (of: Kies Je Eigen Realiteit)

En daar zit hem de kneep. Het boek laat je nadenken over waarheid en geloof. Welk verhaal is waar? Maakt het überhaupt uit? Misschien is het verhaal met de dieren een metafoor voor het verhaal met de mensen. Richard Parker staat misschien voor Pi’s wilde kant, de kant die hij nodig had om te overleven.

Of misschien is het gewoon een goed verhaal. Een verhaal dat je meeneemt op een ongelooflijke reis. Een verhaal dat je aan het denken zet. En een verhaal dat je misschien wel aanraad om een life vest aan te doen bij je volgende boottochtje...

Het is aan jou. Kies je eigen realiteit. Kies je eigen tijger. En lees vooral het boek. Of kijk de film. Maar beloof me dat je erover nadenkt. En lach erom. Want uiteindelijk is "Life of Pi" een verhaal over hoop, doorzettingsvermogen en… een beetje waanzin.

Bonusfeitje:

Wist je dat Yann Martel jarenlang onderzoek heeft gedaan voor dit boek? Hij reisde naar India, bezocht dierentuinen, sprak met overlevenden van schipbreuken, en las stapels boeken over dierengedrag. Al die moeite... en het resultaat is een verhaal dat je ofwel fantastisch vindt, ofwel compleet belachelijk. Ironisch, toch?

Dus, wat denk jij? Is "Life of Pi" een meesterwerk of een hoop onzin? Laat het me weten! (Maar wees lief, ik ben gevoelig.)