Legends Of Zelda Ocarina Of Time

Oké, laten we eerlijk zijn. Wie heeft er niet gehoord van The Legend of Zelda: Ocarina of Time? Het is net als die ene vriend die iedereen kent, of die ene pizza die je altijd bestelt. Het is een klassieker, een fenomeen, en een game die meer invloed heeft gehad dan je gemiddelde reality-TV-ster op Instagram.

Denk er eens over na. Ocarina of Time kwam uit in 1998. Dat is toen Britney Spears net doorbrak, en iedereen nog een Nokia 3310 had. De game was zo revolutionair dat het bijna voelde alsof je een tijdmachine gebruikte. In plaats van Facebook-feeds te scrollen, zwierf je door Hyrule. Beter, toch?

Een Groene Tuniek en een Belachelijk Kleine Fee

Het verhaal is simpel, maar geniaal. Je bent Link, een jongen in een groene tuniek (die er eerlijk gezegd niet echt cool uitziet, maar hey, het is een klassieker). Je hebt een hyperactieve fee genaamd Navi die je constant vertelt wat je moet doen. "Hey! Listen!" Herkenbaar? Het is net als die ene moeder die je constant belt met advies dat je niet nodig hebt.

Je moet de wereld redden van Ganondorf, een slechterik die zo evil is dat hij zelfs kinderen aan het huilen kan brengen. Nou ja, virtuele kinderen dan. Je verzamelt magische stenen, leert liedjes op een ocarina (een soort fluit die eruit ziet alsof iemand een aardappel heeft gebeeldhouwd), en je vecht tegen monsters die soms eng, soms grappig en soms gewoon wreed zijn.

Waarom Ocarina of Time zo Speciaal is

Wat maakt Ocarina of Time dan zo speciaal? Nou, ten eerste was het een van de eerste 3D adventure games die echt werkte. Voorheen waren games vaak houterig en moeilijk te besturen, alsof je probeerde een dronken olifant op een rolschaats te zetten. Ocarina of Time introduceerde lock-on targeting, waardoor je vijanden kon vastzetten en om ze heen kon draaien. Het was een game-changer. Denk aan de overgang van een bakelieten telefoon naar een smartphone.

Ten tweede was de wereld van Hyrule enorm en meeslepend. Je kon rondrennen in open velden, de top van Death Mountain beklimmen, zwemmen in Zora's Domain, en rondhangen in Kakariko Village. Het was alsof je op vakantie ging, maar dan zonder de lange rijen op het vliegveld en de exorbitante hotelprijzen. Iedereen heeft toch die ene stad in een game waar je altijd naar terug wilt, nietwaar?

Ten derde had de game een geweldig verhaal. Het was een klassiek heldenverhaal, maar het had ook diepgang en emotie. Je zag Link opgroeien, je leerde over de geschiedenis van Hyrule, en je kreeg een band met de personages. Het was alsof je een goed boek las, maar dan een boek waar je mee kon interageren. Dat moment waarop Saria afscheid van je neemt in het Lost Woods? Tranen met tuiten, joh!

En laten we de muziek niet vergeten. De soundtrack van Ocarina of Time is iconisch. Het is muziek die je nog steeds in je hoofd hebt zitten, jaren nadat je de game hebt uitgespeeld. Het is alsof je die ene hit uit je jeugd hoort op de radio, en je meteen terug bent in de tijd. En je kunt de liedjes zelfs leren spelen op je eigen Ocarina, als je er een hebt! (En laten we eerlijk zijn, wie heeft er geen Ocarina in zijn la liggen?)

De Beruchte Water Temple

Natuurlijk, Ocarina of Time is niet perfect. De Water Temple is berucht om zijn moeilijkheidsgraad en de verwarrende layout. Het is een doolhof van kamers en gangen waar je constant waterniveaus moet veranderen. Het is net als proberen een IKEA-kast in elkaar te zetten zonder handleiding, en met een baby op je arm. Een echte nachtmerrie.

En Navi kan soms een beetje irritant zijn. "Hey! Listen!" Serieus, Navi, we hebben je de eerste keer al gehoord! Het is alsof je een vervelende mug in je oor hebt, die je constant vertelt wat je moet doen. Maar goed, zonder Navi zouden we waarschijnlijk nog steeds verdwaald zijn in Kokiri Forest, dus we moeten haar dankbaar zijn.

Een Game die de Tand des Tijds Heeft Doorstaan

Maar ondanks de kleine minpuntjes is Ocarina of Time een meesterwerk. Het is een game die de tand des tijds heeft doorstaan, en die nog steeds relevanter is dan ooit. Het is een game die je aan je kinderen kunt laten zien, en waarvan je weet dat ze het net zo geweldig zullen vinden als jij.

Het is meer dan alleen een game. Het is een ervaring. Het is een reis naar een andere wereld. Het is een stukje nostalgie. Het is een herinnering aan een tijd waarin alles mogelijk was, en waarin een jongen in een groene tuniek de wereld kon redden.

Dus de volgende keer dat je je verveelt, of dat je gewoon even wilt ontsnappen aan de realiteit, pak dan je Nintendo 64 (of je Virtual Console, of je 3DS remake) en speel Ocarina of Time. Je zult er geen spijt van hebben. En wie weet, misschien leer je zelfs een nieuw liedje op de Ocarina. Zelfs als je hem alleen maar tegen je tanden tikt.

Het is een spel dat je doet nadenken over de tijd, net als wanneer je in een oude fotoalbum kijkt, dezelfde verwondering, zelfde nostalgie. Het is alsof je een eeuwenoude wijnkelder induikt en daar een fles vindt die smaakt naar het avontuur van je leven.

En laten we eerlijk wezen, wie houdt er nou niet van een goed avontuur?