La Mort Du Roi De Tsongor

Oké, laten we het even hebben over La Mort du Roi Tsongor. Klinkt chique, hè? Frans en zo. Maar geloof me, het is net als die ene collega die je constant herinnert aan zijn weekendje Parijs. Interessant, maar na twee minuten ben je er wel klaar mee. Behalve dan dat dit boek, euh… La Mort du Roi Tsongor, je wel langer dan twee minuten bezig houdt. Meer in de trant van, “Hoe lang duurt dit nog? Kan iemand me een samenvatting geven, alsjeblieft? En een kop koffie.”

Wat is het eigenlijk?

Simpel gezegd: het is een verhaal over een koning, Tsongor, die doodgaat (duh, de titel zegt het al). Maar die dood is natuurlijk niet het einde van het verhaal. Oh nee. Er komt een hele reutemeteut aan: erfgenamen, oorlogen, samenzweringen, liefde… het hele pakket. Het is alsof je naar een aflevering van Game of Thrones kijkt, maar dan zonder de draken en mét meer filosofische vragen. Denk aan “Wat is eer?” en “Is het oké om te liegen als het voor het goede doel is?” Vragen die je normaal alleen aan je oma stelt tijdens kerst, weet je wel?

Het is een beetje alsof je vastzit in een Afrikaanse variant van de Iliad, maar dan zonder Brad Pitt's sixpack. En laten we eerlijk zijn, dat maakt het een stuk minder aantrekkelijk, toch?

Waarom zou je het lezen?

Goede vraag! En het antwoord is… tja… complex. Misschien omdat het goed geschreven is. Misschien omdat je van Afrikaanse mythologie houdt. Of misschien omdat je jezelf graag martelt met boeken die je laten nadenken over de zin van het leven. Kies maar, het is allemaal geldig.

Ik bedoel, er zijn momenten dat je denkt: “Wow, dit is eigenlijk best wel diepgaand.” Zoals wanneer Tsongor's zoon, Sango, op pad gaat om zijn eigen lot te bepalen. Het is net als wanneer je na de middelbare school besluit om niet direct te gaan studeren, maar een jaar gaat backpacken in Thailand. Je weet niet precies wat je zoekt, maar je hoopt dat je jezelf vindt. Alleen is Thailand hier een bloedige oorlog en is jezelf vinden een kwestie van overleven. En je krijgt geen foto's voor Instagram.

Maar eerlijk is eerlijk, er zijn ook momenten dat je denkt: “Kan dit alsjeblieft sneller gaan?” Want er gebeurt veel, maar soms voelt het alsof het allemaal in slow motion is. Het is alsof je naar de bakker gaat voor een broodje, maar die bakker eerst een heel verhaal moet vertellen over de geschiedenis van de tarwe, de molensteen en zijn overgrootmoeder. Je wilt gewoon dat broodje!

De personages: alsof ze uit je eigen familie komen

Wat het boek wel goed doet, is het neerzetten van de personages. Je hebt Tsongor zelf, de oude wijze koning. Die ene oom die altijd met filosofische uitspraken komt aanzetten tijdens verjaardagen. Dan heb je Sango, de avontuurlijke zoon. De neef die altijd spannende verhalen heeft over zijn reizen. En dan zijn er nog de vele krijgers, koninginnen en raadgevers. Het is net een familiereünie, maar dan met zwaarden en bloedvergieten.

En net als bij een familiereünie, zijn er ook figuren waar je je aan irriteert. Die ene generaal die denkt dat hij alles beter weet. Die koningin die alleen maar bezig is met haar eigen macht. Je kent ze wel. Het zijn de personages die je tegelijkertijd haat en fascinerend vindt.

De moraal van het verhaal?

Als er een moraal is, dan is het waarschijnlijk iets in de trant van: “Oorlog is slecht, liefde is goed, en het leven is ingewikkeld.” Maar laten we eerlijk zijn, dat wisten we al. La Mort du Roi Tsongor is niet per se baanbrekend qua boodschap. Maar het is wel een epische vertelling over de menselijke natuur, over goed en kwaad, en over de consequenties van onze keuzes. En dat is altijd de moeite waard om over na te denken.

Of je er nu van geniet of niet, het boek zet je wel aan het denken. En dat is meer dan je van de meeste Netflix-series kunt zeggen. Dus, pak een kop thee, ga er goed voor zitten, en bereid je voor op een reis naar een wereld vol koningen, krijgers en existentiële vragen. Het is een reis die je niet snel zult vergeten. Ook al wil je het soms wel.

En onthoud: als je er echt niet doorheen komt, kun je altijd nog de samenvatting op Wikipedia lezen. Niemand die het je kwalijk neemt.

Mijn persoonlijke ervaring: Het was alsof ik...

Eerlijk? Het was alsof ik verplicht werd om een heel lang college bij te wonen. Je bent geïnteresseerd in het onderwerp, maar de professor spreekt zo traag dat je de helft van de tijd wegdroomt. Je knikt beleefd, maakt aantekeningen, maar stiekem ben je aan het kijken of je nog een berichtje hebt op je telefoon.

Maar dan, heel af en toe, komt er een moment dat de professor iets zegt dat je echt raakt. Een inzicht dat je nog nooit eerder hebt gehad. En dan denk je: “Oké, misschien was dit college toch niet helemaal voor niks.” Dat zijn de momenten die La Mort du Roi Tsongor de moeite waard maken. De momenten dat je beseft dat je iets geleerd hebt, iets nieuws hebt gezien, of iets dieper hebt nagedacht over de wereld om je heen.

Dus ja, ik zou het boek aanraden. Maar wees voorbereid op een lange zit. Neem genoeg koffie mee, en misschien een kussen voor je achterwerk. Want je gaat het nodig hebben.

Conclusie: La Mort du Roi Tsongor is als die complexe, maar toch stiekem indrukwekkende oom op de familiefeestjes. Je rolt er soms met je ogen over, maar je weet diep vanbinnen dat hij stiekem wel heel slim is. En dat je toch iets van hem kunt leren. Ook al duurt het even voordat je het snapt.