La Dame Rose Et Oscar

Ken je dat gevoel, dat je soms een boek oppakt en het direct binnenkomt, alsof iemand je een warme kop thee geeft op een ijskoude dag? Dat had ik dus met La Dame Rose et Oscar, oftewel Oscar en Oma Rozerood van Eric-Emmanuel Schmitt. Het is geen boek dat je weglegt alsof je een rekening hebt betaald; nee, dit blijft hangen. Echt waar.

Stel je voor: je bent tien, je ligt in het ziekenhuis, en je weet eigenlijk wel dat het niet goed gaat. Beetje deprimerend, toch? Maar dan komt Oma Rozerood, een vrijwilligster met een flinke dosis levenslust, en die gooit alles om. Ze verzint een spel: elke dag is tien jaar van je leven. BAM! Ineens ben je puber, twintiger, zestiger… alles in een paar dagen. Klinkt absurd? Absoluut. Maar het is net zo absurd als een koelkast die je vertelt wat je moet eten (hebben we dat niet allemaal weleens gevoeld?).

Het verhaal is de spiegel

Waarom raakt dit boek je zo? Misschien omdat het eerlijk is. Het draait om dood, natuurlijk, maar ook om liefde, vriendschap, en de kunst van het leven. Het is net als die keer dat je viel met je fiets en dacht dat de wereld verging, maar je moeder zei: "Stof je af en ga door!" Alleen dan een beetje intenser.

De brieven die Oscar aan God schrijft, zijn geniaal. Hij is boos, verdrietig, maar ook enorm nieuwsgierig. Het is alsof je in zijn hoofd kruipt en de wereld door zijn ogen ziet. En die ogen, die zien meer dan je zou denken. Het is alsof je een ui pelt: elke laag die je afpelt, brengt weer nieuwe emoties naar boven. Een beetje lachen, een beetje huilen, en vooral heel veel nadenken.

Oma Rozerood is een heldin. Serieus, ze is de MacGyver van de levenslessen. Ze weet precies wat Oscar nodig heeft, en ze geeft het hem zonder poespas. Ze is net als die tante die je altijd een beetje te veel knuffelde, maar die je stiekem ook heel erg waardeerde. Ze is niet perfect, ze maakt fouten, maar ze probeert altijd het beste te doen. En dat, dat is wat haar zo menselijk maakt.

De personages die blijven hangen

Even een paar personages uitlichten, want ze zijn allemaal zo uniek. Je hebt Popcorn, die ook in het ziekenhuis ligt. Hij is een beetje een nerd, maar wel eentje met het hart op de goede plek. En Peggy Blue, het meisje waar Oscar verliefd op wordt. Je snapt meteen waarom hij zo'n zwak voor haar heeft. Ze is net zo eigenwijs en stoer als hijzelf.

En dan de ouders van Oscar... die zijn misschien wel het meest complexe. Ze zijn liefdevol, maar ook bang en onzeker. Ze weten niet goed hoe ze met de situatie om moeten gaan, en dat maakt ze soms een beetje afstandelijk. Herkenbaar, toch? Wie weet altijd de juiste dingen te zeggen in moeilijke situaties?

Humor als medicijn

Wat ik zo knap vind aan Schmitt, is dat hij de humor erin weet te houden. Zelfs in de meest trieste momenten. Het is een beetje zoals lachen tijdens een begrafenis, niet omdat je het leuk vindt, maar omdat je de absurditeit van alles inziet. En die humor, die is nodig. Het is als een pleister op een open wond.

Oma Rozerood is een meester in het vertellen van verhalen. Ze weet precies hoe ze Oscar moet afleiden en hem moet laten lachen. Ze vertelt over haar worstelcarrière, haar avonturen als verpleegster, en haar ontmoetingen met bekende mensen. Het zijn misschien allemaal leugens, maar het maakt niet uit. Het gaat om het effect. Het is net als die keer dat je een leugentje om bestwil vertelde om iemand op te vrolijken.

Denk aan de scene waarin Oscar en Oma Rozerood stiekem trouwen. Super romantisch en tegelijkertijd heel grappig. Ze doen alsof, maar het voelt zo echt. Het is net als toen je als kind trouwde met je beste vriend(in) in de speeltuin. Je wist dat het niet echt was, maar het voelde wel zo.

De lessen voor het leven

Oké, genoeg over de details. Waarom zou je dit boek echt moeten lezen? Omdat het je laat nadenken over de essentie van het leven. Het herinnert je eraan dat elke dag kostbaar is, en dat je er het beste van moet maken. Ook al is het leven soms moeilijk en oneerlijk.

Het leert je om te accepteren dat de dood bij het leven hoort. Dat het niet iets is waar je bang voor hoeft te zijn, maar iets dat je kan omarmen. Het is een natuurlijk proces, en het hoort erbij. Oké, makkelijker gezegd dan gedaan, ik weet het. Maar het is wel iets om over na te denken.

Het boek laat je ook zien hoe belangrijk het is om liefde te geven en te ontvangen. Om je open te stellen voor anderen en om te genieten van de kleine dingen. Een glimlach, een knuffel, een mooi liedje... het zijn de kleine dingen die het leven mooi maken.

Kortom, La Dame Rose et Oscar is geen makkelijk boek, maar wel een belangrijk boek. Het is een boek dat je bijblijft en dat je anders naar het leven laat kijken. Het is alsof je een nieuwe bril opzet en de wereld in een ander licht ziet. En wie weet, misschien ga je er wel een beetje Rozerood door denken. Dat zou toch mooi zijn, nietwaar?

Conclusie (een beetje dan)

Dus, als je een boek zoekt dat je aan het denken zet, je aan het lachen maakt, en je misschien ook wel een traantje laat wegpinken, dan is Oscar en Oma Rozerood zeker een aanrader. Het is geen 'feel-good' boek in de standaard zin van het woord, maar het voelt wel goed om het gelezen te hebben. Het is alsof je een intensieve therapiesessie hebt gehad, maar dan zonder de dure rekening. En wie wil dat nou niet?

Ga het lezen! En laat me weten wat je ervan vond. Ik ben benieuwd of jij er ook zo door geraakt bent als ik. En onthoud: elke dag is tien jaar. Maak er wat van!