La Dame Et La Licorne

Okay, even als je nog nooit van "La Dame et la Licorne" hebt gehoord, geloof me, je kent het al. Denk aan die momenten dat je door een museum dwaalt, je ogen verdwalen in details waar je eigenlijk geen flauw idee van hebt wat ze betekenen, maar ze voelen... belangrijk? Ja, dat is de vibe. En "La Dame et la Licorne," of "De Vrouwe en de Eenhoorn," dat is dus precies dat gevoel, maal zeven. Want ja, het zijn zeven tapijten. Zeven magische, middeleeuwse, "wat de heck gebeurt hier?!" tapijten.

Stel je voor: je bent op een rommelmarkt. Je struikelt bijna over een doos vol oud speelgoed en bingo! Daar ligt 'ie: een oude eenhoorn knuffel met een vies hoorntje en halve vlekken. Meteen denk je, wow, die heeft wat meegemaakt! Nou, die knuffel, die eenhoorn, die is er niks bij vergeleken met de eenhoorn op die tapijten.

Waarom? Omdat deze eenhoorn niet zomaar staat te staan. Nee, deze eenhoorn is vaak de wingman van een dame, een chique dame, die staat te pronken alsof ze de koningin van de Picknick is. En er zijn leeuwen! En apen! En bloemen! En heel veel symboliek. Het is alsof iemand 'n droom had na een avondje te veel kaasfondue en besloot: "Dit, dit moet op een tapijt!"

De Vijf Zintuigen: Een Bordspel Uit de Middeleeuwen

Zes van de zeven tapijten zijn redelijk rechttoe rechtaan (voor Middeleeuwse begrippen dan). Ze beelden namelijk de vijf zintuigen uit: zicht, gehoor, reuk, smaak en tast. Denk eraan als een soort middeleeuws bordspel, maar dan eentje waar de regels super vaag zijn en iedereen de hele tijd loopt te cheaten.

Zicht

Je ziet de dame een spiegel vasthouden waar de eenhoorn in kijkt. Heel narcistisch, beide. Het is alsof de tapijten ons willen zeggen: "Kijk! Je kunt zien! Is dat niet geweldig?" Alsof wij anders in een constante staat van blindheid verkeren en even een geheugensteuntje nodig hebben.

Gehoor

De dame speelt op een orgeltje. De eenhoorn en de leeuw staan erbij alsof ze net een coverbandje hebben opgericht. "The Unicorns" of zoiets. Je kunt je bijna voorstellen hoe ze vals beginnen te zingen.

Reuk

De dame krijgt een bloemenkrans. Een beetje zoals wanneer je je moeder bloemen geeft voor Moederdag, maar dan 500 jaar geleden. Het is een mooi gebaar, maar eerlijk is eerlijk, wie weet hoe die bloemen rook na al die tijd? Waarschijnlijk gewoon naar mottenballen.

Smaak

De dame neemt iets lekkers uit een bakje. Misschien een snoepje? Misschien een Middeleeuwse kaassoufflé? Wie zal het zeggen? Het punt is: ze proeft iets. Hopelijk iets lekkers. Stel je voor dat het een dropje is met anijssmaak, dat zou je tegenwoordig ook niet snel meer tegenkomen...

Tast

De dame raakt de hoorn van de eenhoorn aan. Spoiler alert: het voelt waarschijnlijk hard en glibberig aan. Denk aan de eerste keer dat je een ijspegel aanraakte als kind, koud hè!

Het Zesde Zintuig: "À Mon Seul Désir" - De Grote Vraag

En dan komt het mysterie. Het zevende tapijt. "À Mon Seul Désir," staat erop. "Naar mijn enige verlangen." Maar wat is dat verlangen? De dame staat voor een tentje met juwelen. Ze legt er juist juwelen in, of haalt ze er juist uit? Dat is de vraag.

Dit is waar de theorieën losbarsten. Geeft ze haar zintuigen op? (Behoorlijk dramatisch, dame.) Gaat ze op zoek naar iets anders? (Een betere haarstylist, misschien?) Het mooie is: niemand weet het zeker. Het is als het einde van een slechte reality show: je blijft gissen naar de betekenis van die ene blik.

Sommige mensen denken dat het over liefde gaat. Anderen denken dat het over spijt gaat. Weer anderen denken dat het gewoon een mooi tapijt is en dat we er niet te veel over na moeten denken. Dat is misschien wel de slimste theorie van allemaal.

Waarom Dit Alles Belangrijk Is (Of Niet)

Dus, waarom zou je je druk maken over zeven oude tapijten met eenhoorns, leeuwen, en een dame die misschien wel een existentialistische crisis doormaakt? Nou, omdat ze laten zien hoe mensen vroeger naar de wereld keken. De zintuigen waren belangrijk. Symboliek was belangrijk. Mysterie was belangrijk. En tapijten, blijkbaar, ook.

Ze zijn een beetje zoals je favoriete playlist. Je weet niet precies waarom je er blij van wordt, maar het doet iets met je. Het zet je aan het denken. Of het zet je aan het lachen. Of het laat je gewoon de schoonheid zien van een goed ontworpen (en super ingewikkeld) tapijt.

Dus, de volgende keer dat je in een museum bent en je ziet iets waar je helemaal niets van snapt, denk dan aan "La Dame et la Licorne." Denk aan die dame, die eenhoorn, die leeuw, en die oneindige hoeveelheid symboliek. En glimlach. Want zelfs als je niet weet wat het allemaal betekent, voel je wel dat het bijzonder is. En dat is genoeg, toch?

En mocht je ooit op een feestje iemand tegenkomen die wel alle antwoorden denkt te hebben over "La Dame et la Licorne," neem dan een diepe adem. Het kan een lange avond worden, maar wellicht steek je er nog wat van op. Of je kunt gewoon weglopen en een stuk kaasfondue gaan zoeken. Want, eerlijk is eerlijk, dat is waarschijnlijk net zo bevredigend.